LOGINShare
ตัวแม่...ตัวร้าย
publish date:
2026-09-25 17:12:01
Latest chapter
มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก อ้อมกอดของคนเป็นแม่
บทที่ 107 @ณ คฤหาสน์ชอร์น... ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องรับแขกอันเงียบสงบ ทว่ากลับเต็มไปด้วยบรรยากาศอึดอัด กดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก มีเพียงร่างของคนสี่คนที่นั่งเผชิญหน้ากันอยู่... ฝั่งหนึ่งคือ คุณพ่อวินสัน และ คุณแม่สิตา ส่วนฝั่งตรงข้ามคือ เมล์รียา ที่นั่งอยู่ข้าง ฌาลัลล์ วินสันมองภาพร่างของคนสองคนตรงหน้าด้วยความสับสนและไม่เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น ก่อนที่สิตาจะทนความอึดอัดไม่ไหว เอ่ยถามขึ้นเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลอย่างถึงที่สุด "ฌาลัลล์... มีอะไรจะคุยกับพี่เหรอ? แล้วยัยเมล์... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ลูก?" วินสันเอนหลังพิงเบาะโซฟาช้าๆ ก่อนจะยกมือผายออกเป็นเชิงอนุญาตให้ฌาลัลล์เปิดปากพูด ทว่าใบหน้าของผู้เป็นพ่ออย่างวินสันในยามนี้กลับเริ่มฉายแววเหี้ยมเกรียมและเครียดขึงขึ้นเรื่อยๆ ถึงอย่างนั้น... ลึกๆ ในนัยน์ตาก็ยังคงแฝงไปด้วยความอ่อนโยนและห่วงใยลูกสาวอย่างเห็นได้ชัด ฌาลัลล์ เอ่ยขึ้นมาทันทีอย่างตรงไปตรงมา โดยไม่มีความเกรงกลัวต่อสิ่งใด "ผมต้องการลูกสาวของพี่ทั้งสองคนครับ" สิ้นคำพูดนั้น วินสัน ก็ลุกพรวดขึ้นทันทีด้วยความหวงลูกสาวขั้นสุด! แต่ในใจลึกๆ เขาก็ร
มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก ชาติกำเนิดที่ถูกซ่อนไว้
บทที่ 106 "ถ้าแกยังไม่เข้าใจคำเตือนของฉัน... ก็วิ่งกลับไปบอกให้แม่แกเตรียมหลุมฝังศพไว้รอแกได้เลย!" ฌาลัลล์ก้าวเดินเข้ามาหยุดยืนเหนือร่างของโปรดที่กองอยู่บนพื้น นัยน์ตาคมกริบดุดันแผ่รังสีฆาตกรออกมาอย่างไม่ปิดบัง น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นกดต่ำและเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ "ที่ฉันพูดมาตั้งแต่ต้น... แกไม่เคยเข้าใจมันเลยใช่ไหม? อย่า-แตะ-ต้อง-ผู้-หญิง-ของ-ฉัน!" ฌาลัลล์เว้นจังหวะเน้นเสียงทีละคำอย่างทรงอิทธิพล ก่อนจะเค่นยิ้มสมเพชออกมาเบาๆ "แกพร่ำนักพร่ำหนาในเวลานี้ว่ารักเมล์รียา... แต่แกกลับทำร้ายร่างกายเธอ แถมยังกล้าทำเรื่องต่ำๆ อย่างวางยาเธออีก! นี่เหรอวะวิธีรักของแก? ฉันหยิบยื่นโอกาสให้แกแล้วนะไอ้โปรด... แต่แกเลือกที่จะเขวี้ยงมันทิ้งไปเอง!" ร่างสูงทรงอำนาจปักสายตามองลูกชายที่หมดสภาพตรงหน้าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะประกาศคำขาดเสียงเข้มกังวานไปทั่วคฤหาสน์ "นับจากวันนี้เป็นต้นไป... แกห้ามแตะต้องผู้หญิงของฉันอีกเด็ดขาด!" จังหวะนั้นเอง... วินสัน และ สิตา ก็เดินเข้ามาภายในคฤหาสน์พอดี! สิตาร้องขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตกใจเมื่อเห็นสภาพชุลมุนวุ่นวายตรงหน้า "วี้ด! เกิดอะไรขึ้นน่ะฌาลัลล์?!"
มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก แฟนของลูก... เมียของแด๊ด
บทที่ 105 โปรดยกมือขึ้นทั้งสองข้างช้าๆ ก่อนจะทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นกระเบื้องเย็นเยียบอย่างหมดท่า... น้ำตาของลูกผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งไหลพรากออกมาจากดวงตาคมกริบ เขาแผดเสียงตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเว้าวอน "แด๊ดครับ! ผมรู้แล้ว... ผมเข้าใจทุกอย่างแล้ว! ผมรู้สึกว่าผมรักเมล์เข้าแล้วจริงๆ... ได้โปรดให้อภัยผมสักครั้งได้ไหมครับแด๊ด! ผมพร้อมจะคืนเงินแด๊ดทั้งหมดเลย!" ฌาลัลล์ หัวเราะก้องออกมาเบาๆ ในลำคอ... เป็นเสียงหัวเราะที่เหี้ยมเกรียมและไร้ซึ่งความสงสาร นัยน์ตาฉายแววจิตวิญญาณแห่งผู้ครองอิทธิพล ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทว่ากดต่ำและเย็นเยือกไปถึงขั้วหัวใจ "ฉันเตือนแกตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมไอ้โปรด... ว่าฉันให้แก 'เลือก' และถ้าแกเลือกไปแล้ว แกจะไม่มีวันกลับมาเลือกใหม่ได้อีกเป็นครั้งที่สอง" โปรดเงยหน้ามองฌาลัลล์ด้วยสายตาก้าวร้าวปนเจ็บปวด ชายหนุ่มทำท่าจะลุกพรวดขึ้นยืนด้วยความโกรธ ทว่ายังไม่ทันจะได้ยืดตัวขึ้น มือหนาของวิญญูก็ยื่นเข้ามาจับและกดไหล่ของโปรดไว้แน่น เพื่อบังคับให้เขาทิ้งตัวคุกเข่าลงไปอยู่ ณ จุดเดิม! "แด๊ดครับ!" โปรดแผดเสียงขึ้นมาอีกคร
มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก พูดใหม่อีกทีไอ้โปรด
บทที่ 104 "แด๊ดครับ... ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลจะดีกว่านะครับ คุณแม่จะได้สบายใจด้วย" คำพูดของชายหนุ่มตรงหน้าทำให้ฌาลัลล์หรี่ตาลงมองลูกชายทันที ชายหนุ่มผู้เจรจาลูกไม้มานักต่อนักรู้ในทันทีว่า ที่โปรดเดินทางมาหาเขาถึงที่นี่ น่าจะเป็นแผนการแกล้งห่วงและหลอกกล่อมของญานินแน่ๆ ร่างสูงใหญ่ตึงหน้าขึ้น สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลูกชาย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำปนดุดันดุจคำสั่งเด็ดขาด "คุณแม่งั้นเหรอ....นี่แกมาวันนี้เพราะญานินบอกให้แกมา?" ฌาลัลล์เว้นช่วงเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยรังสีอำนาจกดดันจนโปรดถึงกับหน้าซีดและนั่งตัวเกร็งขึ้นมาทันตา "ที่ฉันอยู่ที่นี่... ก็เพื่อความปลอดภัยของทุกคน! แกกลับไปได้แล้ว และบอกแม่แกด้วยว่าอย่าแพร่งพรายให้ใครรู้เด็ดขาดว่าฉันซ่อนตัวอยู่ที่บ้านของวินสัน... ไม่อย่างนั้นทุกอย่างพังแน่! แกรู้หรือเปล่าว่ากลุ่มที่มีปัญหากับฉันมันเป็นกลุ่มไหน?!" คำขู่กึ่งเตือนสติด้วยน้ำเสียงจริงจังของฌาลัลล์ ทำเอาโปรดถึงกับอึ้งค้างและพูดไม่ออก ชายหนุ่มเริ่มตระหนักได้ถึงความอันตรายของสถานการณ์ตรงหน้าอย่างแท้จริงว่า เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่เรื่องอุบัติเหต
มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก ตกหลุมรักมาเฟีย... ถอนตัวไม่ขึ้น
บทที่ 103 "เมย์ไม่ได้อยากรู้เรื่องอะไรของครอบครัวของคุณซะหน่อย..." หญิงสาวเอ่ยพึมพำเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานบึ้งตึงกลบเกลื่อนความรู้สึก ทว่ามือบางกลับยังคงตักข้าวต้มกุ้งส่งเข้าปากชายหนุ่มไปเรื่อยๆ ทีละคำอย่างอ่อนโยน คำปฏิเสธที่เอ่ยออกไปนั้นเป็นเพียงแค่ปากแข็งแก้เกี้ยว ทั้งที่ในใจดวงน้อยกลับอยากรู้จนเต็มอกว่าผู้หญิงคนนั้นมีความสัมพันธ์อย่างไรกับฌาลัลล์กันแน่... เพราะวินาทีนี้ เมล์รียารู้ตัวเองดีแล้วว่า เธอได้ ตกหลุมรัก มาเฟียหนุ่มใหญ่ตรงหน้าเข้าให้อย่างจัง ถลำลึกจนไม่อาจถอนตัวและหัวใจขึ้นมาได้อีกต่อไป จนกระทั่งฌาลัลล์ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าอิ่มแล้ว เมล์รียาจึงรีบวางถ้วยลง พลางรินน้ำและยื่นแก้วให้เขาจิบด้วยความกระตือรือร้น นัยน์ตาสุกใสฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "เป็นยังไงบ้างคะ? เจ็บแผลมากไหม?" คำถามหวานหูพร้อมสายตาอาทรทำเอามาเฟียหนุ่มใจสั่น ชายหนุ่มไม่ตอบแต่กลับยื่นแขนแกร่งคว้าเอวบาง รวบร่างเล็กเข้ามาแนบชิดอกกว้างแล้วกอดไว้แน่น รอยยิ้มพรายปรากฏบนใบหน้าคมคายยามได้ซึมซาบความอบอุ่นจากคนในอ้อมกอด ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและแนบแน่นนั่นเอง! ก๊อก... ก๊อก...
มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก คนป่วยเจ้าเล่ห์
บทที่ 101 เมล์รียาชะงักกึกไปทันทีเมื่อได้ยินคำว่า ‘ช่วยป้อนข้าวคนป่วย’ จากปากของคุณน้าตัวโต นัยน์ตาสุกใสเบิ่งกว้างด้วยความคาดไม่ถึง ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ หญิงสาวหันกลับมามองฌาลัลล์ที่ยังคงนอนเอนกายมองเธอด้วยสายตาราบเรียบ ทว่าซ่อนแววหยอกล้อเอาไว้อย่างมิดชิด "คุณ... มือไม้ก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยนี่คะ" เมล์รียาพึมพำเสียงแผ่ว พยายามอุบอิบโต้แย้งแบบไม่เต็มเสียงนัก "ระบมไปทั้งตัวครับ... ขยับแขนเบาๆ แผลตรงอกกับแผ่นหลังก็ตึงไปหมดแล้ว" ฌาลัลล์เอ่ยตอบหน้าตาเฉย สีหน้านิ่งสนิทจนแยกไม่ออกว่ากำลังเจ็บจริงหรือแกล้งกันแน่ "ถ้าเมล์ไม่อยากป้อน... น้ากินเองจนแผลฉีก เลือดซึมออกมาอีกรอบก็ไม่เป็นไรหรอกครับ" คำขู่กึ่งประชดประชันของคนป่วยทำเอาเมล์รียาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างทำอะไรไม่ได้ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นอย่างหมั้นไส้ แต่ด้วยความเป็นเจ้าของบ้านและเห็นแก่แผลผ้าพันแผลที่โผล่พ้นเสื้อขึ้นมา เธอจึงจำต้องพากายเล็กเดินกลับเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงนอนกว้างอีกครั้ง "ก็ได้ค่ะ... แค่ป้อนข้าวต้มถ้วยเดียวเองนะ" เมล์รียาบ่นอุบติดงอแงนิดๆ ก่อนจะหยิบถ้วยข้าวต้มกุ้งหอมกรุ่นขึ้นมาถือไว้ แล้
You May Also Like
DANGEROUS มาเฟียกุมรัก
Claris11.2K viewsของเล่นของไนต์
แว่นมอลต์10.9K viewsประธานมาเฟียร้ายรัก
กาแฟหอมกรุ่น39.6K viewsมาเฟียร้ายพ่ายรัก Devil beside you
DharDhara9.8K viewsกฎรักพันธะทายาทมาเฟีย
พิมธารา702 viewsCEO’s Secret : เมียลับของธันวา
เอวาริณ ชาริณ1.1K viewsซีรีส์ ดิบเถื่อนขยี้รัก
ณิการ์1.4K viewsROMRANคนเลว
อิแย้ม573 views
