All Chapters of My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ: Chapter 11 - Chapter 20

25 Chapters

บทที่ 11

มื้ออาหารดำเนินต่อไปท่ามกลางความเงียบที่ไม่ได้น่าอึดอัดอีกต่อไป ครอสไม่ได้พูดอะไรมากนัก เขาเพียงแค่นั่งมองเธอกินและคอยคีบอาหารเติมให้ในจานไม่ขาด จนกระทั่งอลิซกินจนอิ่มแปล้และวางตะเกียบลง"อิ่มแล้วค่ะ กินไม่ไหวแล้วจริงๆ" อลิซยกมือขึ้นลูบท้องตัวเองเบาๆครอสพยักหน้ารับ เรียกพนักงานมาเก็บเงิน เขาจ่ายค่าอาหารทั้งหมดโดยไม่ยอมให้อลิซหารครึ่งตามที่เธอเสนอ เมื่อเดินออกมาหน้าร้าน ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ลมเย็นๆ พัดมาปะทะใบหน้าจนอลิซต้องยกมือขึ้นลูบต้นแขนตัวเองเบาๆ"หนาวเหรอ" ครอสถามเสียงเรียบ"นิดหน่อยค่ะ"ครอสไม่ได้ถอดเสื้อช็อปหรือเสื้อคลุมให้เธอเหมือนพระเอกในนิยาย เขาเพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ โอบแขนแกร่งไปรอบไหล่บางของเธอและดึงตัวเธอให้เข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา"เดินเร็วๆ จะได้ถึงรถไวๆ"อลิซเบิกตากว้างกับสัมผัสที่จาบจ้วงแต่กลับทำให้รู้สึกปลอดภัย เธอพยายามจะขืนตัวออก แต่แรงบีบเบาๆ ที่หัวไหล่ของเขาก็ทำให้เธอต้องยอมเดินตามจังหวะก้าวของเขาไปโดยปริยายเมื่อขึ้นมานั่งบนรถสปอร์ตสีดำสนิทของครอส ความอบอุ่นจากเครื่องปรับอากาศก็ทำให้ความหนาวเย็นบรรเทาลง อลิซนั่งเงียบๆ มองออกไปนอกหน้าต่างตลอดทาง เธอไ
last updateLast Updated : 2026-07-21
Read more

บทที่ 12

ช่วงบ่าย อลิซเดินออกมาจากห้องเรียนพร้อมกับโคลอี้ ทันทีที่ก้าวพ้นประตูอาคารเรียน โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเธอก็สั่นเตือน อลิซหยิบมันขึ้นมาดู หน้าจอแสดงชื่อ 'พ่อ' ที่โทรเข้ามา หญิงสาวขมวดคิ้ว ความรู้สึกหนักอึ้งก่อตัวขึ้นในอก เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับสาย"ฮัลโหลค่ะพ่อ" อลิซกรอกเสียงลงไป พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ"นังลูกเนรคุณ! แกไปทำอะไรมาฮะ!" เสียงตวาดลั่นของพ่อดังทะลุออกมาจากลำโพงจนอลิซต้องดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูเล็กน้อย โคลอี้ที่เดินอยู่ข้างๆ หันมามองด้วยความตกใจ"พ่อพูดเรื่องอะไรคะ หนูไปทำอะไร" อลิซถามกลับด้วยความสับสน"ก็เมื่อเช้ามีคนของพวกปล่อยเงินกู้มาตามทวงหนี้ฉันถึงบ้าน พวกมันบอกว่าถ้าฉันไม่จ่ายหนี้ก้อนนี้ แกจะต้องเป็นคนรับผิดชอบ แกไปกู้เงินพวกมันมาใช่ไหม!""หนูเปล่านะคะ! หนูจะไปกู้เงินพวกนั้นมาทำไม พ่อนั่นแหละที่ไปติดหนี้พวกมันแล้วมาโยนความผิดให้หนูหรือเปล่า" อลิซเถียงกลับทันที ความโกรธและความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอ"อย่ามาเถียงฉันนะ! ฉันไม่ได้ไปกู้เงินใครมาทั้งนั้น พวกมันบอกว่าแกไปรับปากอะไรกับหัวหน้าพวกมันไว้ ถึงได้ส่งคนมาขู่ฉันแบบนี้ ถ้าแกไม่จัดการเรื่องนี้ใ
last updateLast Updated : 2026-07-21
Read more

บทที่ 13

ครอสล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อช็อป หยิบผ้าเช็ดหน้าสีเข้มผืนหนึ่งออกมาแล้วยื่นส่งให้เธอโดยไม่ได้พูดอะไรอลิซรับผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นมาซับน้ำตาที่ค้างอยู่บนใบหน้า กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากเนื้อผ้าทำให้เธอรู้สึกสงบลงอย่างน่าประหลาด"ดีขึ้นหรือยัง" ครอสถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอหยุดร้องไห้แล้ว"ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ... สำหรับผ้าเช็ดหน้า แล้วก็... ที่นั่งเป็นเพื่อน" อลิซตอบเสียงแผ่ว ไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ"ไปล้างหน้าซะ ฉันจะไปรอที่รถ" ครอสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไม่รอฟังคำตอบของเธอ เขาก็หมุนตัวเดินตรงไปยังลานจอดรถทันทีอลิซมองตามแผ่นหลังกว้างของเขาไป ความรู้สึกอบอุ่นวาบขึ้นมาในใจ ผู้ชายคนนี้อาจจะดูน่ากลัวและเย็นชา แต่เขากลับเป็นคนเดียวที่อยู่ข้างๆ เธอในเวลาที่เธอรู้สึกอ่อนแอที่สุดสิบนาทีต่อมา อลิซเดินมาที่รถสปอร์ตสีดำสนิทของครอส เธอก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่ด้านข้างคนขับ บรรยากาศภายในรถเงียบกริบเหมือนเช่นเคย แต่กลับไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดเหมือนครั้งแรกครอสสตาร์ทเครื่องยนต์และขับรถออกจากมหาวิทยาลัย เขาไม่ได้ถามว่าเธออยากไปไหน และอลิซก็ไม่ได้ถามว่าเขากำลังจะพาเธอไปไหน เธอเพียงแค่เอนหลังพิงเบาะ หลับตาลงด้วยคว
last updateLast Updated : 2026-07-21
Read more

บทที่ 14

อลิซรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงมาตรงหน้า เธอไม่รู้จะทำยังไงต่อไป ความหวาดกลัวเริ่มเข้าเกาะกินหัวใจ เธอเป็นแค่เด็กนักศึกษาปีสอง จะเอาเงินที่ไหนไปใช้หนี้ก้อนโตขนาดนี้ได้"หนู... หนูไม่รู้เรื่องนี้เลยนะคะ พี่ครอส หนูไม่ได้เป็นคนเซ็นค้ำประกัน พ่อเขา..." น้ำตาที่เพิ่งแห้งไปเริ่มเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้ง เธอพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือครอสมองใบหน้าซีดเผือดที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของอลิซ ความโกรธที่เคยมีต่อลูกหนี้ที่กล้าเอาชื่อลูกสาวมาค้ำประกันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสงสารอย่างจับใจ เขาไม่เคยสงสารใครมาก่อน แต่สำหรับผู้หญิงคนนี้ เธอไม่ควรต้องมารับเคราะห์กรรมจากความเห็นแก่ตัวของคนเป็นพ่อชายหนุ่มลุกขึ้นยืน เดินอ้อมโต๊ะกระจกมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอลิซ เขาโน้มตัวลงมา วางมือหนาลงบนพนักพิงโซฟาทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในวงแขนของเขา ระยะห่างที่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำให้อลิซต้องเบิกตากว้าง"ฉันรู้ว่าเธอไม่รู้เรื่อง" ครอสกระซิบเสียงต่ำชิดใบหูของเธอ "และฉันก็รู้ด้วยว่าเธอไม่มีปัญญาหาเงินมาใช้หนี้ก้อนนี้หรอก"อลิซเม้มริมฝีปากแน่น คำพูดของเขาแทงใจดำจนเธอเถียงไม่ออก"แล้ว... พี่จะทำยังไงก
last updateLast Updated : 2026-07-21
Read more

บทที่ 15

ครอสไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์และเริ่มต้นพิมพ์เนื้อหารายงานในส่วนที่รับผิดชอบด้วยความรวดเร็ว อลิซลอบมองนิ้วยาวที่เคาะแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่ว ขัดกับภาพลักษณ์คนเถื่อนชอบใช้กำลังที่เธอเห็นมาตลอด ท่าทีจริงจังเวลาทำงานของเขามีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เธอเผลอจ้องมองนานเกินไป"หน้าฉันมีข้อมูลรายงานแปะอยู่หรือไง"เสียงทุ้มเอ่ยถามโดยที่เจ้าตัวยังไม่ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ อลิซสะดุ้งสุดตัว รีบก้มหน้าก้มตาจดจ่อกับสมุดของตัวเองทันที ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง การทำงานร่วมกันเป็นไปอย่างราบรื่นกว่าที่คิด ครอสไม่ได้ทำตัวน่ารำคาญหรือเรียกร้องอะไร เขาเพียงแค่นั่งทำงานในส่วนของตัวเองเงียบๆ แต่ความสงบสุขนั้นก็ถูกทำลายลงเมื่อเสียงสัญญาณกริ่งหน้าประตูเพนต์เฮาส์ดังขึ้นครอสละมือจากแป้นพิมพ์ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เขาลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูโดยไม่ได้หันมามองอลิซชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทสามคนเดินก้าวเข้ามาภายในห้อง ท่าทีของพวกเขานอบน้อมเมื่ออยู่ต่อหน้าครอส แต่อลิซสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความอันตรายที่แผ่ออกมาจากคนกลุ่มนั้น เธอขยับตัวลีบเล็กลงบนเก้าอี้โดยอัตโน
last updateLast Updated : 2026-07-21
Read more

บทที่ 16

ครอสละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เมื่อไม่ได้ยินเสียงขีดเขียนจากฝั่งตรงข้าม ชายหนุ่มมองร่างเล็กที่ฟุบหลับอยู่บนโต๊ะด้วยแววตาที่อ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เขาลุกขึ้นยืน เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างๆ เธอมือหนาเอื้อมไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มใสออกให้อย่างเบามือ สัมผัสของเขานุ่มนวลขัดกับภาพลักษณ์ภายนอกอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มโน้มตัวลง สอดแขนข้างหนึ่งเข้าใต้ข้อพับเข่า และอีกข้างโอบประคองแผ่นหลังบาง ช้อนร่างของอลิซขึ้นอุ้มแนบอกด้วยความระมัดระวังน้ำหนักตัวของเธอเบาหวิวขัดกับความดื้อรั้นที่แสดงออก กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ครอสอุ้มเธอเดินตรงไปยังห้องนอนส่วนตัวของเขา วางร่างบางลงบนเตียงคิงไซซ์ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีเทาเข้มอย่างเบามือเขาดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมตัวให้เธอจนถึงหน้าอก ยืนมองใบหน้ายามหลับใหลที่ปราศจากความหวาดระแวงอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะหมุนตัวไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อาร์มแชร์ตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างเตียง แขนแกร่งยกขึ้นกอดอก ปล่อยให้ความเงียบและความมืดเป็นเพื่อนร่วมห้อง เขาไม่คิดจะขึ้นไปนอนเบียดเบียนพื้นที่ของเธอ แต่ก็ไม่อยากปล่อยให้อยู่ห่างสายตาแสงไฟสลัวจ
last updateLast Updated : 2026-07-21
Read more

บทที่ 17

"กินข้าวซะ จะได้รีบไปเรียน" ครอสก้มหน้าลงมาสั่งเสียงเรียบอลิซเม้มริมฝีปาก เธอไม่ชอบการถูกตกเป็นเป้าสายตาแบบนี้ หญิงสาวลุกขึ้นยืน คว้ากระเป๋าผ้าและเสื้อช็อปของเขามาถือไว้"หนูยังไม่หิวค่ะ ขอตัวไปซื้อน้ำก่อนนะคะ" อลิซพูดรัวเร็ว ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวเดินหนีออกจากสถานการณ์น่าอึดอัดตรงนั้นไปทางร้านขายน้ำดื่มโคลอี้ที่นั่งหน้าซีดอยู่รีบเก็บจานข้าวแล้ววิ่งตามเพื่อนไปทันที ทิ้งให้ครอสยืนมองแผ่นหลังเล็กนั้นด้วยสายตาที่เข้มขึ้น เขาหงุดหงิดที่เธอพยายามตีตัวออกห่างเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นอลิซเดินมาหยุดยืนรอคิวที่หน้าร้านน้ำดื่ม เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อไล่ความกดดันออกไป ทว่าความสงบก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อร่างสูงของนักศึกษาชายคณะวิศวะคนหนึ่งเดินเข้ามาประชิดตัวจากด้านข้าง"น้องอลิซใช่ไหมครับ"อลิซหันไปมอง ผู้ชายตรงหน้าหน้าตาดี แต่รอยยิ้มมุมปากของเขากลับดูเจ้าเล่ห์และไม่น่าไว้วางใจ เขาคือ 'แทน' รุ่นพี่ปีสี่คณะวิศวะที่มีข่าวลือว่าเป็นอริคู่อาฆาตกับกลุ่มของครอสมาตั้งแต่ปีหนึ่ง"ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ" อลิซตอบกลับตามมารยาท"พี่ได้ยินข่าวลือเรื่องเรากับไอ้ครอส... มันจริงหรือเปล่าที่น้องยอมไปนอนคอนโดมันเพ
last updateLast Updated : 2026-07-21
Read more

บทที่ 18

"กลับ" คำสั่งสั้นๆ เด็ดขาดหลุดออกจากปากเขาไม่สนใจเสียงซุบซิบที่ดังตามหลัง ไม่สนใจโคลอี้ที่ยืนอ้าปากค้าง ครอสกึ่งลากกึ่งจูงอลิซเดินออกจากโรงอาหาร ตรงดิ่งไปยังลานจอดรถด้วยความรวดเร็ว อลิซต้องสับเท้าวิ่งตามก้าวขางยาวๆ ของเขาจนแทบจะสะดุดล้มเมื่อมาถึงรถสปอร์ตสีดำสนิท ครอสดันตัวเธอเข้าไปนั่งฝั่งข้างคนขับ จัดการปิดประตูเสียงดังปังจนรถทั้งคันสะเทือน ก่อนจะเดินอ้อมไปขึ้นประจำที่คนขับเขาสตาร์ทเครื่องยนต์ แต่ไม่ได้เข้าเกียร์ออกรถ ชายหนุ่มนั่งกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หน้าอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่หนักหน่วง บรรยากาศภายในรถอึดอัดและเต็มไปด้วยรังสีความโกรธที่ยังไม่มอดดับอลิซนั่งตัวลีบติดเบาะ เธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ข้อมือข้างที่ถูกแทนจับเมื่อครู่เริ่มมีรอยแดงปรากฏให้เห็น เธอพยายามดึงแขนเสื้อลงมาปิดซ่อนมันไว้ แต่การเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ นั้นก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของคนข้างๆ ไปได้ครอสหันขวับมามอง เขาเอื้อมมือมาคว้าข้อมือข้างนั้นของเธอไปจับไว้ พลิกดูรอยแดงช้ำที่ตัดกับผิวขาวเนียนด้วยสายตาที่ดุดันขึ้นกว่าเดิม นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านลูบไล้ไปบนรอยแดงนั้นเบาๆ แต่มันกลับแฝงไปด้วยความรู้ส
last updateLast Updated : 2026-07-21
Read more

บทที่ 19

ดวงตาคมกริบของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้แข็งกร้าวอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความต้องการครอบครองที่ลึกซึ้งครอสปล่อยข้อมือของเธอ ก่อนจะสอดฝ่ามือหนาเข้าที่เอวคอดบาง ออกแรงรั้งเพียงนิดเดียว ร่างของอลิซก็ถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้าง หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สองมือดันแผงอกของเขาไว้ตามสัญชาตญาณแต่ครอสไม่ยอมให้เธอถอยหนี เขาดันร่างบางให้ถอยร่นไปจนแผ่นหลังชิดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นกักขังเธอไว้ตรงกลาง ปิดทางหนีทุกทิศทาง ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนหน้าผากแทบจะชนกันอลิซใจเต้นระรัวจนปวดหนึบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยอวลอยู่รอบตัว ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดอยู่เหนือปลายจมูก เธอต้องเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตากับเขาสายตาของครอสกวาดมองทั่วใบหน้าของเธอ มองผ่านพวงแก้มที่เริ่มซับสีเลือด ลงมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีพีชเขาไม่ได้ก้มลงจูบ ปลายนิ้วชี้ที่หยาบกร้านยกขึ้นมาไล้ไปตามแนวขากรรไกรของเธออย่างเชื่องช้า สัมผัสนั้นเบาหวิวแต่กลับสร้างกระแสไฟฟ้าร้อนรุ่มแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างของอลิซ เธอเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว"พี่ครอส..." เสียงหวานเรียกชื่อเขาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
last updateLast Updated : 2026-07-21
Read more

บทที่ 20

เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ ชายหนุ่มเดินตรงไปยังห้องนอนส่วนตัว ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับเสื้อยืดสีดำตัวใหญ่และกางเกงขาสั้นเนื้อนิ่ม ยัดมันใส่มือเธอ"ห้องน้ำอยู่ตรงนั้น อาบน้ำซะ แล้วก็ล็อกประตูให้ดี" ครอสสั่งเสียงเข้ม "ถ้าเธอเดินเพ่นพ่านออกมาตอนดึก ฉันจะไม่รับประกันความปลอดภัยของเธออีกต่อไป"พูดจบเขาก็เดินหายเข้าไปในโซนห้องครัว ทิ้งให้อลิซยืนมองเสื้อผ้าในมือด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เธอรู้ว่าเขาพูดจริง และเธอก็รู้ตัวดีว่าการอยู่ในห้องนี้สองต่อสองกับผู้ชายที่เพิ่งจะทำให้เธอเกือบหยุดหายใจเมื่อครู่ เป็นเรื่องที่อันตรายแค่ไหนแต่ถึงอย่างนั้น เธอก็เลือกที่จะเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองโดยไม่คิดจะหาข้ออ้างหนีกลับหอพักอีกสายน้ำเย็นฉ่ำช่วยเรียกสติของอลิซให้กลับคืนมาได้บ้าง เธอใช้เวลาอาบน้ำนานกว่าปกติ เมื่อเช็ดตัวจนแห้งและสวมเสื้อยืดสีดำของครอส เธอพบว่ามันใหญ่เกินไปมาก ชายเสื้อยาวคลุมลงมาจนถึงช่วงต้นขาด้านล่าง บังทับกางเกงขาสั้นที่เขาส่งมาให้จนมิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ติดอยู่บนเนื้อผ้า ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเขาโอบกอดไว้ตลอดเวลาอลิซเดินออกจากห้องน้ำด้วยความระมัดระวัง ไฟในห้องนั่งเล่นถู
last updateLast Updated : 2026-07-21
Read more
PREV
123
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status