All Chapters of OMG รักซ้อน ซ่อนรัก: Chapter 91 - Chapter 100

“เรซ”“ครับ”“ไอ้นอสพิมพ์มาบอกกูว่าไอ้เหี้ยนั่นมันกอดเมียมึงด้วยไอ้สัส” เฮียเคลิ้มพูดไปกดโทรศัพท์ไปด้วยผมแสยะยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า “เขาทำมากกว่ากอดแล้วหรือเปล่าเฮีย”“เออว่ะ วันนี้วันเกิดมันไม่ใช่เหรอ” เฮียเคลิ้มทำหน้าครุ่นคิด มือกดโทรศัพท์ และพูดขึ้นมาว่า “สงสัยเป่าเทียนด้วยกันละ”“…” ผมขอไม่ออกความคิดเห็นแล้วกัน เพราะตอนนี้ในหัวของผมมีแต่เรื่องลบ คิดด้านดีไม่ได้เลย“ไอ้นอสบอกตอนที่ไอ้เหี้ยนั่นมันกอดเมียมึง มันแสยะยิ้มให้พวกไอ้นอสด้วย ไอ้สัสเอ้ย รู้งี้กูไปด้วยดีกว่า ไอ้สามตัวนั่นเก่งแต่วางมาด ถ้ากูอยู่ตรงนั้นจะตะบันหน้าแม่งให้เละ ปล่อยมันหยามได้ไงวะ” พูดและใช้เท้าเตะโต๊ะเสียงดังโครมครามเพื่อระบายอารมณ์การมีลูกไม่ได้ทำให้เฮียเคลิ้มแตกต่างจากเมื่อก่อน อายุและชีวิตครอบครัวที่เปลี่ยนไปไม่ได้ทำให้ความใจร้อนวู่วามหายไป“เพราะแบบนี้ไงเฮียทิวถึงยกหน้าที่เอายามาให้เรซให้เฮียเคลิ้มทำ”“ก็ไอ้เหี้ยทิวมันอ่อนไง” ทุกวันนี้เฮียเคลิ้มก็ยังปากหมาเหมือนเดิมครับ“เพราะเรซพวกเฮียก็เลยเดือดร้อน”“เลือดกูกำลังร้อนเลยไอ้สัส จำศีลมานาน มึงจะคิดมากอะไร มึงอย่าลืมว่าเราคือครอบครัวเดียวกัน แล้วไอ้เหี้ยนั่นม

“…” อืม เฮียเคลิ้มพูดถูกทุกอย่าง ผมคิดสิ ใครบ้างจะไม่คิด มีรูปส่งมาเป็นหลักฐานขนาดนั้น ผมเสียใจที่เธอไปกับมัน ผมเสียใจกับประโยคที่ไอ้เวรนั่นมันพูด ไอ้คำว่า ‘แฟน’ ที่ผมได้ยิน หมายความว่านิเนลสวมเขาให้ผมงั้นเหรอ ผมอยากรู้จริง ๆ“ยาพี่วอร์มนี่ได้ผลทุกรอบจริง ๆ ว่ะ คนเหี้ยอะไรเก่งฉิบหาย” เฮียเคลิ้มมองสภาพร่างกายของผมที่มันค่อนข้างดูกลับมาเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อยหลังจากที่เฮียเคลิ้มนำยาที่ได้จากหมอวอร์มมาฉีดให้ผม มันคือยาอะไรบ้างผมไม่ได้มีความรู้ รู้แค่ว่ามันทำให้ร่างกายฟื้นตัวเร็ว“เขาเก่งอยู่แล้ว”แล้วเฮียเคลิ้มก็เริ่มมองสภาพร่างกายของผมตั้งแต่หัวจรดเท้า และพูดว่า “จะว่าไปเมียมึงก็กล้าทิ้งมึงที่สภาพใกล้ตายไว้ในห้องคนเดียว ส่วนตัวเองไปเที่ยวกับผู้ชายคนอื่น ถือว่าใจเด็ดดีนะ ชัดเจนว่าเมียมึงไม่รักมึงเลย เพราะถ้ารักก็คงไม่ทิ้งมึงตามยถากรรมแบบนี้ เรซซี่เอ๊ยช่างน่าสงสารจริง ๆ”“เหมือนเฮียเจ็บแค้นเรซที่เคยแกล้งเฮีย เฮียก็เลยกำลังเอาคืนเรซ” เมื่อก่อนเฮียทิวชอบให้พวกผมไปแกล้งเฮียเคลิ้มอยู่บ่อย ๆ พอได้โอกาสเฮียเคลิ้มก็เลยหาเรื่องพูดให้ผมรู้สึกเจ็บ“เอาคงเอาคืนอะไร กูพูดความจริง เห็นกูเป็นคนเจ้าคิด

“พี่หมั้นกับเนลเพื่อประชดมะพร้าว พี่ทำเพื่อให้มะพร้าวเจ็บ พี่ขายร่างกายเพราะอยากประชดมะพร้าว พี่ขอโทษที่ใช้เนลเป็นเครื่องมือ”“…” พอคำพวกนี้ออกจากปากเขา มันก็จุกจนไม่รู้จะพูดอะไรเลย ฉันดูเป็นคนไร้ค่ามาก เป็นได้แค่เครื่องมือของเขาสองคน“ช่วงเวลาที่เราหมั้นกัน พี่ไปหามะพร้าวตลอด เราอยู่ด้วยกันประจำด้วยความสัมพันธ์ที่คาราคาซัง แต่พอพี่แต่งงานกับเนล พี่ก็เลิกติดต่อกับมะพร้าว เลิกทำอาชีพขายบริการ และวันนี้พี่มั่นใจว่าพี่รักเนลแล้ว”“ที่พี่มะพร้าวเล่าถึงคนรักของเธอให้เนลฟัง ผู้ชายคนนั้นคือพี่เรซงั้นเหรอ” ที่ว่าซื้อบ้าน ซื้อแมวให้เลี้ยง ทำเหมือนว่าแมวคือลูก แทนตัวกับแมวว่าพ่อกับแม่“อืม”“แล้วเรื่องที่พี่เคยพูดว่าระหว่างเนลกับผู้หญิงคนนั้นถ้ากำลังจะตายทั้งคู่พี่บอกว่าจะเลือกเธอก่อนเสมอ คือพี่มะพร้าวใช่ไหม?”“อืม”“ผู้หญิงที่ทำให้เนลเกือบตายเพราะพี่มัวแต่คิดเรื่องของเธอจนขับรถชนก็คือพี่มะพร้าว?”“อืม”“ทำไม ทำไมต้องดึงเนลเข้ามา จะรักกันจะเลิกกันทำไมต้องเอาเนลเข้ามายุ่ง ทำไมถึงทำให้เนลกลายเป็นผู้หญิงหน้าด้าน ผู้หญิงหน้าโง่ที่แย่งผัวคนอื่น ทำไมพี่เรซไม่ให้ค่าเนลบ้าง เนลนี่โง่จัง เมียเขามาทวงผัว

“เนลโกหกพี่” พี่เรซยังคงพูดแต่คำว่าฉันโกหก โกหกอยู่อย่างนั้นมันก็ทำให้ฉันสะใจดีนะที่เห็นเขาเป็นแบบนี้ เขาก็แค่รู้สึกหวงของก็แค่นั้น ไม่ได้รู้สึกหวงฉันเพราะฉันเป็นสิ่งมีค่าอะไรหรอก ฉันมันแค่สิ่งของสำหรับเขา“ต้องให้เล่าจนเห็นภาพเลยไหม ต้องให้บอกไหมว่าหุ่นเขาเป็นยังไง เนลจับตรงไหนของเขาบ้าง ลีลาเขาดีแค่ไหน แล้วของเขาใหญ่กว่าของพี่แค่ไหน”คำพูดของฉันทำให้พี่เรซลุกขึ้นและเดินเข้ามาหา จากนั้นเขาก็จับฝักบัวขึ้นมาฉีดใส่หัวฉัน ความแรงของน้ำตีกับครีมอาบน้ำทำให้เกิดฟองเต็มอ่าง เขาฉีดจนฟองออกจากหัวฉันจนหมด แล้วเขาก็ถอดเสื้อผ้าเข้ามานั่งในอ่างนั่งซ้อนด้านหลังฉัน ดึงตัวฉันเข้าไปกอดไว้ และพูดข้างใบหูว่า “ทำไมน้องถึงเลว”“เลวเหมือนพี่ไง เนลไม่เคยบอกว่าเนลเป็นคนดี แล้วอย่ามากอดด้วย” ฉันพยายามแกะแขนเขาออก ทว่าเขารัดแน่นกว่าเดิม“ไม่ให้กอดเนลแล้วจะให้พี่กอดใคร ตอนนี้พี่มีเนลคนเดียว”“กอดคนรักของพี่ไง เนลจะเลิกกับพี่”“หืม” เขาจับตัวฉันหมุนหันหน้าเข้าหา และพูดขึ้นมาว่า “ไม่กลัวคุณย่าเสียใจเหรอ ไหนเคยบอกว่าไม่อยากทำให้คุณย่าเครียด”“…”“คุณย่าคงเสียใจน่าดู เพราะไม่กี่วันก่อนเราสองคนยังรักกันอยู่เลย ย่า

เกือบสองชั่วโมงที่เราใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำ เสร็จเรียบร้อยเขาอุ้มฉันออกมาจากห้องน้ำ พามาแต่งตัวเช็ดเผ้าเช็ดผมระหว่างที่พี่เรซกำลังยืนไดร์ผมให้ฉัน เขาก็ถามขึ้นมาว่า “แหวนแต่งงานของเราไปไหน”ฉันเชื่อว่าเขาน่ะเห็นนานแล้วว่าแหวนแต่งงานที่นิ้วหายไป เพียงแค่ไม่ถามเท่านั้น เขาจะไม่รู้ได้ไงในเมื่อเขาจับมือฉันถูไปถูมาตั้งหลายรอบ“อยู่กับพี่บิว เดี๋ยวเนลไปเอา”“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวเราไปซื้อใหม่ก็ได้”“ได้ยังไง นั่นแหวนที่ยายเฟื่องยกให้ เดี๋ยวเนลไปเอาเลย”“พี่ไปด้วย”“ไม่ต้อง”“น้อง”“…”“พี่อยากไปเห็นเนลเอากับพี่บิวหรือไง ถ้าอยากเห็นก็ไปสิ แต่ถ้าจะไปขัดไม่ต้องไป”“…” พี่เรซนิ่งไปพักใหญ่ก่อนที่น้ำตาของเขาจะหยดใส่แขนฉัน“ถ้าพี่ไม่อยากรู้สึกแบบนี้ก็เลิกกับเนลซะ” จะถือว่าฉันเตือนเขาแล้ว ฉันไม่ได้รั้งให้เขาอยู่เพื่อรับผิดชอบความรู้สึกฉันเขามีสิทธิ์เลือกที่จะไป หรือจะอยู่ให้ฉันทรมานเล่น“…”“ถ้าพี่ไม่เลิก ก็จำไว้ด้วยที่เนลเป็นแบบนี้เพราะพี่ทำเนลก่อน ที่พี่รู้สึกตอนนี้ยังไม่เท่าเนลรู้สึกเลย ก่อนจะมองว่าเนลเลวช่วยมองความสารเลวของตัวเองกับผู้หญิงคนนั้นด้วย และเนลไม่ได้รั้งพี่ พี่ไม่ไปจากเนลเอง ทั้งที่ตอนน