Masuk"ปลื้ม! นายพาฉันมาที่นี่ทำไม?" เธอถามขึ้นทันทีที่เห็นว่าเขาจอดรถที่คอนโดของตัวเอง สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
ปลื้มดับเครื่องยนต์ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
"ทำแผล" พูดจบเขาก็ลงจากรถ แล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธอ
ผักกาดยังคงนั่งนิ่ง ไม่ยอมขยับ
"ฉันจะทำให้ที่อื่นก็ได้ ทำไมต้องเป็นที่นี่?"
"ฉันสะดวกที่นี่"
เธอกำลังจะเถียงต่อ แต่ไม่ทันไร มือหนาก็จับข้อมือบางแล้วออกแรงกระชากเบา ๆ ให้เธอลงจากรถ
"ปลื้ม!" เธอเรียกชื่อเขาด้วยความหงุดหงิด แต่ปลื้มกลับไม่สนใจ เขาพาเธอเดินตรงไปที่ห้องของเขาโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ
ทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออก ปลื้มก็ใช้มือดันหลังเธอเบา ๆ ให้เดินเข้าไปข้างใน
"เร็ว ๆ จะได้ทำแผลให้เสร็จแล้วเธอจะได้รีบกลับ"
เธอถอนหายใจพรืดอย่างขัดใจ แล้วจะทำอะไรได้ล่ะตอนนี้ ก็มาเหยียบถึงห้องเขาแล้วนี่ ร่างเล็กทำท่าฟึดฟัดเดินกระแทกเท้าตามเข้าไป
ภายในห้องของปลื้มเป็นไปตามสไตล์ของเขา ทุกอย่างดูเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของผู้ชาย ผักกาดไม่แม้แต่จะมองรอบ ๆ ห้องด้วยซ้ำ เธอเดินไปนั่งลงที่โซฟา กอดอกแล้วจ้องมองร่างสูงอย่างไม่พอใจ
ปลื้มเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา ก่อนจะลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้าเธอ
"ทำดิ" เขาพูดขึ้น
ผักกาดกลอกตาไปมา ก่อนจะคว้ากล่องปฐมพยาบาลมาเปิด แล้วเริ่มจัดการทำแผลให้เขา
บรรยากาศระหว่างพวกเขาเงียบลงทันที ปลื้มนั่งนิ่ง ปล่อยให้เธอทำแผลให้โดยไม่พูดอะไร แต่สายตาคมกริบของเขากลับจับจ้องเธออย่างไม่ลดละ แน่นอนว่าเธอเองรู้สึกได้ ก็เขาเล่นจ้องกันอยู่แบบนี้
จ้องจนใจสั่น
กลิ่นเหล้าจาง ๆ ที่โชยออกมาจากตัวเขา ผสมกับกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ทำให้เธอรู้สึกปั่นป่วนอย่างบอกไม่ถูก
มือที่กำลังถือสำลีสั่นเล็กน้อย เธอพยายามตั้งสมาธิ โฟกัสที่จุดแดง ๆ ข้ามมุมปาก แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวจนต้องเงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่แล้วไปถามเขาตรง ๆ
"มองอะไรของนาย!"
ปลื้มกระตุกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะตอบหน้าตาย
"มองคนสวย โอ๊ย!"
เป็นเพราะคำชมที่น่าขนลุกของเขาทำให้ผักกาดตื่นเต้นจนเผลอจิ้มแผลแรงเกินไป
ปลื้มร้องลั่น ทำให้เธอสะดุ้งตกใจ รีบขอโทษเสียงอ่อน
"ขะ...ขอโทษ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ!"
ปลื้มกัดฟันข่มความเจ็บ ที่ไม่ได้เจ็บมากเท่าไหร่นักแค่อยากแกล้งเธอ ก่อนจะยกมุมปากยิ้มขันกับท่าทางลนลานของเธอ
ผักกาดรีบก้มหน้าก้มตาทำแผลต่อ ใจคิดแต่ว่าต้องรีบจัดการให้เสร็จแล้วจะได้กลับห้องของตัวเองซะที
แต่พอเธอเงยหน้าขึ้นมาเพื่อจะทายาให้เขา
สิ่งที่เจอกลับเป็นใบหน้าหล่อที่เคลื่อนเข้ามาใกล้จนแทบไม่ทันตั้งตัว จากนั้นริมฝีปากร้อนกดแนบลงมาอย่างรวดเร็ว
มือเล็กที่ถือหลอดยาถึงกับร่วงลงพื้น ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ตกใจจนขยับตัวไม่ออก
ริมฝีปากของปลื้มแนบชิดกับเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ถอนจูบออกไปอย่างอ้อยอิ่ง เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่แทบจะกลืนกิน
"โทษที...อดใจไม่ไหว"
เสียงทุ้มแหบพร่าของเขาดังขึ้น พร้อมกับมือหนาที่ยกขึ้นเช็ดรอยลิปสติกของเธอที่ติดอยู่บนมุมปากตัวเองอย่างไม่รีบร้อน
ท่าทางเซ็กซี่โดยไม่ต้องพยายามของเขาทำให้ผักกาดอึ้งจนเผลอกลืนน้ำลาย หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก!
แต่เพราะสายตาวิบวับ พราวระยิบระยับก็ทำเอาเธอได้สติ ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธและอาย
"ไอ้คนลามก! ไอ้โรคจิต! ไอ้..." เธอสรรหาคำด่ามารัวใส่เขาไม่หยุด แต่ปลื้มกลับนั่งนิ่ง มองเธอด้วยแววตาขบขัน มือบางก็กดย้ำที่รอบแผลไม่หยุดราวกับต้องการเอาคืน
"อ๊ะ ซี๊ดดด.....พอได้แล้วน่า...ฉันเจ็บอยู่นะ"
"ก็สมควรแล้วไง! ใครใช้ให้นายมาทำอะไรแบบนี้!"
ผักกาดรีบหันไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลต่อ พยายามโฟกัสที่งานตรงหน้ามากกว่าคนที่นั่งหล่อส่งยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ตรงนี้
เธอจัดการทำแผลให้เขาจนเสร็จแล้วรีบเก็บของทันที หวังจะไปให้พ้นจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดนี้ แต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น ร่างสูงก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อน
"ฉันจะไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวค่อยไปส่ง"
"ไม่ต้อง! ฉันกลับเองได้!"
"ไม่ได้" ปลื้มหันมาสบตาเธอนิ่ง ก่อนจะเข้าจะโน้มตัวลงมาแล้วแสยะยิ้มขู่เสียงเข้ม
"ถ้าออกมาแล้วไม่เจอเธอ... ฉันบุกไปหาถึงหอพักแน่"
"...!!"
ขู่เสร็จร่างสูงก็เดินหน้ามึนเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้ผักกาดกัดฟันแน่น ชักสีหน้าอยู่คนเดียว
เธออยากจะเดินหนีออกไปเดี๋ยวนี้เลย แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะหมอนั่นไม่ใช่แค่พูดเล่นแน่ ๆ!
ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียดหนัก ไหนจะเรื่องที่เธอเผลอมีอะไรกับเขาไปแล้วอีก ถ้าคนอื่นรู้จะเป็นยังไง...
ให้ตายเถอะ! ทำไมทุกอย่างถึงยุ่งเหยิงขนาดนี้นะ!
ปลื้มหายเข้าไปในห้องน้ำได้ไม่นานก็เดินออกมาในสภาพนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว หยดน้ำเกาะพราวตามแผงอกและแผ่นหลัง ร่างสูงกำลังใช้ผ้าขนหนูอีกผืนซับผมเปียก ๆ ของตัวเองอย่างสบายใจ
ผักกาดที่กำลังก้มหน้าก้มตาหลบสายตาก็เผลอเหลือบไปเห็นเข้าเต็มตา
"อ๊ะ!"
เธอสะดุ้งเฮือก หน้าแดงขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนี เสียงแหวเอ่ยขึ้นทันควัน
"ปลื้ม! นายออกมาแบบนี้ทำไม!"
ปลื้มหันไปมองเธอเล็กน้อยก่อนจะยักไหล่เหมือนไม่แคร์
"หยิบโทรศัพท์"
พูดจบร่างสูงก็เดินตรงไปหยิบมือถือที่วางอยู่ใกล้เธอ ทำให้ผักกาดต้องเบี่ยงตัวหลบแทบไม่ทัน
แต่ก่อนที่เขาจะกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง ปลื้มก็ยื่นมือมาตรงหน้าเธอพร้อมกับคำพูดสั้น ๆ
"มาเอานี่"
เธอกะพริบตาปริบ ๆ มองโทรศัพท์ในมือเขาสลับกับใบหน้า หล่อ ๆ ก่อนจะถลึงตาใส่
ปลื้มไม่ได้สนใจเธออีกและเดินกลับเข้าห้องน้ำไป ผักกาดจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าเห่อร้อนแทบจะระเบิด
เธอมั่นใจว่าเขาจงใจ!
ด้านปลื้ม เมื่อเข้ามาในห้องน้ำเขาก็แอบยิ้มมุมปากทันที ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์นิด ๆ ในใจคิดว่า
น่ารักว่ะ...
แกล้งทีไรก็ได้เห็นสีหน้าแบบนี้ทุกที
เวลาผ่านไปนานพอสมควร กว่าปลื้มจะอาบน้ำเสร็จและเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย เขาเดินออกมาเพื่อจะไปส่งเธอกลับ แต่พอหันไปก็พบว่าร่างบางนอนหลับไปแล้ว
ผักกาดคงจะเพลียจัด เธอนั่งตัวเอนพิงพนักโซฟาหน้าเอียงลงมาอยู่ในท่าที่ดูจะไม่สบายตัวนัก
ปลื้มนิ่งมองเธอเงียบ ๆ ดวงตาคมกริบจรดจ้องตั้งแต่ใบหน้าจรดปลายเท้าเรียวเล็ก ริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันตอนเธอนอนหลับ แก้มใสขาวผ่องที่เขารู้ว่ามันหอมและนุ่มแค่ไหน
จู่ ๆ หัวใจเขาก็เต้นแรงขึ้นมาซะอย่างนั้น
ให้ตายสิ! เป็นบ้าอะไรของเขาวะ!
เขารีบหันหน้าหนี กำมือแน่นแนบลำตัว พยายามตัดความคิดฟุ้งซ่าน
เมื่อไม่อยากปลุกเธอให้ตื่น ปลื้มจึงโน้มตัวลงไปช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน
น้ำหนักเธอเบากว่าที่คิดแฮะ...
ปลื้มอุ้มเธอเดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง ห้องที่เขาแทบไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนเข้าไป และแน่นอน... ไม่มีใครเคยได้แตะเตียงเขาด้วย
แต่คนแรกที่ได้สิทธิ์นั้นกลับเป็นผักกาด
หลังจากวางเธอลงบนเตียงนุ่ม ร่างสูงก็ค่อย ๆ จัดท่านอนให้เธออย่างเบามือ ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเล็ก
เขาหยุดมองใบหน้าหวานนิ่ง ๆ ความรู้สึกแปลก ๆ ในอกยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกที
ทุกอย่างที่เขาทำอยู่ตอนนี้แทบไม่เป็นตัวของตัวเองเลย ปลื้มไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ เขาถึงมาทำอะไรแบบนี้กับเพื่อนตัวเอง ทำไมต้องคอยห่วงใย ทำไมถึงละสายตาจากเธอไม่ได้ และที่สำคัญทำไมถึงอยากอยู่ใกล้เธอขนาดนี้
แม่งเอ๊ย... นี่เขากำลังตกหลุมรักจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย!
ระหว่างที่ความคิดตีกันวุ่นวายในหัว เสียงออดหน้าห้องก็ดังขึ้น ปลื้มหันขวับไปมอง ก่อนจะถอนหายใจหนัก ๆ ด้วยความขัดใจ
ใครมันมาเวลานี้วะเนี่ย!
ร่างสูงเดินออกไปเปิดประตูด้วยสีหน้าหงุดหงิดในใจ แต่พอเห็นว่าคนที่ยืนอยู่หน้าห้องคือใครเขาก็ขมวดคิ้วงง
"มาหาฉันตอนนี้ มีอะไร" เขาถามเสียงเรียบ
ควีนยืนกอดอก สีหน้าดูเครียดเหมือนคนกำลังลังเลว่าจะพูดดีไหม สุดท้ายเธอก็สูดลมหายใจลึก ๆ แล้วพูดออกมา
"ขอเข้าไปคุยหน่อยได้ไหม ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกนาย"
ปลื้มมองเธอเงียบ ๆ ก่อนจะพยักหน้าตกลง
"ฉันมีเวลาแค่ไม่นาน พูดเร็ว ๆ ละกัน" เพราะกลัวว่าคนในห้องจะตื่นขึ้นมาแล้วเข้าใจผิด ที่เขาพาเพื่อนเธอเข้ามาในห้อง เลยเร่งให้เธอรีบพูด
ซึ่งปลื้มไม่รู้ตัวเลยว่าตอนเองนั้นแคร์ความรู้สึกผักกาดขนาดไหน
ควีนพยักหน้ารับเข้าใจ ก่อนจะเดินตามเขาเข้าไปด้านใน ทั้งคู่มานั่งที่โซฟาห้องรับแขก ปลื้มนั่งเอนหลังพิงพนักโซฟา หรี่ตามองควีนก่อนจะเอ่ยขึ้น
"มีอะไร รีบว่ามา"
ควีนเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะช้อนสายตามองสบตาเขาตรง ๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความลังเล
"เรื่องนี้มันติดอยู่ในหัวฉันมานานแล้ว..." เธอเริ่มพูดช้า ๆ เสียงเบาราวกับกำลังชั่งใจ "ฉันเอาแต่คิดว่าจะบอกนายดีไหม หรือจะบอกยังไงดี กลัวว่านายจะไม่รับมันไว้"
ปลื้มฟังแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ขัดจังหวะ เขาพยักหน้าให้เธอพูดต่อ
ควีนกำมือแน่น ก่อนจะเม้มปากคล้ายรวบรวมความกล้า สุดท้ายเธอก็เอ่ยออกมา
"คือฉัน...ฉัน...ฉันชอบนาย!"
รถสปอร์ตคันหรูแล่นไปตามถนนสายเล็กที่ทอดตัวผ่านทุ่งนาและสวนผลไม้สองข้างทาง เสียงเครื่องยนต์ทุ้มต่ำดังแทรกผ่านความเงียบสงบของหมู่บ้าน จนชาวบ้านหลายคนที่กำลังนั่งจับกลุ่มอยู่ใต้ถุนบ้านต้องชะเง้อคอมองตามด้วยความสนใจ บางคนถึงกับวางมือจากงานที่กำลังทำ ก่อนจะหันไปสะกิดคนข้างตัวให้มองรถสีดำเงาวับคันนั้น“รถใครล่ะนั่น ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”“มาจากกรุงเทพฯ หรือเปล่า ดูแพงเชียว”“จะมาหาบ้านใครกันนะ”เสียงพูดคุยดังไล่หลังมาตลอดทาง ขณะที่ผักกาดนั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะข้างคนขับ เธอเหลือบมองกระจกด้านข้าง เห็นสายตาของชาวบ้านแทบทุกหลังคาเรือนกำลังมองตามรถของปลื้มมาอย่างไม่ปิดบัง หญิงสาวยกมือขึ้นปิดหน้าอย่างอับอายเล็กน้อย“เค้าบอกแล้วว่าให้เช่ารถธรรมดามาก็ได้ ตัวเองดันเอาคันนี้มา ดูสิ คนมองกันทั้งหมู่บ้านแล้ว”ปลื้มเหลือบมองแฟนสาวที่แทบจะย่อตัวลงไปหลบใต้คอนโซล ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ“ก็มันเป็นรถเค้า จะให้เค้าไปเช่ารถคันอื่นทำไมล่ะ”“แต่รถตัวเองมันเด่นเกินไป”“เด่นตรงไหน ธรรมดาจะตาย”ผักกาดหันขวับไปมองคนที่พูดคำว่า ‘ธรรมดา’ ได้อย่างหน้าตาเฉย รถคันนี้ราคาสูงกว่าบ้านทั้งหลังของเธอเสียอีก หากนี่เรียกว่าธรรมดา
ในห้องทำงานผักกาดนั่งตัวแข็งเมื่อเจอเข้ากับสายตาของพ่อปลื้มที่จ้องกันอยู่ ยิ่งไม่มีใครอยู่ด้วยแล้ว ห้องนี้กลายเป็นห้องเย็นไปเลย เธอไม่กล้าแม้แต่จะละสายตาไปจากท่านเลย และดูเหมือนว่าท่านก็รู้ว่าเกร็งมากพ่อปลื้มส่ายหัวเบา ๆ พร้อมหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นท่าทางของเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงแววเอ็นดู"หึ! ทำตัวตามสบายเถอะ นั่งแข็งเป็นท่อนไม้แบบนั้น เดี๋ยวก็เป็นตะคริวกันพอดี"ได้ยินแบบนั้น ผักกาดที่กำลังนั่งตัวเกร็งอยู่เผลอถอนหายใจออกมายาวพรืดอย่างโล่งอกพ่อของปลื้มเหลือบตามอง ก่อนจะหัวเราะอีกครั้ง"คิดว่าฉันจะกินเธอหรือไง ถึงได้นั่งหน้าซีดหน้าเซียวขนาดนั้น?"ผักกาดยิ้มแห้ง ไม่รู้เลยว่าสีหน้าออกขนาดนั้น ก่อนรีบปรับท่านั่งให้ดูผ่อนคลายขึ้นแม้ในใจจะยังเต้นรัว ทำใจสบาย ๆ ตามที่ท่านบอก"เอาล่ะ..." พ่อปลื้มเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ จ้องเธอด้วยสายตาพิจารณา "ฉันมีเรื่องอยากถามเธอสักหน่อย""ค่ะ..." ผักกาดขานรับเสียงแผ่ว"ทำไมถึงรักลูกชายฉัน?"คำถามสั้น ๆ แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าเดิมเธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเรียบเรียงคำพูด ก่อนจะตอบไปตามความจริง"ตอนแรกหนูก็คิดว่า...ตัวเองแค่ชอ
เรื่องของควีนจบลง แต่ยังมีอีกคนที่ผักกาดต้องเคลียร์ พี่ชายของปลื้ม...เธอตัดสินใจไปพบเปรมที่ผับเพื่อเคลียร์ใจกับเขาเป็นครั้งสุดท้าย เรื่องที่เขาร่วมมือกับควีน เธอรู้ความจริงหมดแล้วแต่เธอไม่ได้โกรธเขาเลยสักนิด เธอรู้ดีว่าลึก ๆ แล้ว เปรมเป็นคนดีผักกาดพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเรียบแต่จริงใจ "ฉันมาวันนี้เพื่อขอลาออกค่ะ และก็เพื่อจะบอกว่าฉันเองก็ให้อภัยพี่เปรมแล้วเหมือนกัน และก็ขอบคุณที่พี่ช่วยดูแลฉัน"เปรมชะงักไปชั่วขณะก่อนจะหัวเราะเบา ๆ มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่อนโยน"รู้เรื่องหมดแล้วสินะ?""อืม...ฉันรู้แล้วว่าพี่ร่วมมือกับควีนเพื่อแยกฉันกับปลื้มออกจากกัน"เปรมไม่ได้แสดงท่าทีตกใจอะไร เขาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจยาวอย่างยอมรับ"ก็คงสมควรแล้วที่เธอจะเกลียดฉัน""ฉันไม่เกลียดพี่หรอกนะ" ผักกาดพูดด้วยรอยยิ้ม"ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาเราจะอยู่กันคนละฝั่ง แต่พี่เปรมก็ไม่เคยทำร้ายฉันจริง ๆ ซะหน่อย"เปรมเงียบไป ก่อนจะตัดสินใจพูดความรู้สึกในใจออกมา"รู้ไหม...พี่เองก็ชอบเธอจริง ๆ นะ"คำพูดนั้นทำให้ผักกาดชะงักไปทันที"พี่เองก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองเริ่มรู้สึกแบบนี้กับเธอตั้งแต่เมื
ใช่แล้ว…เขาเคยเป็นเด็กหนุ่มที่ถูกกีดกัน ถูกบังคับ ถูกตีกรอบจากครอบครัว แต่สุดท้ายเขาก็จับมือภรรยาคนนี้ ฝ่าฟันมาด้วยกันจนถึงวันนี้"ฉันรู้ว่าคุณห่วงตาปลื้ม แต่เขาควรได้มีโอกาสเรียนรู้เองบ้าง ไม่ว่าจะผิดหรือถูก ขอแค่เราคอยดูอยู่ห่าง ๆ ก็พอ" แม่ของปลื้มมองสามีด้วยสายตาอ่อนโยน จับมือสามีของเธอเอาไว้ นี่คงเป็นสิ่งที่คนเป็นแม่ต้องการขอร้องเพื่อลูกสักครั้ง เพราะก่อนหน้านั้น เธอไม่เคยขัดแย้งสามีเรื่องการเลี้ยงดูของเขาเลย"ให้โอกาสเด็ก ๆ ได้เรียนรู้กันและกันไปเถอะค่ะ"พ่อของปลื้มเงียบไปชั่วขณะ แต่ในหัวของเขาเริ่มคิดทบทวนตั้งแต่ลูกชายคนนี้เกิดมา เขาไม่เคยถามเลยว่า ปลื้มต้องการอะไรเขาตัดสินใจทุกอย่างแทนลูก วางเส้นทางให้ลูกกำหนดทิศทางของชีวิตตามที่เขาคิดว่าดี แต่เขาไม่เคยไตร่ตรองเลยว่า…ไอ้ความดื้อรั้น หัวแข็ง เอาแต่ใจของปลื้ม มันเป็นเพราะต้องการต่อต้านเขาหรือเปล่า?เขาลืมคิดไปเสียสนิทว่า ครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยเป็นเหมือนลูกชายคนนี้เคยเป็นวัยรุ่นที่หัวแข็ง เคยเป็นเด็กหนุ่มที่ต่อต้านกฎเกณฑ์ เคยเป็นคนที่คิดว่าตัวเองถูกที่สุด และยิ่งไปกว่านั้น…เขาก็เคยดื้อแพ่งกับครอบครัวตัวเองและตอนนี้เองที่เขาได
เธอคิดว่าตัวเองคงตาฝาด คิดถึงปลื้มแม้กระทั่งในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต มือบางพยายามยื่นไปตรงหน้า แต่มันยากลำบากเหลือเกิน สติของเธอค่อย ๆ ดับวูบลง ทุกสิ่งรอบตัวจมหายไปในความมืดสนิทและสายน้ำที่เย็นเฉียบในตอนที่คิดว่าเธอไม่รอดแน่ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนมีคนเรียกชื่อเธอดังแว่วอยู่ข้างหู"ผัก...ผักกาด!"อึก! แค่ก! แค่ก! ทันทีที่รู้สึกตัวเธอก็สำลักน้ำออกมาอย่างแรง ลมหายใจขาดห้วง ร่างกายเหมือนถูกฉุดกลับมาจากความตายเปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ลืมขึ้นทีละน้อย ภาพพร่ามัวตรงหน้าค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น และสิ่งแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าของปลื้มดวงตาของเขาแดงก่ำสั่นระริกดูหวาดกลัว เสียงที่เอ่ยเรียกชื่อเธอยังคงสั่นเครือ"ผัก! เธอฟื้นแล้ว เป็นยังไงบ้าง ฉันตกใจแทบแย่!"ก่อนที่เธอจะตั้งสติได้ดี ปลื้มก็ดึงร่างเธอเข้ามากอดแน่น ร่างแกร่งสั่นสะท้านราวกับคนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์เลวร้ายที่สุดในชีวิตมาเธอเบิกตากว้าง รู้สึกถึงสัมผัสอบอุ่นของเขาที่โอบรัดเธอไว้แนบแน่น"ขอบคุณ...ขอบคุณที่กลับมา...ฉันนึกว่าเธอจะไม่ฟื้นขึ้นมาซะแล้ว ฉันเป็นห่วงแทบบ้า!" เขาพึมพำเสียงเครือข้างหูเธอยังคงงุนงง รู้สึกเหมือนยังไม่ตื่นจากฝันร้าย ดวงตา
ควีนถึงกับหัวเราะออกมา สายตาที่มองผักกาดคล้ายสมเพช แต่ลึกลงไปกลับแฝงไปด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่จะพูดสิ่งที่เก็บเอาไว้ในใจ"เธอรู้อะไรมั้ย! ที่ผ่านมาน่ะ แม้ว่าฉันจะอิจฉาเธอมาตลอด แต่ฉันไม่เคยเกลียดเธอเลยนะ !" ควีนเอ่ยเสียงเรียบ ริมฝีปากเหยียดเป็นรอยยิ้มน้อย ๆ "มีหลายครั้งที่ฉันแอบคิดว่า ถ้าฉันได้เป็นเพื่อนกับเธอจริง ๆ คงเป็นเรื่องที่ดีมาก เพราะเธอเป็นคนเก่ง เธอทำอะไรก็ได้ดีไปหมด มีแต่คนชื่นชมเธอ"ดวงตาของควีนสะท้อนความรู้สึกมากมายที่อัดแน่นอยู่ภายใน อดีตที่ฝังลึก ความรู้สึกที่ค้างคา และไฟริษยาที่คุกรุ่นมาตลอด"แล้วทำไมต้องทำแบบนี้..." ผักกาดถามกลับ น้ำเสียงสั่นเครือ "ฉันเคยทำอะไรให้เธอเหรอ? ฉันไม่เคยคิดร้ายกับเธอเลยนะควีน ฉันจริงใจกับเธอมาตลอด!"ควีนแค่นหัวเราะ มองผักกาดด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป สายตาดุดันและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น"จริงใจ? หึ… เธอเรียกสิ่งที่เธอทำว่าความจริงใจงั้นเหรอ?""หมายความว่ายังไง ฉันทำอะไร?" ผักกาดยังคงไม่เข้าใจ ว่าไปทำอะไรให้ควีน ถึงได้เจ็บแค้นเธอขนาดนี้ ขนาดอยากจะฆ่าให้ตาย"ก็เพราะเธอ…" ควีนขบกรามแน่นก่อนจะกระแทกเสียงตวาดออกมา"เพราะเธอมาชอบผู้ชายคนเดียวกับฉันยั







