Lahat ng Kabanata ng มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก : Kabanata 41 - Kabanata 50

บทที่ 42 จากนั้นไม่นาน คุณพ่อวินสันก็เดินตรงเข้ามาหาลูกสาวและเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ด้วยกัน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยน "กลับบ้านกันเถอะลูก... เดี๋ยวป๊าให้คนขับรถไปส่งหนูไข่มุกที่บ้าน พรุ่งนี้มีเรียนเช้ากันไม่ใช่เหรอ?" ไข่มุกที่อยากกลับบ้านเต็มทีรีบลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะยกมือไหว้และตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อม "ใช่ค่ะคุณอา... งั้นมุขขอกลับกันเลยนะคะ ขอบคุณมากๆ ค่ะ" เมล์รียาจำใจลุกขึ้นตามเพื่อนสาว ทว่านัยน์ตาคู่สวยยังคงแอบชะเง้อมองหาร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มไปทั่วโถงงานเลี้ยง... ทว่าจนแล้วจนรอดก็กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเขาในงานเสียแล้ว ความว้าเหว่และสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของสาวน้อยอย่างปิดไม่มิด ขณะเดียวกัน ณ คฤหาสน์เชอร์เรส... บรรยากาศภายในห้องนอนหรูหรากลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด รถยนต์หรูแล่นแล่นจอดสนิทพร้อมร่างสูงใหญ่ของฌาลัลล์ที่ถูกประคองลงมาอย่างรีบร้อน ใบหน้าคมคายซีดเซียว เหงื่อเม็ดโตซึมชุ่มทั่วกรอบหน้าและแผ่นหลัง ลมหายใจหอบกระตุกบีบรั้นหัวใจจนกรามหนาต้องบดเข้าหากันแน่น วิญญูรีบโทรสายตรงดึงตัว 'หมอประจำตระกูล' ให้มารักษาเป็นการด่วน หมอหนุ่มใหญ่พร้อมที

บทที่ 44 เจ้าโปรดหงุดหงิดจนแทบคั่ง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงด้วยความโมโห ชายหนุ่มสถบเบาๆ ในลำคอก่อนจะรีบหมุนตัวเดินกลับ ไปก้าวขึ้นรถสปอร์ตคันหรู แล้วออกตัวเหยียบคันเร่งขับมุ่งหน้าไปจอดที่ลานจอดรถของมหาวิทยาลัยทันที บรื้นนน! พอรถจอดสนิท เจ้าตัวก็ทุบพวงมาลัยรถเพื่อระบายอารมณ์อย่างแรง "ยัยบ้านี่เป็นอะไรวะ! แปลกจริง... นี่เธอไม่สนใจฉันจริงๆ หรือแค่เล่นตัวกันแน่ บ้าชะมัด!" ชายหนุ่มสถบออกมาด้วยความหงุดหงิดใจ ความมั่นใจที่มีมาตลอดพังทลายลงไม่เป็นท่า เขาถอนหายใจออกมาแรงๆ พลางยกมือขึ้นยกเกาหัวตัวเองอย่างหัวเสีย เมื่อนึกถึงภารกิจสำคัญที่ได้รับมอบหมายมา "แล้วเย็นนี้จะพาไปเปิดตัวกับแด๊ดได้ยังไงวะเนี่ย! ต้องหาวิธีล่อลวงยัยนั่นซะแล้ว ไม่งั้นแด๊ดเอาฉันตายแน่ แถมยังจะถูกยึดค่าขนมอีก... เชี่ยเอ๊ย!" เจ้าโปรดทอดถอนหายใจพรืดใหญ่ พลางมองออกไปนอกกระจกรถอย่างใช้ความคิด โดยหารู้ไม่เลยว่า 'แด๊ด' ที่เขาเกรงกลัวและกำลังหาทางล่อลวงเด็กสาวไปเปิดตัวให้นั้น... แท้จริงแล้วคือน้าชายมาเฟียสายโหดผู้ครองหัวใจและจับจองตัวเมล์รียาเอาไว้ก่อนหน้าเขาเรียบร้อยแล้ว! เวลาต่อมา @ห้องเรียนบริหาร ปี 1 บรรยากาศภายใ

บทที่ 46 "เมล์... ช่วยโปรดด้วยเถอะนะ แด๊ดของโปรดไม่เหมือนคนอื่น ท่านโหดร้ายมากจริงๆ ถ้าไม่มีเหตุผลที่เพียงพอหรือทำตามที่ท่านสั่งไม่ได้ ท่านไม่มีทางยอมปล่อยให้โปรดเป็นอิสระแน่ๆ" น้ำเสียงอ้อนวอนอย่างคนสิ้นไร้ไม้ตอกของเจ้าโปรดดังขึ้นข้างหู ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้ไร้ซึ่งความอวดดีอย่างเคย มีเพียงร่องรอยความหวาดกลัวและสิ้นหวังฉายชัดอยู่ในดวงตา แววตาที่สั่นระริกคู่นั้นดูไม่เหมือนคนที่กำลังเสแสร้งแกล้งทำ แต่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจากจิตใต้สำนึกจริงๆ เมล์รียานั่งนิ่ง นัยน์ตาคู่สวยจับจ้องใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย แม้หัวใจจะหมดสิ้นความรักและความไว้เนื้อเชื่อใจในฐานะคนรักไปแล้ว แต่เมื่อมองเห็นความสิ้นหวังอย่างบอกไม่ถูกในสายตาของเขา หญิงสาวก็นึกถึงช่วงเวลาสองปีเต็มที่เคยเดินร่วมทางกันมา... สองปีที่มีทั้งเสียงหัวเราะ มิตรภาพ และความหวังดีที่เคยมีให้กันอย่างจริงใจ แม้ตอนจบของมันจะจบลงด้วยความหักหลังก็ตาม เธอถอนหายใจยาวออกมาแผ่วเบา เมล์รียาจึงยอมเอื้อนเอ่ยคำตอบที่ทำเอาชายหนุ่มปลายตาเบิกกว้างด้วยความหวัง "ก็ได้... บ่ายนี้เลิกเรียน เราจะยอมไปกับนาย ถือว่าเห็นแก่มิตรภาพที่ดีต

บทที่ 48 รถสปอร์ตคันหรูสีดำเงาจอดเทียบสนิทอยู่บริเวณหน้าอาคารเรียน เจ้าโปรดยืนกอดอกพิงข้างรถพลางไขว่ห้างด้วยท่าทางมั่นใจ รอยยิ้มยโสปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา ชายหนุ่มกระยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจอย่างพองโต คิดไปเองว่าแผนการในวันนี้จะต้องราบรื่น และเขาจะสามารถพา 'แฟนสาว' คนที่ผู้เป็นพ่อพึงพอใจที่สุดไปเปิดตัวเพื่อรักษาทั้งอิสรภาพและเงินมหาศาลไว้ได้สำเร็จ ทว่าเมื่อร่างบางของเมล์รียาและไข่มุกก้าวลงมาจากอาคารเรียน สายตาของสองสาวที่มองตรงมายังชายหนุ่มที่ยืนเก๊กท่าอยู่หน้ารถกลับเต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายและระอาอย่างปิดไม่มิด "ดูมันทำท่าเข้าสิเมล์" ไข่มุกกระซิบเสียงต่ำพลางเบะปาก "หน้าตาดูระเริงจนน่าหมั่นไส้ คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกหนังอยู่หรือไง น่ารังเกียจชะมัด" เมล์รียาไม่ตอบอะไร เธอเพียงแค่ถอนหายใจออกมาเบาๆ นัยน์ตาคู่สวยยังคงแฝงความเย็นชาและว่างเปล่า ร่างบางก้าวตรงไปยังรถสปอร์ตคันหรูอย่างเชื่องช้า แต่ละก้าวที่เดินเข้าไปหาเจ้าโปรด ไม่ใช่ก้าวของหญิงสาวที่กำลังเดินทางไปพบครอบครัวแฟนหนุ่มด้วยความตื่นเต้น... หากแต่เป็นก้าวเดินของคนที่กำลังจะพาชายหนุ่มตรงหน้าไปเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายคฤหาสน์ของฌาลั

บทที่ 50 "แด๊ด... หมายความว่ายังไงครับ? แด๊ดให้ผมเลือกเหรอครับ!" เจ้าโปรดเอ่ยถามเสียงหลิ่วด้วยความตกใจและไม่เข้าใจ "ไหนแด๊ดบอกว่าถ้าผมพาแฟนที่ถูกใจแด๊ดมาเปิดตัว แด๊ดจะคืนทุกอย่างให้ผมไงครับ!" ฌาลัลล์จ้องมองหน้านักศึกษาหนุ่มผู้เป็นลูกชายตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชาและคาดโทษ นัยน์ตาคมกริบแฝงความดุดันจนคนมองรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "ฉันบอกแกไว้ว่ายังไง" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นราบเรียบแต่หนักแน่น "ฉันบอกแกว่าห้ามพาผู้หญิงมาทำเรื่องต่ำชามที่บ้านฉัน ถ้าแกอยากได้ทุกอย่างคืน แกต้องพาคนที่ฉันถูกใจมาให้ฉันดู... และตอนนี้ฉันก็ถูกใจเธอมาก แต่เวลานี้ฉันต้องการให้แก 'เลือก' ระหว่างผู้หญิงตรงหน้า กับเงินมหาศาลที่แกจะใช้จนตายก็ไม่มีวันหมด!" เจ้าโปรดค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นพ่อด้วยความประหลาดใจและสับสนอย่างถึงที่สุด คนอย่างฌาลัลล์ที่ไม่เคยสนใจหรือคิดจะแตะต้องผู้หญิงคนไหน ทำไมถึงได้มองเมล์รียาด้วยสายตาลึกซึ้งที่เดาใจไม่ออกขนาดนี้? ชายหนุ่มลนลาน หันไปหาเด็กสาวข้างกายพลางร้องงอแงออกมาอย่างคนไร้ที่พึ่ง "เมล์... แด๊ดเล่นไม่ซื่ออ่ะ! ถ้าโปรดเลือกเมล์ เงินโปรดก็ไม่ได้สักบาท รถ