บทที่ 7 ท่านขุนมาตรวจงาน

กลิ่นหอมคล้ายดอกพุดป่าหลังฝนตกที่โชยออกมาบางเบาภายในห้องโถงเรือนหลัง แต่กลิ่นที่มีเพียงน้อยนิดอยู่แล้วกลับถูกทำลายด้วยไอความร้อนของสุริยะหนุ่มเมื่อร่างสูงย่างเท้าก้าวขึ้นเรือนมา

สายตาคมกริบกวาดตามองไปรอบๆ ห้องโถงของเรือนหลังที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยความหม่นหมอง แม้ตอนนี้จะพอดูดีขึ้นมาบ้าง แต่สำหรับคนที่มีอคติเป็นที่ตั้งอย่างขุนพิรุณย่อมมองไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ อยู่ในสายตาหรอก

ฉับพลัน... เมื่อสายตาตกไปที่ร่างอวบอ้วนของเมียอัปลักษณ์ที่เขาเกลียดขี้หน้า อารมณ์ฉุนเฉียวเหมือนกับไปกินรังต่อแตนมาทำให้ขุนพิรุณจงใจกระทืบเท้าแรงๆ ให้คนที่นั่งคัดลอกสมุดบญชีอยู่ที่โต๊ะรับรู้

ทั้งที่อินทุเตรียมใจไว้แล้วว่าขุนพิรุณจะต้องหาเรื่องมาตรวจงานที่มอบหมาย แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะมาแนวบึ้งตึงขนาดนี้

'เฮ้อ! น่าสงสารดอกพุดคนเก่าจริงๆ นะ กว่าจะผ่านไปแต่ละมื้อแต่ละเดย์กับท่านขุนธงแดงคนนี้ นี่ก็ไม่รู้ว่าเมนส์ไม่มาหรือไงคะคุณพี่ มาตรวจงานแค่นี้จะต้องทำเก๊กหน้ายักษ์ไปได้ เดี๋ยวเหอะ! ไม่เกินสี่สิบหน้าได้ย่นเป็นหมาพันธ์ุปั๊กแน่'

"ดอกพุด!... นี่เจ้ากล้าลอบถอนหายใจใส่ข้ากระนั้นรึ?"

คำพูดดุดันที่ตามมาด้วยแรงกดข่มอันหนักอึ้งของบารมีสุริยะสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่ร่างดอกพุดเต็มๆ แต่ว่าเจ้าของร่างอ้วนกลมกลับสงบนิ่ง ก่อนจะวางปากกาขนนกบนโต๊ะนิ่ง ๆ ใบหน้าอวบท้วมไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก ดวงตากลมโตตวัดขึ้นสบประสานกับนัยน์ตาดุดันของขุนพิรุณอย่างนิ่งเฉย

"ผมแค่หายใจแรงเท่านั้น ไม่ได้ถอนหายใจใส่ท่านขุนหรอกครับ และท่านขุนคงจะมาที่เรือนหลังเพื่อตรวจงานคัดลอกสมุดบัญชีมากกว่าจะมาจำผิดผมเรื่องถอนหายใจใช่ไหมครับ"

เสียงเอ่ยตอบราบเรียบที่นอกจากจะอธิบายแล้วยังติกกลับแบบนิ่มๆ จนขุนพิรุณคิ้วเข้มกระตุก ตัวสั่นสะท้านปลดปล่อยกลิ่นไอร้อนแรงจนอุณหภูมิภายในห้องโถงพุ่งสูงขึ้นด้วยความโกรธ

"นี่เจ้า! เห็นจะปากดีสมคำพวกบ่าวไพร่ แม้กับข้า เจ้าก็ยังมิเห็นอยู่ในสายตา! เรื่องตรวจคัดบัญชีนั่นแม้นจะเป็นกิจสำคัญ แต่สิ่งที่ข้าต้องการเค้นเอาความ คือเรื่องที่พวกบ่าวไพร่ลือกันหนาหูว่าเจ้าใส่ไคล้ให้ร้ายข้า... หาว่าข้าโขกสับใช้งานเจ้าเกินหน้าที่ จนมิมีเวลาไปหาเรื่องเหลวไหลใส่ตัว... จริงแท้กระนั้นรึ!"

‘มาเวย์เดิมอีกละ ไปโดนตัวร้ายที่ไหนคาบข่าวไปฟ้องแล้วก็พุ่งมาพ่นไฟใส่ ไม่เช็กพยานหลักฐานเลยนะคุณพี่ ธงแดงเลี่ยมทองของแท้แถมยังระแวงเก่งเป็นที่หนึ่ง’

ดอกพุดคิดในใจพลางลอบถอนหายใจกับความไร้เหตุผลของคนตรงหน้า

"ถ้าเป็นเรื่องคัดลอกสมุดบัญชีผมทำได้ไปหนึ่งเล่มแล้ว และเล่มที่สองก็กำลังจะเสร็จภายในวันนี้แน่นอนครับ ส่วนเรื่องพูดจาให้ร้ายท่านขุน ผมยังไม่เคยพูดคำไหนถึงท่านเลยตั้งแต่ที่ฟื้นจากอาการป่วยครั้งก่อน เลยไม่รู้ว่าบ่าวไพร่คนไหนที่ได้ยินเรื่องนี้คงจะหูทิพย์ตาทิพย์แน่ๆ และเรื่องสุดท้าย การที่ผมดูแลตัวเองด้วยสมุนไพร มันก็แค่ช่วงก่อนอาบน้ำเท่านั้น จึงไม่ได้มีส่วนทำให้หน้าที่ที่ผมได้รับมอบหมายบกพร่องแต่ประการใด"

ขุนพิรุณยืนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจนตัวสั่นสะท้านที่ถูกเมียอัปลักษณ์ตอกกลับทุกคำด้วยความฉะฉาน ไม่พูดอ้อมแอ้มอยู่ในลำคอเหมือนเมื่อก่อน

"เจ้าช่างกำเริบนัก ต่อปากต่อคำผัวฉอดๆ แลหามีศศิธรใดในพระนครนี้กระทำการอย่างเจ้าไม่"

"เฮ้อ!"

ดอกพุดถอนหายใจ นั่นยิ่งทำให้กลิ่นอายร้อนแรงตลบอบอ้าวจนร้อนรุ่มไปทั้งห้องโถงจนดอกไม้ในแจกันดูเหี่ยวเฉาลง บ่าวไพร่ทุกคนพากันเหงื่อแตกพลั่ก

"ผมตอบทุกอย่างไปตามความจริง และท่านขุนเองก็เห็นว่าผมก็กำลังนั่งคัดลอกสมุดบัญชีอยู่ ไม่ได้นั่งหายใจทิ้งเหมือนที่ใครบอก"

“ดอกพุด!”

เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าว ขุนพิรุณยืนค้ำหัวเมียแต่งด้วยท่าทางคุกคาม แต่อินทุในร่างดอกพุดก็ยังนิ่งสงบไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวจนขุนพิรุณประหลาดใจเพราะครั้งหนึ่งเขาเพียงแค่ตวาดนิดหน่อย เจ้าของร่างอัปลักษณ์ก็จะก้มหน้าร้องไห้แล้ว อย่าว่าแต่หาญกล้าพูดจายอกย้อนเลย แค่เงยหน้ามองเขาก็ยังทำไม่ได้

'เหตุใดจึ่งไม่เหมือนดังแต่ก่อน'

"ท่านขุนคงหมดธุระกับผมแค่นี้แล้วใช่ไหมครับ?"

ดอกพุดเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ใบหน้านิ่งสนิทไร้กิริยาอาการหวั่นไหวให้ใครได้หัวเราะเยาะ

“ความหมายของเจ้าคือหากข้าไม่มีกิจอันใดก็จักไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้กระนั้นรึ?”

ขุนพิรุณเค้นเสียงหยัน นัยน์ตาเรียวดุจพยัคฆ์หรี่ลงแผ่ไอความร้อนกดข่มจนบรรยากาศรอบกายอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แต่คนตรงหน้ากลับนิ่งสนิทได้ดังเช่นต้นไม้ใหญ่ไม่พริ้วไหวไปตามกระแสลม

“ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นหรอกครับ”

ริมฝีปากบางของดอกพุดเม้มแน่น มองบุรุษตรงหน้าด้วยอาการบางอย่างที่บอกไม่ถูก เพราะวันนี้สายตาของขุนพิรุณไม่ได้มีเพียงความเกลียดชัง แต่กลับมีกระแสความปั่นป่วนของเพศรองสุริยะที่กำลังปะทะกับกลิ่นกายศศิธรที่เริ่มสะอาดบริสุทธิ์ขึ้นของเขาด้วย และยิ่งเข้าใจเลยว่าดอกพุดคนเก่าถูกรังแกมากแค่ไหน ขนาดคนที่ได้ชื่อว่าเป็นผัวแต่งยังไม่เคยให้ความรัก มีแต่จะคอยกดดันให้อีกคนต้องจมดินตลอดเวลา ส่วนอินทุนั้นเคยเจอพวกงี่เง่าในชีวิตมาก็เยอะ การที่จะรับมือคนพวกนี้จึงไม่ยากเกินความสามารถ เรียกว่ามีภูมิต้านทานสูงปรี๊ด

“บางทีเจ้าคงจะลืมไปแล้วกระมังว่าจะอย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นเรือนของข้า หรือเจ้าคิดว่าเจ้าของเรือนจำเป็นต้องขออนุญาตผู้ใต้ชายคาด้วยงั้นรึ?”

ขุนพิรุณก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะไม้ น้ำเสียงแฝงความเหนือกว่าอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่าในทุกด้าน

ดอกพุดขยับร่างกายอวบหนาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าขุนทหารหนุ่มเกือบช่วงหัว ทว่าจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งของอินทุกลับไม่ยอมก้มหัวให้อำนาจกดข่มนั้น ศศิธรหนุ่มเหยียดยิ้มบางที่มุมปาก ใช้จิตวิทยาและความนิ่งสยบความเกรี้ยวกราด

“ผมไม่เคยลืมครับว่าที่นี่คือเรือนของท่านขุน และผมก็เป็นเพียงผู้มาอาศัยตามที่ท่านขุนจัดการให้ แม้ว่าท่านขุนคงจะลืมไปแล้วว่าผมคือเมียแต่งที่ถูกต้องตามประเพณี”

ดอกพุดเอ่ยเสียงนุ่มทว่าเน้นย้ำทุกคำ

"ดอกพุด... นี่เจ้า!"

“ครับ ผมคือดอกพุด และคงไม่ต้องให้ท่านขุนคอยย้ำบ่อยๆ เหมือนกลัวว่าผมจะลืมชื่อตัวเอง"

คนฟังทุกคำที่ไม่ได้พูดออกมาด้วยอาการน้อยใจหรือเสียใจ แต่น้ำเสียงที่เรียบนิ่งจนดูเหมือนว่าดอกพุดแค่บอกเล่าให้เขาฟังเท่านั้น แต่ขุนพิรุณกลับรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง

"นี่เจ้ากำลังยกย้อนคำข้างั้นรึ?"

“เปล่าเลยครับ ผมแค่จะบอกว่าหากท่านขุนจะอ้างความเป็นเจ้าของเรือนเพื่อมารบกวนการทำงานที่ได้รับมอบหมายแบบนี้ ถ้างานคัดลอกบัญชีเสร็จไม่ทันกำหนด... ท่านขุนก็จะหาว่าผมขี้เกียจอีก ดังนั้นหากไม่มีธุระอะไรอีก ผมก็จะได้กลับไปทำงานซักที”

ขุนพิรุณสะอึก กัดฟันกรอดจนกรามขึ้นนูน ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนกำลังต่อกรกับกำแพงหินหนาที่ไม่มีวันสั่นคลอน คำพูดจิกกัดประชดประชันของเขากลายเป็นสิ่งไร้ค่าเมื่อเจอกับความนิ่งเฉยและวาจาสุภาพเฉียบคมของเมียชังคนนี้

“ดี!... ข้าจักดูน้ำหน้าเจ้า ว่าจักจองหองเยี่ยงนี้ไปได้สักกี่น้ำ!”

ขุนพิรุณสะบัดหน้าหันหลังเดินกระแทกเท้าลงจากเรือนหลังไปด้วยความอัปยศอดสูในใจ ทิ้งให้ดอกพุดยืนมองตามพลางยักไหล่น้อย ๆ

‘คิดจะใช้ระบบปิตุลาธิปไตยข่มกันหรอจ๊ะ เสียใจด้วยค่ะ ฉันผ่านไซเบอร์บูลลี่มาระดับสิบกะโหลก แค่ผัวโบราณปากร้ายคนเดียว... เอาฉันลงไม่ได้หรอกจ้า!’

ดอกพุดแอบคิดในใจก่อนจะนั่งลงหยิบปากกาขนนกขึ้นมาเขียนงานต่ออย่างอารมณ์ดี ในขณะที่บ่าวของเรือนหลังแทบจะหัวใจวายตายกับการต่อปากต่อคำของนายตัวเอง