Todos los capítulos de มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก: Capítulo 71 - Capítulo 80

บทที่ 71 "ต้องการอะไร?" เมล์รียาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทั้งหัวหน้าและลูกน้องแสยะยิ้มเหี้ยม กวาดสายตามองเรือนร่างและใบหน้าสวยจัดของเมล์รียาด้วยความหื่นกระหาย "นายจ้างสั่งมา... บอกว่าให้หักแขนหักขาเธอซะ แล้วถ้าพวกกูอยากจะ 'จัด' เธอสักดอกสองดอกก่อนส่งงานนายจ้างก็ไม่ขัดซะด้วยสิ!" เสียงหัวเราะเกรียวกราวของชายฉกรรจ์ดังระงมไปทั่วซอยเปลี่ยว เชอรี่ที่ยืนมองอยู่ไกลๆ ยกยิ้มสะใจเมื่อเห็นภาพเมล์รียาตกอยู่ในวงล้อม เมล์รียาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความสมเพช "เชอรี่จ่ายพวกนายเท่าไหร่... ถึงกล้ามาทำเรื่องผิดกฎหมายกลางแดดเปรี้ยงๆ แบบนี้?" คำพูดของเมล์รียาทำเอาหัวหน้าลูกน้องชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็รีบกลบเกลื่อน "อย่าพูดมากเลยว่ะ! จะยอมดีๆ หรือจะให้พวกกูใช้กำลัง!" "อยากรู้เหมือนกัน..." เมล์รียายกมือขึ้นรวบผมยาวสลวยไปไว้ด้านหลังอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะตั้งการ์ดเตรียมพร้อม "ว่าจะมีความสามารถทำอย่างที่ปากพูดหรือเปล่า" "เหี้ยเอ๊ย! อวดดีนักนะมึง! ลุมมันเลย!" ชายฉกรรจ์สองคนแรกเงื้อท่อนเหล็กในมือแล้วพุ่งตัวเข้าใส่เมล์รียาหมายจะงัดเข้าที่ข้อขาของเธอทันที! เคร้ง

บทที่ 73 ไข่มุกมองหน้าเพื่อนอย่างตกใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาทันทีด้วยความกังวล "เมล์! งั้นโปรดก็ไปจิตอาสาไม่ได้แล้วสิ! แล้วถ้าโปรดไม่ไป... เชอรี่กับจีนก็ไม่ได้ไปด้วยแน่ๆ เท่ากับห้องเราจะเหลือแค่ 7 คน งานหนักแน่เลยนะเมล์!" เมล์รียามองหน้าไข่มุกด้วยความกังวลเช่นกัน เพราะตามกำหนดการ นักศึกษา 10 คนจะต้องแยกกันทำงานเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 5 คน ถ้าขาดไปถึง 3 คนกะทันหันแบบนี้ คงหาคนมาแทนไม่ทันแน่นอน เพราะพรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้าก็ต้องออกเดินทางแล้ว "เอาเถอะมุก... อาจารย์ต้องหาวิธีแก้ไขได้เองแหละ ตอนนี้รอโปรดฟื้นก่อน แล้วเราไปนั่งเขียนงานส่งอาจารย์พรุ่งนี้กัน เราต้องทำส่วนของโปรดให้ด้วยนะ" เมล์รียาตัดบทเพื่อผ่อนคลายความเครียด เธอพยายามดึงสติกลับมาอยู่กับงานตรงหน้า ถึงแม้ในใจจะยังกังวลทั้งเรื่องอาการของโปรด เรื่องงานจิตอาสาบนดอย... และไหนจะเรื่องของฌาลัลล์ที่คอยส่งคนมาคุ้มครองเธออยู่ห่างๆ อีก สองสาวขยับตัวนั่งลงตรงเก้าอี้พักคอย นำเอกสารและโน้ตบุ๊กออกมาเปิดกางทำรายงานอย่างตั้งใจ เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพและบรรยากาศอันเงียบสงบหน้าห้องฉุกเฉิน กลายเป็นเพื่อนร่วมงานชั่วคราวในค่ำคืนที่แสนยาวนานนี้

บทที่ 75 ฌาลัลล์ยืนเท้าสะเอว พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างอารมณ์เสีย ใบหน้าคมคายเคร่งเครียดตึงเครียดถึงขีดสุด เขากำลังนับถอยหลังสิบนาทีในใจ เพื่อเตรียมจะโทรสั่งให้วิญญูและลูกน้องที่โรงพยาบาลจัดการเคลียร์พื้นที่และย้ายตัวหลานชายตามคำขู่จริงๆ ทว่า สายตาคมกริบกลับทอดมองไปยังหน้าจอมือถือที่เพิ่งสว่างขึ้น... เมื่อเห็นว่าเป็นข้อความรูปภาพจาก 'เมล์รียา' มือหนาก็ยื่นไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิดดูทันที! ไม้ตายของเธอกลับได้ผล เมื่อแววตาดุกร้าวของมาเฟียหนุ่มใหญ่ไหววูบและอ่อนลงทันทีที่ได้เห็นภาพแรก แม้เขาจะวางฟอร์มโหด ไม่ยอมกดเข้าไปอ่านข้อความหรือตอบกลับ เพื่อหวังจะสยบเด็กดื้อให้อยู่หมัดก็ตาม ทว่าฝั่งคนตัวเล็กที่นั่งรอชมผลงานการอ่อยของตัวเองอยู่ในรถสปอร์ตกลับเริ่มนั่งไม่ติด เมล์รียาจ้องหน้าจอโทรศัพท์ด้วยสายตาใจจดใจจ่อ พลางถอนหายใจออกมาอย่างขัดอกขัดใจ "ให้ตายเถอะ... หน้าอกหน้าใจของฉันมันทำอะไรคุณไม่ได้เลยหรือไง! เสื่อมสมรรถภาพทางเพศไปแล้วหรือไงคนแก่บ้า!" ปากบางบ่นอุบอิบอย่างไม่ยอมแพ้ นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย ในเมื่อเล่นบทเบาๆ แล้วยังทำเป็นนิ่ง เธอก็พร้อมจะจัดบทหนักให้คนไกลหัวหมุนจ

บทที่ 77 ร่างบางชะงักทันที นัยน์ตาคู่สวยตื่นตระหนก ก่อนจะรีบจัดแจงใส่เสื้อผ้ากลับเข้าที่เข้าทางด้วยความลนลาน "ได้เลยมุก! เดี๋ยวเรากำลังรีบขึ้นไป!" ทางฝั่งของมาเฟียร้ายกลางป่าเชียงราย ถึงกับชะงักกึก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นโบกว้างเมื่อจู่ๆ หน้าจอก็ดับวูบไป "เฮ้ย... เสร็จแล้วหนีเลยเหรอวะ!" ร่างใหญ่เด้งกายลุกขึ้นนั่งอย่างขัดใจ มือหนาจับกางเกงดึงรั้งขึ้นมา แต่ยังไม่อาจรูดซิปปิดความยิ่งใหญ่ที่เพิ่งผ่านศึกหนักได้ทัน ชายหนุ่มสบถในลำคอเบาๆ แต่กลับไม่มีร่องรอยของความโกรธเคืองเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "เธอนี่มันแสบจริงๆ เมล์รียา..." ฌาลัลล์ทิ้งตัวลงนอนหนุนหมอน ทอดแขนข้างหนึ่งขึ้นก่ายหน้าผาก ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มบางๆ ออกมา อย่างผ่อนคลายและสุขสม "บ้าชะมัดเด็กสาวตัวเล็กบอบบาง เธอชั่งยั่วยวนฉันให้หลังไหลได้ขนาดนี้" เขาไม่เคยคิดเลยว่า ตัวเองอายุก็เลขสามแล้ว เด็กสาวตัวเล็กบอบบาง อายุของเธอเพียงแค่ 18 ปี ซึ่งยังเป็นถึงลูกสาวของเพื่อนสนิทอย่างวินสัน จะมีอิทธิพลทำเอามาเฟียอย่างเขาหลงใหลและหัวหมุนได้ถึงขนาดนี้ ชายหนุ่มค่อยๆ คลายความเหนื่อยล้าแล้วหลับตาลงด้วยความรู้สึกสุขใจ... ตล

บทที่ 79 เมล์รียาจ้องมองข้อความบนหน้าจอมือถือด้วยสายตาพร่าเบลอ หยาดน้ำตาอุ่นๆ แทบจะร่วงหล่นลงกระทบกระจกใส คำสั่งสั้นๆ แต่เฉียบขาดของฌาลัลล์เหมือนเป็นตั๋วช่วยชีวิตที่ฉุดเธอออกจากบรรยากาศอันอึดอัดนี้ "มุก... เราว่าเรากลับกันก่อนดีกว่า" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด พลางหันไปเอ่ยกับเพื่อนสาว "เอ่อ... คุณแม่คะ โปรด พวกเราขอตัวกลับก่อนนะคะ จะได้ให้โปรดพักผ่อนด้วย" ไข่มุกรีบรับมุกทันที เพราะเธอเองก็สัมผัสได้ถึงรังสีความกดดันและสายตาอันจิกกัดของคุณแม่สุดแสบคนนี้จนแทบจะหายใจไม่ไม่ออกอยู่แล้ว ผู้เป็นมารดาทำเพียงปรายสายตามองเด็กสาวทั้งสองด้วยแววตาเหยียดๆ มุมปากยกยิ้มคล้ายไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันกลับไปหาลูกชาย "ดีเหมือนกัน โปรดจะได้พักผ่อน แม่มีเรื่องจะคุยกับลูกอีกเยอะ" โปรดเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน นัยน์ตาฉายแววเป็นห่วงเมล์รียาอย่างเห็นได้ชัด "เมล์ เดินทางกลับดีๆ นะ ถึงบ้านแล้วทักบอกโปรดด้วย" ซึ่งอาการนั้นไม่รอดพ้นสายตาคมกริบของผู้เป็นแม่ที่ยืนมองอยู่ข้างเตียง เมล์รียาพยักหน้ารับเบาๆ ยกมือไหว้ลาตามมารยาท แล้วรีบก้าวเท้าออกจากห้องพักฟื้น VIP ไปพร้อมกับไข่มุ