บทที่ 5 รับงานของคุณพี่

ผ่านไปเกือบสองอาทิตย์แล้วที่เรือนหลังสงบเงียบ นับตั้งแต่วันที่ขุนพิรุณโดนดอกพุดตอกกลับนิ่มๆ จนต้องสะบัดหน้าหนีกลับเรือนใหญ่ไป ทีนี่จึงกลายเป็นห้องทดลองขนาดย่อมของบิวตี้บล็อกเกอร์ล้านฟอลไปโดยปริยาย อินทุในร่างดอกพุดนั่งอยู่หน้ากระจกบานเก่าที่สะท้อนเงาเจ้าของร่างที่ตนเองมาอยู่อย่างพิจารณา

ผิวพรรณที่เคยแห้งกร้านแตกลอกเป็นขุย ตอนนี้เริ่มเนียนนุ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดด้วยสรรพคุณของมะขามเปียกและขมิ้นชันที่ช่วยขัดเซลล์ผิวเก่าที่ตายแล้วออกไป จนตอนนี้ผิวเริ่มอิ่มน้ำและลดอาการอักเสบบวมแดงลงไปมาก แต่ยังติดเรื่องรูปร่างที่อ้วนกลมและชั้นไขมันหนายังคงอยู่

'อืม... ดูเหมือนตอนนี้ผิวจะเริ่มดีขึ้นล่ะ รูขุมขนก็กระชับ ขี้ไคลที่สะสมก็หลุดออกไปเกือบหมด ยังเหลือเรื่องน้ำหนักที่ต้องคุมแป้ง ตัดโซเดียมต่อ แบบนี้อีกไม่นานเกินรอ ออร่าของเมียชังคนนี้จะกลับมาเฉิดฉายจนกระแทกตาท่านขุนธงแดงแตกแน่ๆ'

ดอกพุดคิดในใจพลางใช้นิ้วนวดคลึงกรอบหน้าตามแนวต่อมน้ำเหลืองเพื่อลดอาการบวม

“คุณหนูดอกพุดเจ้าคะ... วันนี้ท่านขุนสั่งความลงมา ให้คุณหนูขึ้นไปพบที่ห้องทำงานเรือนใหญ่เจ้าค่ะ”

แม่นิ่มเดินเข้ามารายงานด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก สองมือประสานกันแน่นด้วยความกังวลว่านายของตนจะโดนหาเรื่องอีก

“เรียกผมไปพบงั้นหรือครับ?”

ดอกพุดเลิกคิ้ว นัยน์ตาทอประกายเรียบนิ่ง

"เจ้าค่ะ"

“แล้วท่านขุนบอกไหมครับว่ามีเรื่องอะไร?”

“มิได้ฝากความอันใดไว้เลยเจ้าค่ะ มีเพียงไอ้เข้มคนสนิทของท่านขุนมาบอกว่า ท่านขุนมีราชการทหารจักใช้งานคุณหนู... บ่าวเกรงเหลือเกินว่าจักเป็นแผนแกล้งให้คุณหนูทนมิไหวแล้วยอมขอหย่าขาดน่ะสิเจ้าคะ”

"ไม่เป็นไรครับ ถึงอย่างไรเราก็เป็นคนในเรือน เมื่อท่านขุนเรียกพบ... ผมก็จะไปพบครับ"

'อยากหย่างั้นเหรอ... ที่จริงฉันก็ไม่ได้ติดอะไรหรอกนะ ขอแค่เงินในกระเป๋ามีพร้อมเมื่อไหร่ จะเดินออกไปเองเลยไม่ต้องรอให้มาไล่ ฉันก็ไม่ได้พิศวาสนายถึงขนาดนั้นไหม ถึงจะหล่อแต่หูว่าเบาเกิ๊น แบบนี้ก็โนเวย์นะจ๊ะ'

ดอกพุดลุกขึ้นยืน จัดแจงเสื้อผ้าให้อยู่ในสภาพสุภาพเรียบร้อย เขาเลือกสวมผ้าแถบสีน้ำเงินเข้มสะอาดสะอ้าน ผูกรัดทับด้วยผ้าคาดเอวสีนวลเพื่อช่วยเก็บทรงและพรางหน้าท้องอวบอิ่ม โจงกระเบนผ้าฝ้ายสีเข้มเรียบกริบ แม้รูปร่างจะยังคงหนาท้วมแต่ท่วงท่าจังหวะการก้าวเดินกลับดูสง่างาม หลังยืดตรงไม่โค้งงอห่อไหล่ ท่าทางนิ่งสงบไม่ได้ขี้ขลาดหวาดกลัวเหมือนเมื่อก่อน จนแม่นิ่มยังรู้สึกว่าคุณหนูของตนดูมีบารมีขึ้นผิดหูผิดตา

เมื่อก้าวเท้าขึ้นมาบนเรือนใหญ่ บรรยากาศรอบข้างกลับเงียบสงัด บ่าวไพร่เรือนใหญ่บางคนที่เดินสวนแอบชำเลืองมองดอกพุดด้วยสายตาเหยียดหยามและซุบซิบอย่างไม่เกรงใจเลยว่าเขาคือเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายของขุนพิรุณ

'ดอกพุดคนเก่าคงโดนแบบนี้บ่อยสินะ... พวกเฮตเตอร์แถวหน้ากระจอก สกิลต่ำต้อยแค่นี้สั่นคลอนจิตวิญญาณตัวแม่ไม่ได้หรอกค่า... น่าสงสารดอกพุดจริงๆ'

อินทุในร่างดอกพุดนึกค่อนขอดในใจ ก่อนที่เขาจะเลือกไม่ให้ความสนใจบ่าวพวกนั้นอีก ดอกพุดเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยมองไปข้างหน้าเหมือนกับคนพวกนั้นเป็นแค่อากาศธาตุ

จนกระทั่งร่างท้วมเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องทำงานขุนพิรุณ เขาปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตูไปตามมารยาท

ก๊อก ก๊อก

“ผมมาแล้วครับท่านขุน”

ดอกพุดเอ่ยเสียงราบเรียบเข้าไปด้านใน

“เข้ามา”

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจตอบรับกลับมาทันที

ดอกพุดผลักบานประตูไม้สักเปิดออกกว้าง แล้วก้าวเท้าเข้าไปด้านในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยกลิ่นกายสุริยะลอยอบอวลผสมกลิ่นหอมสะอาดของเนื้อไม้สักและม้วนกระดาษราชการ

แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างสาดกระทบโครงหน้าหล่อเหลาตามแบบฉบับชายไทย ขุนพิรุณในชุดลำลองผ้าเนื้อดีสีขาวนวลกำลังนั่งตรวจเอกสารอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวหนา ก่อนจะตวัดสายตาคมขึ้นมองเจ้าของร่างอวบอ้วนจนเกินงามด้วยสายตาแข็งกระด้างและเต็มไปด้วยความอคติทันที

“นึกว่าจะต้องให้ข้าส่งคนไปลากตัวมาเสียอีก”

ขุนพิรุณเอ่ยเสียงหยัน พลางวางปากกาขนนกในมือลง

“กิริยาเชื่องช้าเยี่ยงนี้ สมควรแล้วที่เป็นศศิธรชาวบ้านที่ไร้การอบรม”

คำพูดจิกกัดเปิดฉากขึ้นทันทีตามประสาสุริยะธงแดงผู้หยิ่งยโส

ดอกพุดไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองหรือเสียน้ำตาราวกับว่าเป็นเพียงลมที่ผ่านเข้ามาหูซ้ายแล้วก็ทะลุออกหูขวา ร่างนั้นเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างจากโต๊ะทำงานของท่านขุนผู้ปากจัดในระยะที่เหมาะสม สองมือประสานกันไว้ด้านหน้า แต้มใบหน้ากลมด้วยรอยยิ้มบาง ๆ และดวงตากลมโตก็สบประสานกับดวงตาดุดันของสามีอย่างไม่ได้หวั่นกลัว

“ผมมาทันทีที่บ่าวไปแจ้งความครับท่านขุน ไม่ได้เชื่องช้าอย่างที่ท่านพูด และหากท่านขุนเรียกผมมาเพียงเพื่อจะอบรมเรื่องกิริยามารยาท... ผมเกรงว่าเรื่องราชการทหารที่ว่าเร่งด่วนของท่านน่าจะกลายเป็นเรื่องรองไปเสียแล้วกระมังครับ”

ดอกพุดตอกกลับนิ่ม ๆ ด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่ว่าบาดลึก ถึงคำพูดดูจะปนใหม่ปนเก่าบ้างแต่ก็ไม่ใช่ว่าคนตรงหน้าจะไม่เข้าใจ เพราะขุนพิรุณชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากัน อุณหภูมิในห้องทำงานดูเหมือนจะร้อนระอุขึ้นมาทันตาเมื่อสุริยะหนุ่มเริ่มรู้สึกขัดใจที่กดข่มเมียชังตรงหน้าไม่ได้เหมือนเก่า

เขาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวดอกพุด... ผิวพรรณที่เคยหมองเทาดูลดความกร้านลง ท่วงท่าการยืนดูกระฉับกระเฉงและสง่างามอย่างน่าประหลาด แม้รูปร่างจะยังอวบหนา แต่ว่าแววตาคู่นั้นกลับนิ่งสนิท รวมถึงคำพูดแปลกหูที่พูดกับเขายิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดใจทุกครั้ง

“ปากคอเราะร้ายขึ้นทุกวันนะดอกพุด! ที่ข้าเรียกเจ้ามาเพราะมีเหตุราชการเป็นแน่แท้ หาใช่อยากเรียกเจ้ามาอบรมสั่งสอนกิริยาดังที่เจ้าว่า"

ขุนพิรุณกระแทกเสียงพลางเลื่อนตั้งสมุดข่อยเล่มหนาเตอะสามสี่เล่มมาข้างหน้า

"นี่เป็นสมุดบัญชีเสบียงทหารส่วนกลางที่ชำรุด ข้าจักให้เจ้านำไปคัดลอกลงเล่มใหม่ให้เสร็จสิ้นภายในสามวัน ห้ามมีคำผิดตกหล่นเด็ดขาด!”

“งานหนักเช่นนี้ ศศิธรชาวบ้านที่วัน ๆ เอาแต่นอนอมทุกข์เยี่ยงเจ้า คงจักทำมิไหวกระมัง?”

งานคัดลอกเอกสารหลวงปริมาณมหาศาลภายในเวลาสามวัน... นี่คือการจงใจกลั่นแกล้งและใช้งานหนักหวังข่มขู่บีบคั้นชัด ๆ

‘อ๋อ... แกล้งแจกงานโหลด ๆ หวังให้ฉันร้องไห้งอแงขอหย่าละสิ มุกตื้นมากคุณพี่ อินทุผ่านงานตัดต่อคลิปโต้รุ่งมาสามวันสามคืนติดกันโดยไม่ได้นอนก็ทำมาแล้ว กับแค่คัดบัญชีแค่นี้สิว ๆ จ้า’

ดอกพุดมองตั้งสมุดข่อยตรงหน้าพลางแอบยิ้มในใจกับเล่ห์กลของขุนศึกหนุ่ม

“ผมทำได้ครับท่านขุน”

ดอกพุดเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ไร้แววหวาดหวั่น

“งานคัดลอกแค่นี้มิได้หนักหนาเกินกำลังของผมหรอกครับ ผมจักทำให้เสร็จตามกำหนดเวลาที่ท่านขุนให้อย่างแน่นอน”

ขุนพิรุณนิ่งอึ้งไปอีกครั้งเมื่อเห็นเมียชังน้อมรับคำสั่งอย่างสงบ ไม่มีท่าทีอิดออดหรือหลั่งน้ำตาตัดพ้อตามที่ตนคาดการณ์ไว้ ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนพลังกดข่มของตนเองส่งไปไม่ถึงอีกฝ่าย ยิ่งเห็นดอกพุดเอื้อมมือไปยกตั้งสมุดข่อยเหล่านั้นขึ้นมาอุ้มไว้ด้วยท่าทางทะมัดทะแมง หัวใจของขุนทหารหนุ่มก็ยิ่งรู้สึกปั่นป่วน

“หากไม่มีธุระอะไรเพิ่มเติมแล้ว... ผมขอตัวเอาสมุดเหล่านี้กลับไปคัดลอกที่เรือนหลังนะครับ ท่านขุนจะได้ทำงานโดยไม่ต้องขัดเคืองตา”

ดอกพุดเอ่ยทิ้งท้ายพร้อมกับค้อมตัวลงเล็กน้อยอย่างมีมารยาท แต่ด้วยความเป็นตัวแม่ล้านฟอลเขาจึงแอบจิกกัดเล็กๆ ไปเช่นกัน

“ได้...แต่ถ้างานมิเสร็จตามกำหนด ข้าจักลงทัณฑ์เจ้าตามกฎเรือน!”

ขุนพิรุณเค้นเสียงกร้าวข่มขู่ไล่หลัง

ดอกพุดไม่ได้หันกลับมามอง เขาทำเพียงยกยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากแล้วก้าวเท้าเดินออกจากห้องทำงานไปพร้อมกับตั้งสมุดข่อยอย่างมั่นคง ทิ้งให้ขุนพิรุณนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ท่ามกลางความเงียบสงัดที่อบอวลไปด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้ในบทสนทนาอย่างที่สุริยะหนุ่มไม่เคยเผชิญมาก่อน