บททั้งหมดของ มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก : บทที่ 51 - บทที่ 59

บทที่ 51 ร่างสูงของเจ้าโปรดรีบเดินแกมวิ่งตามหลังมายังโซนห้องน้ำ ด้วยตั้งใจว่าจะเสนอตัวไปส่งเมล์รียากลับบ้าน และถือโอกาสใช้จังหวะที่เธอลังเลหรือหมดทางเลือก รวบหัวรวบหางผูกมัดเธอเอาไว้ให้ได้ เพราะแม้จะคบหาและหลอกใช้เธอมานาน แต่เขากลับยังไม่เคยได้สัมผัสเรือนร่างแท้จริงใต้ร่มผ้าของเธอเลยสักครั้ง "เมล์... เมล์รียา!" โปรดเดินตะโกนเรียกชื่อเธอ พลางกวาดสายตามองและเคาะประตูห้องน้ำทุกห้องในโซนรับรอง ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่าอย่างไร้ร่องรอย ในขณะเดียวกัน... ทางด้านของเมล์รียาที่เดินสับสนทิศทางจนหลงเข้ามาในโซนส่วนบุคคล ร่างบางก้าวผ่านประตูไม้สักบานใหญ่เข้ามาหยุดอยู่กลาง 'ห้องเก็บไวน์ชั้นดี' ของคฤหาสน์อันกว้างขวาง "แย่แล้ว... ยัยเมล์ นี่แกหลงทางจนได้เหรอเนี่ย" หญิงสาวพึมพำกับตัวเองอย่างลนลาน ร่างน้อยหมุนตัวซ้ายทีขวาทีด้วยความหวาดหวั่น ชุดนักศึกษาตัวจิ๋วเสื้อพอดีตัวและกระโปรงทรงเอสั้นกุด ซึ่งหากเผลอก้มเพียงนิดก็พร้อมจะอวดแก้มก้นเนียน ขยับไหวไปตามการหมุนตัวกลับไปกลับมาของเธอ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัดและแสงไฟสีส้มสลัวลำไรที่ส่องสะท้อนขวดไวน์ราคาแพงนับร้อยขวดรอบกาย ตึก! ตึก! ตึก! เ

บทที่ 53 ฌาลัลล์ยกมือหนาขึ้นลูบไล้แก้มเนียนนุ่มเบาๆ อย่างอ่อนโยนทว่าทรงอำนาจ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่ฉายแววหวาดหวั่น ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะยอมก้มตัวลงไปเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวยาวเกี่ยวขอบบิกินีตัวจิ๋วสีขาวที่กองอยู่ตรงข้อเข่าค่อยๆ รูดรั้งดึงกลับขึ้นมาใส่คืนให้เธออย่างประดิดประดอยและเบามือ จังหวะที่หลังนิ้วร้อนผ่าวครูดผ่านผิวขาอ่อนและเรือนร่างแนบชิด ทำเอาเมล์รียาใจสั่นสะท้าน หัวใจเต้นระทึกจนแทบเป็นลมเสียให้ได้ ทว่ายังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ผ่อนลมหายใจออกมา... แกร๊ก! เสียงหมุนลูกบิดประตูไม้สักบานใหญ่ดังก้องขึ้น พร้อมกับบานประตูที่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดเข้ามาจากฝั่งของคนข้างนอก! ฌาลัลล์ใช้ความไวระดับมาเฟียช้อนอุ้มร่างเล็กขึ้นคาบเอวหนา ก่อนจะพาก้าวเข้าไปหลบอยู่หลังตู้ไม้สักขนาดใหญ่ข้างประตูทางออกได้อย่างหวุดหวิด แก้มเนียนของเมล์รียาแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้าง กลิ่นน้ำหอมนุ่มลึกผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขา มันช่างมีเสน่ห์ดึงดูดใจจนเธอเผลอสูดดมและกลืนน้ำลายลงคอด้วยความวาบหวาม ตึก... ตึก... ตึก... เสียงฝีเท้าของเจ้าโปรดก้าวเข้ามาด้านในอย่างช้าๆ ชายหนุ่มสอดส่องสายตามองผ่านความ

บทที่ 55 เมล์รียายกยิ้มจางๆ บนใบหน้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแผ่ว เธอค่อยๆ ยื่นมือเรียวเล็กขึ้นไปช่วยเช็ดหยาดเหงื่อที่ไหลซึมอยู่บนหน้าผากให้แฟนหนุ่มอย่างอ่อนโยน... ทว่าสายตาคู่สวยกลับแอบชำเลืองมองขึ้นไปบนระเบียงชั้นสองของโถงบ้าน ซึ่งมีร่างสูงใหญ่ของฌาลัลล์กำลังยืนกอดอกจ้องมองลงมาด้วยสายตาคมกริบ การกระทำนี้จึงเป็นเพียงแผนการประวิงเวลาเพื่อให้มาเฟียหนุ่มใหญ่เห็น และยอมถอยห่างออกไปจากชีวิตเธอเสียที "เราแค่หลงทางน่ะ... บ้านโปรดใหญ่โตขนาดนี้ ใครจะไม่หลงได้ยังไงกันล่ะ! เมล์เคยมาแค่ครั้งเดียวเอง" เจ้าโปรดชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้รับสัมผัสแสนอ่อนโยนที่ไม่ได้เห็นมานาน ชายหนุ่มถือโอกาสยกมือขึ้นมากุมมือบางของเมล์รียาเอาไว้แน่น ความรู้สึกหวงแหนไร้ที่มาดุนดันอยู่ในอก ทว่าฌาลัลล์ที่ยืนมองภาพนั้นจากมุมสูงกลับเพียงแค่กระตุกยิ้มเย็น นัยน์ตาทรงอำนาจวาววับในความมืดสลัว ราวกับจะบอกให้รู้ว่าละครฉากนี้ไม่มีทางหลอกคนอย่างเขาได้เลยแม้แต่น้อย "หรือเธอชอบคนเลวๆ...แบบมันหรือไงแม่สาวน้อย" ทว่านั่นก็เป็นเพียงแค่ความคิด... เพราะในหัวใจของมาเฟียหนุ่มใหญ่เวลานี้กำลังเต้นรัวด้วยความแรงของไฟหึงหวง นัยน์ตาคม

บทที่ 57 เขายืนมองเสี้ยวหน้าหวานด้วยความอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะแอบเหลือบมองตามแผ่นหลังหนาของฌาลัลล์ที่เดินหายเข้าไปในตัวคฤหาสน์ รังสีอำมหิตและรัศมีทรงอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวแด๊ดมาเฟียของเขามันช่างน่ากลัวและกดดันจนน่าขนลุก ในใจของโปรดได้แต่พนมมืออ้อนวอนและภาวนาอย่างหนัก... ขอร้องล่ะ ขออย่าให้แด๊ดพูดหรือทำอะไรกับเธอเลย! หลังจากที่เมล์รียายิ้มรับบางๆ แล้วหมุนตัวเดินเข้าบ้านไป เจ้าโปรดก็เดินกลับไปขึ้นรถสปอร์ตของตัวเอง ชายหนุ่มทิ้งตัวลงพิงเบาะอย่างหมดแรง นัยน์ตาคู่คมจับจ้องไปยังความมืดมิดเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกสับสนและใจร้อนลุ่มจนแทบคลั่ง! ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนเลือกเอง... เขาเลือกที่จะยอมรับข้อเสนอของฌาลัลล์ เลือกลาภยศ สิทธิการบริหาร และเงินทองมหาศาลที่จะทำให้เขาสบายไปทั้งชาติโดยไม่ต้องเหนื่อย แต่ทำไม... ทำไมในอกมันถึงไม่ได้รู้สึกสุขสบายเลยสักนิด! "เมล์...เธอจะให้อภัยเราสักครั้งได้มั้ย เธอเฉยชาจนเราสัมผัสมันได้ว่าเธอจะหมดใจไปจากเรา" ความจริงที่ว่าเขากำลังจะเสียเมล์รียาไปให้กับชายอื่น มันกำลังเผาผลาญหัวใจเขาจนทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น! @ในห้องรับแขกหรูหราของคฤหาสน์ชอร์ท คุณพ่อวินสันกับ

บทที่ 59 คุณแม่สิตาเอ่ยขึ้นเบาๆ กับลูกสาวที่กำลังจ้องมองจานข้าวตรงหน้าเหมือนคนคิดอะไรเพลินๆ "รีบกินเถอะ เมล์ พรุ่งนี้หนูมีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ" "ค่ะคุณแม่" สิตามองหน้าลูกสาว เธอดูออกว่าลูกสาวมีเรื่องให้กังวลใจ จึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "มีอะไรไม่สบายใจไหมลูก ทำไมทำหน้าแบบนั้น?" "เปล่าค่ะคุณแม่... เมล์แค่เพลียๆ นิดหน่อยค่ะ" เมล์รียารีบปฏิเสธ พลางส่งยิ้มบางๆ กลบเกลื่อนความว้าวุ่นใจเพื่อไม่ให้ผู้เป็นแม่ผิดสังเกต แต่ดวงตาคู่สวยกลับไม่กล้าสบตาตรงๆ เธอเลือกที่จะก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารในจานของตัวเองแทน สิตามองท่าทีของลูกสาวด้วยความเอ็นดูและห่วงใย เธอเป็นผู้ใหญ่ผ่านโลกมามาก มีหรือจะไม่รู้ว่าอาการเกร็งและประหม่าของเด็กสาวตรงหน้านั้น มีต้นเหตุมาจากสายตาคมดุของมาเฟียหนุ่มใหญ่ที่กำลังเดินแยกออกไปกับสามีของเธอ "ถ้าเพลียก็รีบกินนะลูก จะได้ขึ้นไปพักผ่อน พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าด้วย" คุณแม่สิตาเอ่ยพลางยิ้มบางๆ "ส่วนเรื่องเรียนหรือมีเรื่องอะไร ถ้าเมล์มีอะไรไม่สบายใจ ก็บอกแม่กับคุณพ่อได้เสมอนะลูก" "ขอบคุณค่ะคุณแม่..." เมล์รียาเอ่ยเสียงเบา รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่เพียงแค่