LOGINแสงอัสดงย้อมขอบฟ้าทิศตะวันตกของเรือนใหญ่ให้กลายเป็นสีส้มอมทองสลับแดงชาด ดูงดงามแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความร้อนรุ่ม
ทว่าบรรยากาศภายในห้องอาบน้ำกว้างขวางท้ายเรือนประธานกลับทวีความอึดอัดระอุยิ่งกว่าสภาพอากาศภายนอกหลายเท่าตัว บารมีสุริยะอันทรงพลังของขุนพิรุณแผ่ซ่านกึ่งข่มขู่กึ่งระบายโทสะที่คุกรุ่นมาตลอดทั้งวันจากการโดนปฏิเสธเรื่องการหย่า ร่างสูงใหญ่กำยำทอดกายเปลือยท่อนบนนั่งอยู่บนม้าตั่งไม้ขัดมันตัวยาว ข้างถังน้ำไม้ขูดผิวเรียบใบยักษ์ นัยน์ตาเรียวดุจพยัคฆ์จดจ้องไปยังผืนประตูกั้นห้องด้วยความกระวนกระวายใจ
ขุนพิรุณคาดหวังจะใช้อำนาจที่มี แกล้งกดข่มใช้งานหนักเพื่อดัดสันดานและบีบบังคับให้ดอกพุดรู้สำนึก ยอมคุกเข่าอ้อนวอนขอหย่าขาดเพื่อหนีไปจากความยากลำบากเยี่ยงทาสไพร่ ทว่าเมื่อบานประตูกระดานไม้เลื่อนเปิดออก ศศิธรตรงหน้ากลับก้าวเท้าเข้ามาด้วยท่วงท่าที่นิ่งสงบจนน่าประหลาดใจนัก เมื่อวานงานที่คลังแสงก็เรียบร้อยทันเพลาแถมยังยิ้มร่าราวกับถูกอกถูกใจนัก
แม้รูปร่างของดอกพุดในยามนี้จะยังคงอ้วนท้วมหนาหนั่นราวกับโอ่งสามโคก มิได้เพรียวบางอรชรน่าทะนุถนอมตามวิสัยศศิธรบรรดาศักดิ์ในพระนคร ทว่าผิวพรรณเนื้อตัวที่เคยถูกปกคลุมด้วยคราบไคลและรอยแผลเกาจนหมองคล้ำ บัดนี้กลับดูเนียนสะอาดเกลี้ยงเกลาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความสกปรกหลุดลอกหายไปสิ้น เหลือเพียงผิวเนื้อแท้สีน้ำผึ้งนวลตาที่สะท้อนแสงตะเกียงน้ำมันวิบวับ
และที่สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด คือกระแสไอเย็นจาง ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของจิตวิญญาณศศิธรที่เริ่มกลับมาบริสุทธิ์สะอาด ค่อย ๆ แทรกซึมผ่านรังสีไอแดดอันกดข่มของสุริยะอย่างแผ่วเบาแต่ทรงพลัง
“ท่านขุนมีประสงค์ให้ผมปรนนิบัติอาบน้ำให้หรือครับ”
ดอกพุดเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง สองมือประสานกันอย่างมีมารยาท แววตาสงบใสนั้นไร้ความไหวหวั่นตระหนกตกใจ
ขุนพิรุณแค่นยิ้มเย็นชา แสร้งขยับกายเหยียดตรง ปากร้ายพ่นวาจาจิกกัดทิ่มแทงหัวใจทันที
“ใช่ ข้าอยากรู้นักว่าศศิธรชาวบ้านผู้จองหองเยี่ยงเจ้า จักลดตัวลงมาทำหน้าที่บ่าวไพร่ชั้นต่ำ ปรนนิบัติผัวแต่งที่เจ้าเคยตัดพ้อต่อว่าชังน้ำหน้าได้สักกี่น้ำ หากเจ้าทนความยากลำบากแลความต่ำต้อยในเรือนหลังมิได้ ก็จงเร่งลงนามในหนังสือหย่าขาดเสียเถิดดอกพุด ข้าจักได้มิต้องมาทนเห็นหน้าอ้วนฉุของเจ้าให้ระคายสายตาอีก”
‘อุ๊ยตาย... สรรหาวิธีแกล้งมาแต่ละอย่าง นึกว่าจะส่งไปตัดหัวที่ลานประหาร ที่แท้ก็แค่เรียกมาทำสปาผิวกาย ลูกค้าวีไอพีทรงบึกบึนซิกซ์แพ็กแน่นแบบนี้ อินทุคนเก่าเคยเจอมานับไม่ถ้วนในสปาหรูระดับห้าดาววิภาวดีย่ะ! คิดจะเอาความต่ำต้อยของทาสมาบีบให้ฉันร้องไห้กราบกรานรึ ฝันไปเถอะคุณพี่ คิดซะว่ามาเปิดคอร์สนวดสครับระบายน้ำเหลืองขจัดสารพิษให้ลูกค้ากระเป๋าหนักใจเสาะก็แล้วกัน!’
ดอกพุดลอบเบ้ปากวิจารณ์ในใจอย่างตัวแม่ผู้มีจิตวิญญาณล้านฟอล
ชายหนุ่มร่างท้วมขยับกายยอบตัวลงนั่งคุกเข่าพับเพียบข้างม้าตั่งอย่างเป็นมืออาชีพ หยิบขันน้ำทองเหลืองตักน้ำชำระกายลูบไล้แผ่นหลังกว้างของสามีอย่างเบามือ สัมผัสจากมือนุ่มแต่อวบหนาที่ลากผ่านผิวเนื้อแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากคมดาบ ทำเอาขุนพิรุณสะดุ้งน้อย ๆ ในอกด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ ทว่าใบหน้าหล่อเหลาเข้มขรึมยังคงแสร้งวางมาดนิ่งสนิทราวกับรูปสลัก
ดอกพุดเปิดกระปุกดินเผาใบย่อมที่ตนพกติดตัวมา นำเนื้อโคลนประทินผิวโบราณตำรับมะขามเปียกเข้มข้นผสมขมิ้นชันและน้ำผึ้งป่ามาชโลมลงบนแผ่นหลังหนา จากนั้นจึ่งเริ่มใช้นิ้วมือออกแรงนวดคลึงกดจุดตามแนวกล้ามเนื้อใหญ่ตรงหัวไหล่และสันหลังอย่างเป็นจังหวะจะโคน
วิธีการลงน้ำหนักมือเพื่อความงามและการผ่อนคลายที่อินทุเคยร่ำเรียนมาถูกนำมาใช้ปรนนิบัติอย่างช่ำชอง นิ้วมืออวบกดเน้นไปยังจุดที่ตึงเครียดจากการตรากตรำศึกสงครามและการนั่งโต๊ะทำงานหลวงอย่างแม่นยำ
“เจ้า... เจ้าทำสิ่งใด เหตุใดจึ่งต้องกดน้ำหนักมือแรงเยี่ยงนี้”
ขุนพิรุณเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย ลำคอแห้งผาก พยายามกักเก็บความรู้สึกผ่อนคลายเบาสบายที่แล่นผ่านขึ้นมาตามไขสันหลังอย่างฉับพลัน
“ผมกำลังช่วยนวดระบายความตึงเครียดของกล้ามเนื้อ และใช้เครื่องประทินผิวสมุนไพรช่วยผลัดผิวหนังที่หมองคล้ำจากแดดสายให้ครับท่านขุน”
ดอกพุดตอบเสียงนิ่งสุภาพ มือหนายังคงทำหน้าที่บดคลึงอย่างสม่ำเสมอไร้ที่ติ
“กดตรงจุดนี้สักครู่ ธาตุลมที่ติดขัดในกายของท่านขุนจักได้แล่นสะดวกขึ้น อาการปวดขัดยามตื่นนอนก็จักบรรเทาลงครับ”
ขุนพิรุณกัดฟันกรอด ข่มอารมณ์ตนเองอย่างหนักเพื่อมิให้หลุดเสียงครางผ่อนคลายอันน่าอับอายออกมา ทว่าสิ่งที่ทำให้สุริยะหนุ่มเริ่มใจสั่นสะท้านอย่างแท้จริง มิใช่ความสบายกายจากฝีมือนวดของเมียชัง ทว่ากลับเป็นกลิ่นกายของคนอ้วนที่นั่งอยู่ด้านหลัง
ท่ามกลางไอร้อนของน้ำอาบที่ราดรด ผิวพรรณท่อนบนของดอกพุดที่ชื้นเหงื่อกลับโชยอวลกลิ่นของเพศรองศศิธรออกมา จากเดิมที่เคยเหม็นอับชื้นน่ารำคาญใจ บัดนี้กลับกลายเป็นไอเย็นบริสุทธิ์ หอมหวานละมุนละไมคล้ายดอกพุดป่าแรกแย้มปนกลิ่นน้ำค้างยามเช้า มันเป็นกลิ่นที่สะอาด ปลอดโปร่ง และเย้ายวนใจอย่างลึกล้ำอย่างที่ไม่เคยมีศศิธรคนใดในพระนครทำได้มาก่อน
กลิ่นนั้นโชยเข้าจมูกปะทะเข้ากับบารมีสุริยะอันดุดันระอุ จนหัวใจใต้แผงอกแกร่งเต้นระรัวอย่างควบคุมมิได้ อคติอันหนาหนักที่เคยบังตากลับถูกความหอมหวานอันแสนสงบนี้ทลายลงทีละน้อย ร่างกายหนาเริ่มผ่อนคลายและสั่นไหวลวนลามลึก ๆ โดยที่เจ้าตัวมิอาจต้านทานพลังเพศรองนี้ได้เลย
‘ปากแข็ง ข่มขู่เก่งนักนะคุณพี่ ตอนนี้ใจสั่นจนอกกระเพื่อม แอบสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเชียวนะจ๊ะ กลิ่นศศิธรเวอร์ชันกู้ระบบภายในด้วยวินัยวิทยาศาสตร์ความงามของฉันมันทำลายล้างสูงนะขอบอก ทนพิษความปังไม่ไหว อยากจะดึงฉันเข้าไปกอดก็พูดมาเถอะย่ะ อดทนไปก่อนเถอะนะพ่อธงแดง!’
ดอกพุดคิดในใจพร้อมรอยยิ้มหยัน แววตาทรงพลังจับจ้องอาการหวั่นไหวขัดแย้งในตนเองของผัวใจร้ายอย่างผู้ชนะในเกมประสาท
ดอกพุดใช้ขันตักน้ำชำระล้างโคลนสมุนไพรออกจากแผ่นหลังแกร่งจนสะอาดหมดจด เผยผิวเนื้อของขุนทหารที่ดูเกลี้ยงเกลาและมีเลือดฝาดขึ้นทันตา ชายหนุ่มร่างท้วมลุกขึ้นยืนตรงอย่างสง่างาม ผายมือไปทางผ้าเช็ดตัวอย่างสุภาพ
“ผมอาบน้ำให้เสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้วครับท่านขุน หากมิมีสิ่งใดให้ผมรับใช้เพิ่มเติมในค่ำคืนนี้แล้ว ผมขอตัวกลับไปพักผ่อนที่เรือนหลังก่อนครับ”
ดอกพุดก้มศีรษะลงเล็กน้อยตามธรรมเนียม ก่อนจะหันหลังเดินก้าวเท้าจากห้องอาบน้ำไปอย่างผ่าเผย
ทิ้งให้ขุนพิรุณนั่งนิ่งอึ้งตาค้างอยู่บนม้าตั่งไม้ นัยน์ตาคมกริบยังคงจับจ้องมองตามแผ่นหลังอวบหนานั้นไปด้วยความสับสน ว้าวุ่น และหวั่นไหวอย่างรุนแรงในส่วนลึกของหัวใจที่ไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไปว่า กลิ่นกายของอ้ายดอกพุดในวันนี้... ได้ตรึงใจเขาเข้าเสียแล้ว
ยามบ่ายคล้อยที่ดวงตะวันสาดส่องผ่านร่องหน้าต่างไม้ในห้องทำงาน ทำให้อากาศภายในอบอ้าวขึ้นเป็นทวีคูณ กลิ่นของไม้สักเก่าและกระดาษรายงานส่งกลิ่นอบอวลไปทั่ว ขุนพิรุณที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้สักตัวใหญ่กำลังตกอยู่ในภวังค์ของความหงุดหงิดที่ตัวเองก็อธิบายไม่ได้ สายตาคมกริบของสุริยะหนุ่มไม่ได้จดจ่ออยู่กับรายงานค่ายทหารตรงหน้า แตว่ากลับจับจ้องไปยังร่างอวบที่นั่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่วาอย่างเลื่อนลอยดอกพุดในยามนี้ไม่ได้มีท่าทีสั่นกลัวหรืออมทุกข์เหมือนดังเช่นวันวาน นิ้วมือที่เรียวขึ้นกว่าก่อนเริ่มจับปากกาขนนกคัดลอกสมุดบัญชีด้วยความคล่องแคล่วแสงแดดที่กระทบลงบนใบหน้าทำให้เขาเห็นความเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนขึ้น ใบหน้าที่เคยกลมตอนนี้เริ่มตอบเรียว รอยหมองคล้ำที่เคยฝังลึกจางลงจนหมดสิ้น เผยให้เห็นผิวเนื้อนวลเนียนเปล่งปลั่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้รูปร่างที่เคยอวบอ้วนก็ลดลงอย่างมากจนเห็นส่วนเว้าโค้งขึ้นมาบ้างแล้ว ถึงตอนนี้ยังไม่อาจเรียกว่างดงามล่มเมือง แต่ความสะอาดและดูมีสุขภาพดีนั้นกลับดึงดูดสายตาจนขุนทหารหนุ่มที่เคยรังเกียจกลับมองคนตรงหน้าไม่วางตาไอเย็นที่แผ่โชยออกมากลับทำให้เข
ลมเย็นที่พัดผ่านเรือนใหญ่พลันจางหาย กลิ่นอายความร้อนระอุจากพลังสุริยะที่แผ่ซ่านออกมาจากห้องทำงานของขุนพิรุณนั้นรุนแรงจนบ่าวไพร่ที่เดินผ่านเรือนต่างพากันเร่งฝีเท้าหนีด้วยความหวาดหวั่นบรรยากาศภายในเรือนใหญ่ที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยความกดดันที่พุ่งสูงขึ้นกว่าครั้งไหนขุนพิรุณที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สัก แม้เบื้องหน้าจะมีบัญชีค่าใช้จ่ายของค่ายทหารในสังกัดรอให้ตรวจสอบความถูกต้อง แต่ขุนทหารหนุ่มกลับไม่มีกะจิตกะใจจะมองมันเลยด้วยซ้ำ ภายในหัวกลับวนเวียนแต่ภาพของดอกพุดที่กำลังแตะเนื้อต้องตัวบ่าวชายอยู่ซ้ำๆ ถึงจะบอกว่าสิ่งที่ทำเป็นการช่วยชีวิตคนก็เถอะ ยังไงก็ไม่สมควรอยู่ดี"หึ! ใยจึ่งมิรู้จักรักนวลสงวนตัวเสียบาง วิชาแพทย์นั่นก็ประหลาดนัก หรือเจ้าเพียงแค่อยากแตะเนื้อต้องตัวชายอื่นกระนั้นรึ?"ความว้าวุ่นแปลกๆ ถูกก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาอยู่ในใจและขุนพิรุณก็ไม่อยากจะยอมรับว่าคิดมากเรื่องนี้ คำที่ถูกเป่าหูจึงถูกหยิบขึ้นมาเป็นเหตุผล"นี่คงเป็นเล่ห์กลของเจ้าที่หมายจักให้ข้าเมตตาเยี่ยงนั้นสินะ? ช่างบังอาจนัก! กล้าทำให้ข้าเป็นดั่งลูกหมาลูกแมวคอยกระวน
เสียงฝีเท้าสับสนอลหม่านผสมกับเสียงเอะอะโวยวายเหมือนคนกำลังตกใจอะไรบางอย่างที่ดังมาจากหลังแนวทิวไผ่ในเขตเรือนใหญ่ ทำให้ดอกพุดซึ่งกำลังใช้ผ้าขาวบางกรองน้ำอบที่ปรุงสำเร็จแล้วพักไว้ก่อนนำไปบรรจุขวดดินเผาต้องขมวดคิ้วมุ่น"เร็วเข้าเถิด! อ้ายมั่นมันชักตาตั้งล้มพับไปแล้ว!""มันคงถูกปอบเข้าสิงแน่ๆ ข้าเห็นมันทำตาขวางใส่ ช่างน่ากลัวนัก"เสียงบ่าวของเรือนใหญ่ตะโกนคุยกันลั่นมาแต่ไกลดอกพุดจึงรีบวางมือ ก่อนจะรีบก้าวลงจากเรือนหลังโดยมีแม่นิ่มและไอ้จ้อยวิ่งตามหลังมาด้วยความสงสัย ทันทีที่ก้าวพ้นเขตทิวไผ่มายังลานดินด้านหลังเรือนใหญ่ ก็พบกับร่างของอ้ายมั่น บ่าวชายร่างกำยำผู้มีหน้าที่ผ่าฟืนกำลังนอนเหยียดยาวอยู่บนพื้นดินท่ามกลางวงล้อมของบ่าวไพร่ที่พากันยืนมุงดูด้วยความตื่นตระหนกตกใจ บางคนพยายามจะเอาเชือกมามัดตัวไว้ไม่ให้ดิ้น บางคนก็รีบวิ่งไปหาน้ำมนต์มารดให้ดอกพุดเลยต้องรีบเอ่ยปากห้ามทันที
แสงตะเกียงโคมระย้าในท้องพระโรงวังหลวงสาดส่องสะท้อนเครื่องทองเครื่องเงินของเหล่าบรรดาขุนนางและศศิธรบรรดาศักดิ์จนดูระยิบระยับละลานตา เสียงปี่พาทย์มโหรีขับขานเคล้าคลอไปกับเสียงพูดคุยสนุกสนาน ผิดกับภายในหัวใจของขุนพิรุณที่ตอนนี้กลับไม่ได้มีความสนุกร่วมกับบรรยากาศรอบๆ ตัวเลยแม้แต่น้อยแม้การแสดงของนางรำกลางห้องโถงจะอ่อนช้อยงดงามสักเพียงใดแต่มันก็ไม่ได้เรียกความสนใจจากท่านขุนหนุ่มได้เลย หรือต่อให้มีขุนนางที่เข้ามาพูดด้วย เขาก็จะคุยเท่าที่จำเป็นตามมารยาท หากมียศต่ำกว่าขุนพิรุณอาจเลือกจะนิ่งเงียบด้วยซ้ำสุริยะหนุ่มในชุดขุนนางเต็มยศยังนั่งนิ่งอยู่บนตั่งไม้ นัยน์ตาเรียวฉายแววว้าวุ่นสับสน ภาพรอยยิ้มบางๆ อันนิ่งสงบและกลิ่นกายศศิธรหอมบริสุทธิ์ของดอกพุดเมื่อตอนหัวค่ำ ก่อนที่เขาจะลงจากเรือนใหญ่มันยังคงลอยวนเวียนอยู่ในห้วงความคิดจนทำให้ขุนพิรุณรู้สึกร้อนรุ่มในใจอย่างบอกไม่ถูก“พี่ขุนขอรับ... เหตุใดจึ่งนั่งหน้าดำคร
แสงจันทร์นวลในคืนวันเพ็ญสาดส่องกระทบผืนกระดานไม้สักของเรือนใหญ่จนทอประกายระยิบระยับ ทว่าบรรยากาศบนเรือนโถงประธานกลับอบอวลไปด้วยกระแสความตึงเครียดอันร้อนระอุ บารมีสุริยะอันหนักอึ้งของขุนพิรุณแผ่ซ่านออกมาจนบ่าวไพร่ที่คอยหมอบรับใช้อยู่รอบข้างพากันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกขุนทหารหนุ่มในชุดขุนนางเต็มยศ ผ้าสมปักสีเข้มตัดกับเสื้อไหมเนื้อดีปักดิ้นทองอย่างสง่างาม กำลังยืนกอดอกจ้องมองเมียแต่งร่างอวบที่เพิ่งก้าวเท้าขึ้นเรือนมาตามคำสั่งด้วยสายตาคมกริบอย่างเสือล่าเหยื่อ ัถึงวันนี้ภายในใจจะดูสับสนอยู่บ้างแต่ความเกลียดชังที่บังตาก็ยังมีมากอยู่ดีแม้รูปร่างของดอกพุดในตอนนี้จะเริ่มปรับเปลี่ยนดูดีขึ้นมาบ้าง ความโค้งเว้าของเอวเริ่มคอดให้เห็นชัดขึ้น ไหนจะผิวสีน้ำผึ้งที่ดูนุ่มนวลละเอียดสะท้อนแสงจันทร์ที่เป็นผลจากการขัดผิวด้วยขมิ้นชันและมะขามเปียกนั่นอีกล่ะ ดอกพุดวันนี้ไม่ใช่ดอกพุดที่มีแต่ความเหี่ยวเฉาอีกแล้วกลิ่นกายศศิธรที่ล่องล
สายลมต้นฤดูหนาวพัดผ่านทิวไผ่หลังเรือนของดอกพุด หอบเอาไอความเย็นจาง ๆ มาเยือนลานดินกว้าง แต่ว่าความหนาวเหน็บกลับไม่อาจสั่นคลอนความมุ่งมั่นของศศิธรผู้เป็นเจ้าของเรือนหลังได้ร่างท้วมของดอกพุดในชุดผ้าเคียนอกสีเข้มขมวดแน่นและผ้าโจงกระเบนที่กระชับมั่น ยังคงก้าวเท้าเดินด้วยฝีเท้าที่รวดเร็วและสม่ำเสมอไปตามเส้นทางรอบลานดินตั้งแต่ไก่โห่ สองแขนแกว่งไกวตามจังหวะ ลมหายใจเข้าออกถูกควบคุมอย่างเป็นระบบ เม็ดเหงื่อผุดซึมตามไรผมสะท้อนแสงแดดแรกของวันผ่านไปร่วมเดือนกว่ากับการทำฟาส์ทคาร์ดิโอควบคู่ไปกับการทำคอร์สอาหารนึ่งและลดโซเดียมขั้นสุด ในที่สุดร่างกายนี้ก็เริ่มตอบสนองแล้ว จากที่เคยอ้วนเนื้อตัวเหลวเป็นเต้าหู้ ตอนนี้พุงยื่นก็ยุบลงไปบ้างแล้ว รูปร่างช่วงเอวเริ่มคอดเว้าให้เห็นลาง ๆ น้ำหนักที่ลดลงทำให้ดอกพุดรู้สึกตัวเบาขึ้นมาเยอะ ถ้าเขาจัดระเบียบวินัยแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ อีกไม่นานเป้าหมายที่วางเอาไว้จะต้องสำเร็จได้อย่างแน่นอนดอก







