All Chapters of ท่านพี่ สหายของท่านน่าชังนัก: Chapter 81 - Chapter 90

ชายชราทำงานอย่างรวดเร็ว ไม่นานเงินทั้งหมดที่ได้ก็มาวางกองอยู่ตรงหน้าของซีซี นางนับเงินเรียบร้อยก็ทยอยเก็บใส่แขนเสื้อ อกเสื้อ แต่ความจริงทั้งหมดเข้าไปอยู่ในห้องพักของนางเรียบร้อยแล้ว ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของชายชราทั้งหมด เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าตั๋วเงินกองใหญ่จะถูกเก็บได้โดยที่มองไม่ออกเลยสักนิดซีซีดึงตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงทองออกมาหนึ่งใบแล้วยื่นให้ชายชรา “นี่...ส่วนของเจ้า เรื่องที่เห็นในวันนี้ปิดปากของเจ้าให้สนิท มิเช่นนั้นข้าจะตามไปเอาชีวิตของเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่ใด” นางกดยิ้มเย็นมองเขารอยยิ้มของซีซีทำให้ชายชราขนลุกไปทั้งตัว เขายื่นมือที่สั่นเทาออกไปรับตั๋วเงิน “ดะ ได้ ได้ ข้าไม่มีทางพูดออกไปเด็ดขาด” พอก้มมองตั๋วเงินในมือเขาก็ยิ้มกว้างออกมาทันที เงินจำนวนเท่านี้ไม่รู้ว่าหากมีอีกหนึ่งชีวิตยังจะหาได้อยู่หรือไม่ชายชราเดินไปส่งซีซีถึงหน้าร้านฝากเงิน ยิ่งสร้างความสงสัยให้กับคนงานในร้านและลูกค้าคนอื่นเพิ่มขึ้น พอซีซีนางจากไป คนงานในร้านต่างก็เข้ามาสอบถามชายชรายกใหญ่ ว่าเมื่อครู่นางนำสิ่งใดมาขาย แต่ก็ไม่มีผู้ใดได้คำตอบซีซี เมื่อออกจากร้านแลกเงิน นางก็ตรงไปยังร้านผ้าที่นางไห่ซื่อได้บอก

ซีซีหยิบถุงเงินออกมาอีกถุง ในถุงเหลืออยู่ไม่ถึงห้าสิบตำลึงเงินแล้ว “ข้ายังมีเหลืออยู่เจ้าค่ะ เงินถุงนี้” นางชี้ไปที่ถุงเงินในมือของนางไห่ซื่อ “อยู่กับข้าก็ไม่เกิดประโยชน์อันใด สู้ท่านลุงนำไปเปิดร้านเครื่องเรือน แล้วแบ่งกำไรสองส่วนให้ข้าดีกว่า”“เช่นนั้นก็ทำสัญญากันไว้ จะได้เป็นประโยชน์ต่อเจ้า”“มิต้องเจ้าค่ะ ข้าเชื่อใจพวกท่าน” ถึงคนตระกูลไห่จะไม่แบ่งกำไรให้นาง นางก็ไม่ได้ว่าอันใด เพราะตั้งใจจะมอบเงินก้อนนี้ให้พวกเขาอยู่แล้ว“กับผู้อื่นเจ้าอย่าได้เชื่อใจเช่นนี้เด็ดขาด” นางไห่ซื่อไม่คิดว่าเด็กน้อยที่นางให้ความเมตตายามที่นางลำบาก จะตอบแทนนางมากถึงเพียงนี้“เจ้าค่ะ พี่ซานท่าอยากจะเข้าสำนักศึกษาไม่ใช่หรือตอนนี้ท่านเข้าได้เลย พี่ชางหากท่านพบสตรีที่พึงใจ ดูแล้วนางเป็นคนดีจะใช้เงินก้อนนี้แต่งนางข้าก็ไม่ว่าท่าน”“เออ...ข้าจะได้เรียนจริงหรือ” ไห่ซานไม่อยากจะเชื่อ ทุกอย่างดูเหมือนความฝันไปเสียหมด“เด็กโง่ ข้ารับปากซีเออร์แล้วหากเหลือเงินมากพอจะให้เจ้าเข้าเรียน อาชางตอนนี้เจ้ามีคนที่หมายปองแล้วหรือยัง”“มะ มีแล้วขอรับ” ไห่ชางชอบพอกับคนงานในร้านค้าด้วยกัน ถึงครอบครัวของนางจะยากจนแต่นางก็ขยันทำงาน

เสี่ยวหยวนรีบบอกให้ซีซีนางออกไปหาตำแหน่งที่จะพาตัวทั้งสามคนออกไปทิ้ง ส่วนด้านในนางจะจัดการแปลงความทรงจำของพวกเขาออกเองซีซีนางมิได้รีบร้อน พอทำความสะอาดคราบเลือดในเรือนเสร็จถึงได้ออกไปด้านนอก นางเลือกทิ้งร่างของทั้งสามเอาไว้ที่อีกฟากหนึ่งของหมู่บ้าน ห่างจากเรือนของนางเกือบลี้ ระหว่างทางยังมีผู้คนเดินพลุกพล่าน ตอนฟ้าสว่างจะได้มีคนมาเห็นพวกเขาทั้งสามคน พอจัดการเรียบร้อยนางก็มุ่งหน้ากลับเรือน เข้าไปนั่งเดินลมปราณเหมือนว่าไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้นรุ่งเช้า พอซีซีนางไปที่เรือนตระกูลไห่ เพื่อนำแบบร่างเครื่องเรือนที่นางร่างเอาไว้ให้พวกเขาสร้างขายไปมอบให้ ถึงได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของนางไห่ซื่อ“หึ ไม่มีมือก็ดีจะได้เลิกขโมยของผู้อื่น เจ้าสามคนนั้นวันๆ ไม่คิดจะทำสิ่งใดนอกจากดื่มสุรากับอยู่ในหอพนัน ซีเออร์เจ้ามาพอดี รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับญาติผู้พี่ของเจ้าหรือไม่”“เกิดเรื่องใดกับพี่ชาง พี่ซานหรือเจ้าคะ”“เพ้ย ไม่ใช่ เจ้าคนแซ่กู้ ถูกคนหอพนันตัดมือขวาขาด สงสัยคงติดหนี้พนันไม่ยอมจ่าย”“อ้อ...น่ากลัวจริงๆ เจ้าค่ะ” นางแสร้งทำสีหน้าหวาดกลัวออกมา จนไห่ฉิงต้องตำหนิภรรยาที่พูดเรื่องน่ากลัวให้แม่นางน้อ

ซีซีเดินไปนั่งรอที่ห้องรับรอง ไม่นานนายหน้าก็พาคนทั้งแปดเข้ามาหานาง แต่ละคนรูปร่างสูงใหญ่กำยำ พอจะมองว่ามีฝีมือด้านการต่อสู้ไม่น้อย คนที่อยู่ใกล้ซีซีที่สุดนายหน้าแนะนำว่าเดิมเป็นถึงเจ้าสำนักคุ้มกันภัย เพียงแค่ขนสินค้าเถื่อนจึงได้ถูกทางการจับกุมและตัดสินโทษให้กลายเป็นทาสหลวง ท่าทีและแววตาของเขาดูจะไม่พอใจกับคำพูดของนายหน้าค้าทาสนัก เพียงแต่ทำอันใดไม่ได้“ข้าซื้อทั้งหมด เจ้าไปหาคนที่เก่งเรื่องการค้ามาเพิ่มให้ข้าอีกสองสามคนก็แล้วกัน”“ดะ ได้ ได้ขอรับ ทาสทั้งแปดคนสี่สิบตำลึงทองนะขอรับ”ซีซี ล้วงตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงทองออกมา “จะไปหาคนมาเพิ่มได้หรือยัง”“ข้าน้อยจะรีบไปประเดี๋ยวนี้เลยขอรับ” นายหน้ารับตั๋วเงินด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มภายในห้องตอนนี้มีเพียงซีซีกับบุรุษทั้งแปดคนที่นางเพิ่งจะซื้อมา “เจ้าคิดว่าตนเองไม่ผิดกระมัง” ซีซียกน้ำชาขึ้นดื่ม“ท่านเป็นเพียงแม่นางน้อยวัยไม่พ้นปิ่นปักจะไปรู้เรื่องใด แล้วคิดอย่างไรถึงได้ซื้อตัวพวกข้า” คดีที่พวกเขาโดนไม่ใช่คดีเล็กๆ สิ่งที่ขนย้ายเป็นถึงเกลือเถื่อนที่ถูกขุนนางมีอำนาจหลอกให้คุ้มกันไปส่งเขตชายแดน จึงไม่มีผู้ใดกล้ารับพวกเขาเอาไว้ทำงาน“หึหึ เจ้ายังไม่

เกาอี เกาเอ้อและเกาซานเดินมาคุกเข่าลงตรงหน้าของซีซี “บุญคุณที่นายหญิงซื้อตัวมาให้พวกข้ากินอยู่อย่างสุขสบาย พวกข้าล้วนแต่ซาบซึ้งใจ แต่มีอีกหนึ่งเรื่องที่อยากจะรบกวนนายหญิง ตัวข้าน้อยและอาเอ้อ อาซาน ยังมีลูกเมียที่ถูกตีตราเป็นทาสอยู่ในโรงค้าทาส...”“ไปซื้อกลับมา แต่จำเอาไว้ เรื่องของข้า สิ่งใดพูดได้หรือไม่ควรพูด...พวกเจ้ารู้ดีอยู่แก่ใจ” นางกวาดสายตามองไปที่คนทั้งสิบ“ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ” ทั้งหมดรับคำของนาง“ข้าไปก่อน”พอซีซีกลับออกไปแล้ว เกาอู่ก็กระดกน้ำในถุงหนังลองดื่ม ตัวเขาเป็นผู้ฝึกวรยุทธ์เพียงแค่น้ำในถุงหนังไหลลงสู่ลำคอ เส้นลมปราณที่เคยติดขัดก็ไหลเวียนดีขึ้น อีกทั้งยังสัมผัสได้ถึงเส้นลมปราณที่ขยายใหญ่ได้อย่างชัดเจน“พี่ใหญ่!!! นะ น้ำ น้ำ...” เขาพูดไม่ออก“อันใดของเจ้ากัน” เมื่อเป็นเช่นนั้น คนที่เหลือต่างก็เริ่มดื่มน้ำตามเกาอู่คนฝึกวรยุทธ์ย่อมรับรู้ได้ว่ามันเกิดความเปลี่ยนแปลงเช่นใด ต่างจากเกาจิ่วและเกาสือที่รับรู้ได้เพียงร่างกายของพวกเขาเบาสบายขึ้น“เป็นวาสนาของพวกเราที่ได้มาพบนายหญิง เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ทั้งหมด พวกเจ้าอย่าได้พูดออกไปเป็นอันขาด แม้แต่ลูกเมียของพวกเจ้าเองก็ด้