Todos los capítulos de มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก: Capítulo 61 - Capítulo 70

บทที่ 62 ฌาลัลล์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี เมื่อเห็นว่าเหยื่อตัวน้อยตกอยู่ในกำมือ ชายหนุ่มอาศัยจังหวะที่ร่างเล็กกำลังสับสน ตวัดวงแขนกวาดเรือนกายบางลงมานอนแนบชิดอยู่บนโซฟาด้วยกันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าผ้าห่มผืนใหญ่สีฟ้าขึ้นมาคลุมห่อกายของทั้งสองเอาไว้ใต้ผ้านวมผืนหนา กลิ่นกายหอมละมุนเฉพาะตัวของเด็กสาวที่ลอยแตะจมูก โอบล้อมให้ร่างสูงรู้สึกอบอุ่นละมุนละไมอย่างบอกไม่ถูก ​"งั้นก็นอนด้วยกัน... อยากกอดนอนตรงนี้ หรือจะให้ฉันขึ้นไปนอนบนห้องเธอ?" ​น้ำเสียงทุ่มต่ำกระซิบชิดใบหู พลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนแผ่นหลังบางแนบสนิทกับแผงอกแกร่ง เมล์รียาใจสั่นสะท้าน หัวใจเต้นระทึกจนแทบหลุดออกจากอก เธอรีบตอบเสียงตะกุกตะกักทันทีด้วยความกลัวว่าเขาจะวู่วามขึ้นไปบนห้องนอน ​"นะ...นอนตรงนี้ค่ะ!" ​ฌาลัลล์หัวเราะหึๆ ในลำคออย่างพึงพอใจ ชายหนุ่มกดจูบเบาๆ ที่เรือนผมนุ่มของเธออย่างถือสิทธิ์ ก่อนจะกระชับผ้าห่มให้ครอบคลุมถึงไหล่บาง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จุดขึ้นในความมืดเมื่อรู้ว่า คืนนี้เด็กพยศหนีเขาไปไหนไม่รอดอีกแล้ว "คุณคะ... นอนตรงนี้ถ้าคุณพ่อคุณแม่ลงมาเห็นจะเป็นเรื่องนะคะ" เสียงหวานเอ่ยกระซิบสั่นร

บทที่ 64 เวลาต่อมา... เมล์รียาเดินลงมาจากชั้นบนของบ้านในชุดนักศึกษาเรียบร้อย หญิงสาวชะเง้อมองไปรอบๆ โถงกว้างด้วยความหวังลึกๆ ในใจ เธอตั้งใจจะลงมาสบตากับมาเฟียหนุ่มใหญ่อีกสักครั้งก่อนที่เขาจะเดินทาง เพราะรู้ว่าฌาลัลล์ต้องบินไปทำงานที่เชียงราย... และไม่รู้เลยว่าอีกนานแค่ไหนถึงจะได้เจอกันอีก ทว่าโถงบ้านกลับเงียบเหงาและว่างเปล่า ไร้เงาของร่างสูงใหญ่ มีเพียงแม่บ้านที่กำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาด "คุณฌาลัลล์ล่ะคะ..." เสียงหวานเอ่ยถามแม่บ้านเบาๆ "คุณฌาลัลล์เดินทางออกไปสนามบินพร้อมคุณวิญญูได้สักพักแล้วค่ะคุณเมล์ เห็นว่ากลัวจะไม่ทันไฟลต์บิน" ความรู้สึกโหวงเหว่ออกมากระแทกใจดวงน้อยอย่างจัง เมล์รียายืนกำ สายกระเป๋าในมือแน่น นัยน์ตากลมโตฉายแววอาลัยอาวรณ์ลึกๆ อย่างปิดไม่มิด ทั้งที่เพิ่งแยกจากกันเมื่อครู่ แต่หัวใจกลับเริ่มคิดถึงอ้อมกอดอบอุ่นนั่นเสียแล้ว บรึ๊น.. เวลาเดียวกัน... เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มดังก้องเข้ามาถึงหน้าโถง รถสปอร์ตหรูคันงามขับเข้ามาจอดนิ่มๆ ที่หน้าบันไดหินอ่อนทางขึ้นบ้าน ก่อนที่ประตูฝั่งคนขับจะถูกเปิดออก โปรดก้าวลงมาจากรถสปอร์ตคันหรู ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษา เดิ

บทที่ 66 "ดีมากเลยค่ะ... ครูขอบใจพวกเธอทุกคนมากๆ เลยนะ" อาจารย์ประจำวิชาปรบมือขึ้นอย่างซึ้งใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบพร้อมรอยยิ้มสดใส "ตอนนี้ได้ 8 คนแล้วค่ะ... ขาดอีกแค่ 2 คนก็จะครบ 10 คนแล้ว มีนักศึกษาท่านไหนว่างพอที่จะไปร่วมทำประโยชน์ มอบความสุขให้น้องๆ อีกไหมคะ?" จังหวะนั้นเอง โปรดก็ยกมือขึ้นสูงทันที "ผมครับอาจารย์... แล้วเดี๋ยวผมจะขอร่วมมอบเงินบริจาคส่วนตัวให้กับทางโรงเรียนถิ่นทุรกันดารด้วยครับ" คำพูดของโปรดทำให้เพื่อนๆ ในห้องส่งเสียงฮือฮาด้วยความชื่นชม ทว่าทันใดนั้น เชอรี่ก็รีบยกมือขึ้นตามติดๆ เป็นคนสุดท้ายชนิดที่ไม่ยอมน้อยหน้า "หนูด้วยค่ะอาจารย์! หนูขออาสาเป็นจิตอาสาเพื่อน้องๆ อีกคนค่ะ!" "ครบ 10 คนพอดีเลย! ขอบใจทุกคนมากนะจ๊ะ เดี๋ยวเลิกคาบแล้วอาสาสมัครทั้ง 10 คนมาลงรายละเอียดกับครูอีกที ส่วนคนอื่นๆ เปิดหนังสือหน้า 45 ได้เลยค่ะ..." เมื่ออาจารย์เริ่มเข้าสู่บทเรียน สายตาหลายคู่ในห้องยังคงแอบมองมาที่กลุ่มของพวกเขาสลับไปมา บรรยากาศในห้องเรียนดำเนินไปจนกระทั่งสัญญาณหมดเวลาคาบแรกดังขึ้น นักศึกษาต่างแยกย้ายกันออกจากห้อง @ โรงอาหารคณะบริหารฯ (พักเที่ยง) บรรยากาศช่ว

บทที่ 68 ถึงแม้เรื่องราวคาวมืดนี้จะถูกปิดเป็นความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ แต่ทั้งเมล์รียาและมาเฟียหนุ่มใหญ่คนนั้นต่างก็รู้ดีอยู่แก่ใจ... ​ความผิดพลาดอันเลวร้ายครั้งแล้วครั้งเล่าที่โปรดเป็นคนยัดเยียดให้ ทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับมรสุมชีวิตและความบอบช้ำมากมายเกินกว่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะรับไหว จนหัวใจของเธอไม่เหลือพื้นที่ไว้ให้อภัยเขาในฐานะคนรักได้อีกต่อไปแล้ว ​ทว่า... แม้ความรักแบบคนรักจะพังทลายลงไปไม่เหลือซาก แต่ระยะเวลาตลอด 2 ปีที่เคยผูกพันและเจอหน้ากันทุกวัน แม้บางวันจะแค่ชั่วโมงหรือสองชั่วโมง มันก็ยังคงทิ้งสายสัมพันธ์บางๆ เอาไว้ ในฐานะเพื่อนที่ยังคงพูดคุย ปรึกษา และปรารถนาดีต่อกันในขอบเขตที่เหมาะสม ​"เรื่องมันผ่านไปแล้วโปรด..." ​เมล์รียาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเบา พลางค่อยๆ ดึงมือของตัวเองออกจากกุมมือของชายหนุ่มอย่างนุ่มนวลทว่าเด็ดเดี่ยว นัยน์ตากลมโตมองหน้าโปรดด้วยความสงบ ​"เมล์ไม่ได้โกรธหรือเกลียดโปรดแล้ว... เรายังเป็นเพื่อนกันได้ ยังคุยกัน ปรึกษากันได้เหมือนเดิม แต่เรื่องระหว่างเราในฐานะอื่น... เมล์ขอให้มันจบลงแค่นี้เถอะนะ" ​โปรดมองมือที่ว่างเปล่าของตัวเองด้วยความรู้สึกใจ

บทที่ 70 รถสปอร์ตหรูสีขาว ทะเบียน ญญ 999 เคลื่อนตัวออกจากเขตรั้วมหาวิทยาลัยด้วยความเร็วคงที่ โปรดฮัมเพลงในคออย่างอารมณ์ดี ขณะคอยมองกระจกหลังส่งยิ้มให้เมล์รียาและไข่มุกที่นั่งคุยกันอยู่เบาะหลัง "เมล์อยากแวะห้างไหนเป็นพิเศษไหม? หรือจะไปห้างประจำใกล้ๆ นี้ดี ของเยอะ แถมคาเฟ่นั่งทำงานสงบๆ ก็มีนะ" โปรดเอ่ยถามพลางตบไฟเลี้ยวเตรียมเข้าสู่ถนนใหญ่ "เอาที่ใกล้ที่สุดดีกว่าโปรด จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทาง เมล์อยากรีบซื้อของแล้วนั่งเก็บงานส่วนที่เหลือให้เสร็จ" เมล์รียาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบราบ แต่เต็มไปด้วยความเด็ดขาด "ตามใจเมล์เลยครับ" โปรดยิ้มรับ แม้จะแอบถอนหายใจเบาๆ ที่เมล์รียายังคงเว้นระยะห่างกับเขาอย่างชัดเจน ทว่าบรรยากาศสงบสุขภายในรถกลับดำรงอยู่ได้ไม่นาน เมล์รียาชะงักสายตาเมื่อส่องกระจกมองข้าง แล้วสังเกตเห็นรถตู้ติดฟิล์มดำมืดสองคันกำลังขับจี้ตูดรถของโปรดมาตั้งแต่พ้นประตูของมหาวิทยาลัย ไม่เพียงเท่านั้น ด้านหลังถัดไปอีกระยะหนึ่ง ยังมีรถเก๋งคันหรูของเชอรี่ขับตามมาอย่างไม่กระพริบตา "โปรด..." เมล์รียาเอ่ยเสียงเรียบ แต่กระแสเสียงกลับจริงจังขึ้นมาทันที "สังเกตเห็นรถตู้สีดำข้างหลังไ