ตอนที่ 31 หมาบ้า

เปรมเลิกคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ

"เกมอะไร?"

"อย่ามาไขสือ มึงรู้ดีว่าผักกาดเป็นใคร แล้วทำไมยังเลือกที่จะเข้าหาเธออีกวะ!"

เปรมจ้องมองน้องชายด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอย่างใจเย็น จากนั้นยกยิ้มที่มุมปาก

"ก็เพราะกูชอบเธอไง"

พลั่ก!

เสียงฝ่ามือกระแทกลงกับโต๊ะดังสนั่น ร่างสูงสูดหายใจลึก พยายามข่มกลั้นตัวเองไม่ให้ซัดหมัดเข้าที่ใบหน้ายียวนตรงหน้า

"อย่ามาพูดเล่น!"

เปรมยิ้มเย็น มุมปากกดลึก สายตามองน้องชายเรียบนิ่ง

"แล้วทำไมกูต้องพูดเล่นล่ะ?"

ปลื้มกำหมัดแน่น เส้นเลือดข้างขมับปูดขึ้นมาอย่างชัดเจน

"มึงคิดจะปั่นหัวกูใช่มั้ย ต้องการอะไรกันแน่วะ!" เสียงของเขาแทบจะเป็นตะโกน

เปรมเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ยกแก้วไวน์ขึ้นหมุนช้า ๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"กูไม่ได้ปั่นหัว กูกับผักกาด เราคบกันจริง ๆ"

ปลื้มชะงัก กำมือแน่น ดวงตาสั่นไหว

ไม่จริง!

"โกหก..."

เปรมยักไหล่

"กูจริงจังกับผักกาดนะไอ้น้องชาย เหมือนว่าเธอเองก็รู้สึกเหมือนกับกูนะ!"

ประโยคต่อมากระแทกเข้ากลางอก ปลื้มจ้องหน้าพี่ชายด้วยสายตาโกรธจัด แต่เขาไม่มีสิทธิ์หึง ไม่มีสิทธิ์โกรธ

แต่ทำไมวะ พอได้ยินแบบนี้ มันถึงเจ็บขนาดนี้วะ!

ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ปลื้มเลยตัดสินใจไปดื่มหนัก พอเมาได้ที่ก็พาตัวเองไปหาผักกาดที่หอพัก จนเกิดเรื่องขึ้นเมื่อคืน

ตอนนี้ เขาเริ่มรู้ใจตัวเองแล้วว่า เขารู้สึกยังไงกับเธอ

เขาชอบเธอ

...บางที

อาจชอบเธอมาตั้งนานแล้ว

มันอาจเป็นความชอบที่ค่อย ๆ ซึมลึกเข้ามาในหัวใจ เป็นความรู้สึกที่เขาเก็บไว้ข้างใน จนในตอนนี้มันก็ระเบิดเปรี้ยงออกมา ราวกับมันแน่นอกเสียจนไม่สามารถเก็บเอาไว้ได้อีก

ตอนเย็น

หลังจากเรียนมาทั้งวัน ผักกาดกลับถึงห้องด้วยความเหนื่อยล้า ปวดเมื่อยไปทั้งตัว ในตอนเปิดประตูเข้ามาก็ยังแอบเกร็งเพราะไม่รู้ว่าเขาไปหรือยัง แต่พอเห็นว่าห้องมืดก็หายใจสะดวกขึ้นมา เพราะรู้ว่าเขากลับไปแล้ว

เธอเปิดไฟแล้วเดินเอากระเป๋ามาวางที่โต๊ะแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นอะไรบางอย่างแปะอยู่ที่โต๊ะ

โพสต์อิทสีเหลืองสดใส พร้อมลายมือที่คุ้นตา

"แล้วเจอกัน ผัก :) "

แค่เห็นประโยคสั้น ๆ นั้น หัวใจเธอก็กระตุกแรง

บ้าจริง! มาเขียนทิ้งไว้ทำไม?

ผักกาดเบะปาก หยิบกระดาษใบนั้นมาขยุ้มก่อนจะโยนลงถังขยะทันทีโดยไม่ต้องคิด แต่ถึงแม้จะทิ้งไปแล้ว ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนกลับพุ่งเข้ามาในหัวเธออีกครั้ง

ทั้งวันเธอแทบเรียนไม่รู้เรื่องเลย สมองเอาแต่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน วกไปวนมาเหมือนติดอยู่ในลูปที่หาทางออกไม่ได้

เธอส่ายหัวแรง ๆ พยายามสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป ก่อนจะรีบเตรียมตัวไปทำงาน

คืนนี้เธอมีงานรออยู่ ไม่มีเวลามานั่งคิดเรื่องบ้า ๆ ของเขาอีกแล้ว!

พอเข้ามาเธอก็ทำงานตามปกติ ดีที่วันนี้ลูกค้าเยอะทำเอาเธอหัวหมุน ไม่มีเวลาคิดไปถึงผู้ชายคนนั้น และดูเหมือนว่าเปรมก็ไม่ได้เข้าร้านเหมือนกัน

แต่พอทำไปสักพัก 

ร่างสูงที่แสนคุ้นตาก็เดินเข้ามาในผับ

ภาพหนุ่มหล่อสะดุดตาที่เดินเข้ามาอย่างกับภาพสโลโมชั่น สายตาสาว ๆ พากันจ้องไปที่เขาเป็นตาเดียว

ปลื้มปรากฏตัวในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนกับกางเกงยีนเข้ารูป ดูสบาย ๆ แต่กลับดึงดูดทุกสายตา แม้รอบข้างจะมีผู้คนมากมายแต่เขากลับโดดเด่น 

เธอเห็นเขากวาดตามองไปทั่วจนกระทั่งสายตามาหยุดอยู่ที่เธอ 

มือที่กำลังกดหน้าจอชะงัก หัวใจเต้นผิดจังหวะ แต่พอเห็นสายตากรุ้มกริ่มกับรอยยิ้มที่มุมปาก เธอก็รีบเบือนหน้าหนี แสร้งทำเป็นวุ่นกับงานตรงหน้า หวังว่าถ้าไม่สนใจ เขาจะเดินผ่านไปเอง

ที่ไหนได้ เพียงแค่ไม่กี่ก้าวเขาก็มาหยุดตรงหน้าเธอ

ทันทีที่มาถึง เขาก็เปิดฉากถามทันที

"เมื่อเช้าออกไปตอนไหน? ทำไมไม่บอก"

ผักกาดที่กำลังง่วนกับงานเงยหน้าขึ้นมามองเขา ก่อนจะขมวดคิ้วแน่นส่งเสียงจิ๊เบา ๆ ในลำคอ

"นี่มันใช่เวลามาคุยเรื่องนี้ไหม ฉันทำงานอยู่! อย่ามากวน!!"

เธอเค้นเสียงใส่ มองเขาดุ ๆ

ปลื้มยังจ้องเธอนิ่งก่อนจะยักไหล่แล้วพูดขึ้นเสียงเรียบ

"งั้นถ้าเลิกงานแล้ว ก็คุยได้แล้วสิ!"

เธอไม่ได้ตอบอะไร เลือกที่จะเมินแล้วหันไปสนใจงานตรงหน้าต่อ

ส่วนปลื้มก็ยังไม่ไปไหน

เขาแค่ถอยออกจากหน้าเคาน์เตอร์แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะไม่ไกลจากจุดที่เธออยู่ ชัดเจนว่า เขาจะรอ 

ผักกาดขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม พยายามไม่หันไปมองเขา ไม่สนใจ ไม่อยากรับรู้ว่าตอนนี้สายตาคมคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอแทบจะตลอดเวลา

เธอพยายามทำงานให้เป็นปกติ แต่ทุกอย่างกลับผิดปกติไปหมด เพราะสายตาที่จับจ้องของเขาทำให้เธอเสียสมาธิสุด ๆ

จนกระทั่งใกล้เวลาผับปิด

พวกขี้เมากลุ่มหนึ่งเดินตรงมาที่เธอ พวกมันส่งเสียงเอะอะโวยวาย ก่อนจะยื่นแก้วเหล้ามาตรงหน้าเธอ ดูท่าทางเมามาก

"คนสวย มาดื่มกับพี่หน่อยสิ"

ผักกาดที่โดนจู่โจม เธอผงะเล็กน้อย ก่อนจะปฏิเสธอย่างสุภาพ

"ขอโทษค่ะ ฉันทำงานอยู่ ไม่สะดวกดื่ม"

แต่พวกมันไม่ฟัง

"แหม แค่แก้วเดียวเอง ไม่เป็นไรหรอกน่า!"

หนึ่งในนั้นพยายามยัดแก้วใส่มือเธอ ผักกาดขยับตัวถอยหลัง พยายามจะปฏิเสธอีกครั้ง แต่ไม่ทันได้พูดอะไร

เสียงหนักแน่นดังขึ้นจากด้านหลัง

"ก็ผู้หญิงเขาบอกว่าไม่สะดวก มึงไม่ได้ยินรึไง!!"

ปลื้มเอ่ยขึ้นที่ด้านหลัง น้ำเสียงดุดันพร้อมจะมีเรื่องทำเอาพวกขี้เมาเงียบไป แต่เพราะความเมา พวกมันจึงยังมีความกล้า

"แล้วมึงเป็นใคร มาเสือกอะไรด้วยวะ!!"

พลั๊วว!

ไม่มีการตอบคำถาม เพราะเสียงเหวี่ยงหมัดที่เข้าไปยังหน้าไอ้คนนั้นมันแรงเสียจนมันล้มลงไปกองกับพื้น

และนั่นก็ถือเป็นการเปิดฉาก

พวกขี้เมากระโจนเข้ามารุมเขา 4 ต่อ 1 แต่ปลื้มไม่ถอย!

เขาสวนกลับด้วยท่าทางดุเดือด แม้จะโดนสวนกลับมาหลายหมัด แต่ก็ซัดกลับจนพวกมันแทบสู้ไม่ไหว

เสียงต่อยดังสนั่น พร้อมกับเสียงกรี๊ดที่ดังออกมาจากผู้หญิงที่อยู่ใกล้ ๆ ทำเอาผู้คนในผับเริ่มหันมามอง พวกการ์ดรีบพุ่งเข้ามาเพื่อระงับเหตุ แต่พอเห็นหน้าปลื้ม พวกเขาก็ลังเลเพราะทุกคนรู้ดีเขาคือน้องชายของเปรม! ที่เป็นหุ้นส่วน

ไม่มีใครกล้าแตะต้องเขายิ่งเห็นใบหน้าที่กำลังเดือนพล่านพร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าก็ทำเอาขยาด ทุกคนเคยได้ยินกิตติศัพท์ของน้องชาย หุ้นส่วนที่นี่มาบ้างว่าเขาเป็นตัวอันตรายใจร้อน สู้ไม่ถอย ดูอย่างตอนนี้สิ! 

แต่ละคนก็กลัวว่าจะโดนสวนกลับมา จึงพากันไปที่พวกขี้เมาที่ดูเหมือนว่าจะสลบเหมือดไป

ผักกาดที่กำลังช็อกแต่ตนเองก็ไม่กล้าเข้าไปในตอนนั้นเพราะปลื้มกลายร่างเป็นหมาบ้าเต็มตัวไปแล้ว พอเห็นว่าตอนนี้ทุกอย่างดีขึ้น เธอก็วิ่งเข้าไปหาปลื้ม สายตาเธอกวาดมองใบหน้าของเขา ริมฝีปากแตก หางคิ้วมีเลือดซึม แต่ก็น้อยกว่าไอ้พวกขี้เมานั้นมากโข

"นายโอเคไหม?"

แต่แทนที่ปลื้มจะตอบ เขากลับจับข้อมือของเธอแน่น ก่อนจะออกแรงดึงให้เดินออกไปจากผับโดยไม่พูดอะไร ผักกาดที่ปกติจะดื้อและขัดขืน พอเห็นอารมณ์เขาในตอนนี้เธอกลับยอมเดินตามร่างสูงไปแต่โดยดี

เพราะคนที่ช่วยเธอจนเจ็บตัวขนาดนี้

เธอจะโกรธเขาลงได้ยังไงกัน?

ทันทีที่ขึ้นรถ ผักกาดก็รีบหันไปถามทันที

"จะไปไหน?"

เธอมองหน้าปลื้มก่อนจะเหลือบตามองรอยช้ำบนใบหน้าของเขาที่ยับเยิน

"นายควรไปทำแผลก่อนนะ แผลเก่าก็ยังไม่หายเลย!"

ปลื้มที่กำลังสตาร์ทรถชะงัก ก่อนจะหันมาสบตาเธอ

"ทำให้หน่อยได้ไหมล่ะ  แผลน่ะ..." น้ำเสียงที่ไม่ได้สั่งการ ติดจะอ้อนหน่อย ๆ ทำเอาเธอใจกระตุก แล้วไอ้สายตาที่มองกันไม่ต่างจากลูกหมาหลงทางนั่นมันคืออะไร?

ทั้ง ๆ ที่พยายามไม่ให้หัวใจเต้นแรงแล้วแท้ ๆ แต่ต้องกลับมาเต้นแรงอีกครั้งเมื่อเจอคำนี้เข้าไป 

ไม่หลงกลหรอกนะ!

ผักกาดรีบเบือนหน้าหนีก่อนจะพูดเสียงเรียบ

"ไปทำที่โรงพยาบาลเองสิ ฉันไม่ใช่หมอนะ"

ปลื้มได้ยินแบบนั้นก็แสร้งทำเป็นถอนหายใจยาว ก่อนจะพูดเสียงอ่อน

"งั้นก็ไม่ทำ"

ผักกาดหันขวับไปมองเขาทันที

"นี่! นายจะเอาแต่ใจไปถึงไหน ไม่รักษาเดี๋ยวก็เป็นแผลเป็นหรอก!"

ปลื้มกระตุกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะหันมามองเธอนิ่ง ๆ

"ก็แล้วแต่เธอแล้วกัน ถ้าเธอไม่ทำให้ ฉันก็จะปล่อยไว้แบบนี้แหละ"

ผักกาดกำมือแน่น โมโหที่เขาเอาแต่ใจ แต่พอเห็นเลือดที่หางคิ้วและมุมปากก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"โอ๊ย! เออ ๆ ฉันทำให้ก็ได้!"

สุดท้ายเธอก็ยอมตกลงอย่างเสียไม่ได้ ปลื้มยิ้มหน้าบานออกมาทันที สีหน้าดูพอใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเหยียบคันเร่ง ขับรถพาเธอออกจากผับ

แต่ไม่นานนัก ผักกาดก็เริ่มรู้สึกแปลก ๆ

เส้นทางนี้มันไม่ใช่ทางที่ตรงไปยังหอพักของเธอ

"ปลื้ม! นายพาฉันมาที่นี่ทำไม?"