Alle Kapitel von มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก: Kapitel 111 – Kapitel 118

บทที่ 111 เมื่อเห็นท่าทีของลูกชายที่ดูปักใจและพร้อมจะปกป้องนังเด็กนั่นอย่างจริงจัง ญานินจึงต้องรีบปรับสีหน้าให้กลับมาราบเรียบ นิ่งสงบ และสวมหน้ากากแม่ผู้แสนดีที่น่าเคารพที่สุดในทันตา เธอทอดสายตามองโปรดด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความเมตตาเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนประโลมใจ "เอาอย่างนี้แล้วกันนะโปรด... เดี๋ยวเรามาวางแผนหาทางออกให้ทุกฝ่ายประนีประนอมที่สุด แม่จะช่วยให้เมล์รียากลับมาหาโปรดเหมือนเดิม แต่โปรดก็ต้องยอมช่วยแม่ด้วยนะลูก แม่สัญญา... ว่าแม่จะไม่ทำร้ายอะไรเธอเด็ดขาด" โปรดที่ได้ยินผู้เป็นแม่เอ่ยปากสัญญาเช่นนั้น หัวใจที่เคยหนักอึ้งและเต็มไปด้วยความกังวลก็พลันมีความหวังขึ้นมาทันที เด็กหนุ่มรีบยื่นมือไปจับมือผู้เป็นแม่ไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่แฝงความหวังไว้เต็มเปี่ยม "จริงนะครับแม่?! ผมยอมช่วยแม่ได้ทุกอย่างเลยครับ ขอแค่ให้เมล์กลับมาเป็นแฟนกับผมเหมือนเดิม... กลับมารักผมเหมือนเดิมก็พอ" "แม่สัญญาจ้ะลูก... แม่จะทำทุกวิถีทางให้เมล์รียากลับมาหาโปรดให้ได้นะลูก" คำโกหกคำโตที่อาบไปด้วยน้ำผึ้งเคลือบยาพิษของญานิน ทำเอาโปรดใจชื้นขึ้นมาทันที ราวกับยกภูเขาออกจากอก เด็กห

บทที่ 113 ​เมล์รียาที่กำลังนั่งหน้างอนอยู่บนเตียงนอนโทนสีฟ้าชะงักกึก นัยน์ตาสุกใสเบิ่งกว้างด้วยความตกใจ หญิงสาวจำจังหวะการเคาะหนักแน่นอันคุ้นเคยนี้ได้ทันที ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาพร้อมหัวใจดวงน้อยที่เต้นระทึกพุ่งสูงขึ้น ​"คุณ..." หญิงสาวพึมพำเสียงแผ่ว พลางลุกขึ้นเดินตรงไปที่ประตู ยื่นมือไปหมุนลูกบิดเปิดออกแง้มมองเล็กน้อย ​ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือร่างสูงใหญ่ของฌาลัลล์ในเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เธอลืมทิ้งไว้ข้างโซฟา ซึ่งบัดนี้ถูกสวมใส่อย่างหลวมๆ เผยให้เห็นแผงอกกำยำและผ้าพันแผลลางๆ นัยน์ตาคู่คมจ้องมองลงมาที่ใบหน้าหวานของเธอด้วยสายตาทรงเสน่ห์ ลึกล้ำ และแฝงความหยอกล้ออย่างปิดไม่มิด ​"คุณ... คุณเดินมาที่ห้องเมล์ทำไมคะ? ห้องรับรองของคุณอยู่ห้องข้างๆ นู่นไม่ใช่เหรอ?" เมล์รียาเอ่ยถามเสียงเบา ทำหน้าตึงใส่คนตรงหน้ากลบเกลื่อนความประหม่า ​ฌาลัลล์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยื่นมือหนาไปดันบานประตูให้เปิดกว้างขึ้นอย่างถือสิทธิ์ ก่อนจะก้าวขาพาร่างสูงใหญ่เข้ามาด้านในห้องนอนสีฟ้าของเธออย่างหน้าตาเฉย! ​"ก็มีเด็กดื้ออุตส่าห์เอาเสื้อไปส่งให้... แถมยังฝากบอดี้การ์ดมาสั่งว่า 'ให้ขึ้นมาทานยาและใส่เสื้อผ้า' ไม

บทที่ 115 เวลา 23.40 น. @ เซฟเฮาส์แถวชานเมือง วิญญูก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาหาฌาลัลล์ด้วยใบหน้าที่นิ่งสงบ ทว่าแฝงรังสีพร้อมปะทะอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พี่ใหญ่ครับ... ตอนนี้สายรายงานเข้ามาว่า กลุ่มที่ลอบทำร้ายพี่ใหญ่กำลังมุ่งหน้าไปยังบ่อนคาสิโนของตระกูลถิรเดชากุลครับ" ฌาลัลล์ปรายสายตามองลูกน้องคนสนิทเพียงเสี้ยววินาที นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความเย็นชา ก่อนจะเอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำทว่าเด็ดขาด "สั่งให้คนของเราไปล้อมพวกมันไว้ให้หมด!" ฌาลัลล์เว้นช่วงเล็กน้อย พลางแค่นยิ้มเหี้ยมเกรียม บ่อนคาสิโนของตระกูลถิรเดชากุลเป็นบ่อนสีเทาขนาดใหญ่ ซึ่งมีตำรวจและผู้ใหญ่มีสีหลายท่านคอยให้ความคุ้มครองอยู่ การที่พวกมันกล้าบุกไปที่นั่น เท่ากับมันกล้าประกาศตัวเป็นศัตรูกับกลุ่มมาเฟียเจ้าถิ่นในประเทศอย่างเปิดเผย! "แต่ถึงยังไง... วันนี้ฉันนี่แหละที่จะไปเด็ดหัวพวกมันด้วยตัวเอง ที่บังอาจมาลอบกัดฉัน!" พูดจบ ร่างสูงใหญ่ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบเสื้อสูทตัวยาวเลยเข่ามาสวมทับ พลางปลดซองปืนสั้นขึ้นมาเช็กจำนวนลูกปืนอย่างชำนาญและรวดเร็ว วิญญูมองผู้เป็นนายด้วยสายตาสุดแสน

บทที่ 17 ฌาลัลล์ยังคงนิ่งเงียบ ไม่ยอมเอ่ยคำใดตอบกลับมาแม้แต่คำเดียว... เพราะมาเฟียหนุ่มใหญ่รู้ดีว่า ตัวเองกำลังเป็นผู้ควบคุมเกมความสัมพันธ์ทุกอย่างอยู่ในเวลานี้! ​"คุณน้าฌาลัลล์คะ..." ​เมล์รียาเรียกชื่อเขาเสียงเบา มือกดถูบนอกแกร่งอย่างลังเล พยายามจะขยับตัวลุกออกจากอ้อมแขน ทว่ายิ่งเธอพยายามถอย ชายหนุ่มกลับยิ่งกระชับวงแขนแน่นขึ้น บังคับให้ร่างบางจมอยู่ในอกอุ่นอย่างไม่ยินยอมให้ไปไหนง่ายๆ ​"ถ้าไม่ให้เมล์ไปเรียน... เดี๋ยวป๊าก็เดินขึ้นตามถึงห้องหรอกนะคะ" หญิงสาวขู่เสียงแผ่ว พลางย่นจมูกใส่คนโตกว่าที่กำลังใช้ความเงียบสยบเธอ ​ฌาลัลล์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง นัยน์ตาคมวาวโรจน์ไปด้วยเล่ห์กล ก่อนจะยอมคลายอ้อมแขนออกเพียงเล็กน้อยให้เธอพอมีช่องว่างได้หายใจ แล้วเอ่ยเสียงทุ้มต่ำเรียบเย็น ​"งั้นก็รีบไป... แล้วจำคำสัญญาเมื่อครู่ไว้ด้วย ถ้ากลับมาเลทแม้แต่นาทีเดียว ฉันจะไปอุ้มเธอออกมาจากห้องเรียนด้วยตัวเอง" ​"เหอะ!" ​ฝ่ามือบางตบเข้าที่กลางอกแกร่งของเขาดัง เพียะ! ทันทีด้วยความหมั่นไส้ ทว่าแรงอันน้อยนิดของเธอตามประสาผู้หญิงกลับไม่สามารถทำให้ร่างโตกำยำสะทกสะท้านเลยแม้แต่นิดเดียว! ​ฌาลัลล์แค่น