All Chapters of OMG รักซ้อน ซ่อนรัก: Chapter 81 - Chapter 90

ไม่สิ ตอนนี้ฉันกำลังพาล เอาความรู้สึกทุกอย่างมารวมกันเพียงเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมพี่เรซถึงได้บึ่งรถออกไปโดยที่ทิ้งฉันไว้ที่บ้านของเขา เขาทำเหมือนฉันไม่อยู่ในสายตาของเขา ทั้งที่เขาพูดตลอดว่าฉันสำคัญทำไมพี่เรซที่แสดงท่าทางเหมือนเกลียดพี่สาว ถึงได้ออกอาการอย่างกับคนหึงหวง ทำไมวันนี้บางครั้งสายตาที่พี่เรซมองพี่มะพร้าวมันเหมือนคนรักที่โกรธกันฉันหาคำตอบให้เรื่องนี้ไม่ได้ จะคิดว่าเขาทั้งสองรักกันงั้นเหรอ แต่จะรักกันแบบชู้สาวได้ไง ในเมื่อเขาเป็นพี่น้องกัน ภายใจฉันกำลังสับสนวุ่นวาย นี่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่ ทำไมมันช่างเป็นความคิดที่ไม่ดีเลยฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อย ๆ ฉันจึงลุกเดินกลับคอนโดอย่างช้า ๆ ณ ตอนนี้ฉันก็ยังคิดไม่ตก คิดไม่ออกเลยว่ามันคือความหวงพี่สาว หรือหึงพี่สาว หรือความจริงแล้วมันทั้งสองอย่างปิ๊น ปิ๊น! เสียงแตรรถดังพร้อมรถคันคุ้นเคยจอดเทียบข้างเปิดกระจก คนขับเอ่ยทักทาย “ไปกับพี่ไหม”“ไปไหนคะ”“…”“…” เราต่างเงียบ และฉันตัดสินใจเปิดประตูเข้ามานั่งในรถ เพราะคิดว่าพี่บิวน่าจะขับเข้าคอนโด“หน้าตาดูเครียด ๆ มีอะไรให้พี่ช่วยไหม”“…” ฉันไม่ชอบเอาปัญหาของฉันเล่าให้ใครฟัง“พี่ช่วยเนลได้ทุกเรื่อง ขอ

เช้าวันต่อมาฉันลืมตาตื่นไม่มีพี่เรซนอนอยู่ข้างกาย หมอนก็ไม่มี กำลังจะคิดไปต่าง ๆ นานา ก็มองเห็นว่าร่างหนานอนขดอยู่ที่พื้น เขาไม่มีผ้าห่ม ดูท่าหนาวสั่น บาดแผลที่ใบหน้ายังคงมีเลือดไหลเกาะ มองเผิน ๆ คิ้ว ปากของเขาแตกเขากำลังไข้ขึ้น และฉันมีสองทางเลือก ไปวัดกับพี่บิว หรือไม่ก็อยู่ดูแลเขาให้ดูแลคนที่มองว่าฉันไม่สำคัญน่ะเหรอ?ไม่หรอก ถ้าทำแบบนั้นฉันจะดูเป็นคนโง่ที่งมหาความรักจากเขา ซึ่งเขาไม่มีให้ฉันครึ่งชั่วโมงกับการจัดการตัวเองของฉันหลังจากที่ตัดสินจะไปวัดกับพี่บิว เรานัดกัน 9 โมงครึ่ง ตอนนี้ 7 โมงครึ่ง ฉันชะโงกหน้ามองพี่เรซ เขายังนอนขดอยู่ที่พื้นเหมือนเดิมฉันยืนมองเขาที่นอนสั่นอยู่ประมาณ 5 นาทีฉันก็ใจอ่อน อืม ฉันใจอ่อน กลัวเขาจะช็อกตายเพราะไข้ขึ้นสูง กลัวจะไม่มีเขาอยู่ในชีวิตถ้าสักวันต้องจากกัน ก็ขอให้จากแบบที่ยังมีลมหายใจฉันออกมาต้มข้าวต้มใส่เกลือ ซึ่งจะใช้แค่น้ำข้าวต้มเท่านั้น เพราะปากของเขาแทบอ้าไม่ขึ้นเลยมั้ง มันเจ่อมาก ใบหน้าเขาเปลี่ยนจนมันดูแปลกตา“พี่เรซ พี่เรซ” ยืนใช้เท้าเขี่ย ๆ ที่ตัวเขา ขาฉันยังไม่หายดี ฉันก้มลงพื้นไม่ถนัดหรอก“…”“พี่เรซลุกขึ้นไปนอนบนเตียง”“อืม” เขาพึมพ

อ่า แรงจะลุกยังไม่มี แบบนี้จะตามนิเนลไปได้ไงวะ ผมไม่น่าชะล่าใจเลย ไม่น่าปล่อยให้ความไม่แน่นอนเกิดขึ้น ถ้าไม่ลืมนิเนลยังไงซะไอ้เวรนั่นก็ไม่มีโอกาสได้ลงมือเพราะความโลเลทำให้ผมพลาดเองย้อนกลับไปเมื่อตอนบ่ายของเมื่อวาน ที่ได้รับข่าวร้าย มะพร้าวเริ่มกดดันผมมากขึ้นด้วยการจะแต่งงานกับคนอื่น ผมที่เคยคิดเอาไว้ว่าคงไม่สนไม่แคร์ ต่อให้เธอจะเป็นของใครต่อใคร แต่พอเอาเข้าจริง ๆ มันไม่ง่ายอย่างที่คิดเอาไว้ผมทำใจไม่ได้ และเมื่อทำใจไม่ได้ผมก็ไม่พร้อมที่จะอยู่ตรงนั้น ผมรีบขับรถออกจากบ้าน โดยที่ลืมผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่เป็นภรรยาของผม ผู้หญิงที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย กว่าจะรู้ตัวและวนรถกลับไปรับ เธอก็ขึ้นแท็กซี่ไปแล้ว ผมกลับมารับเธอช้าไปเกือบ 2 ชั่วโมง เพราะมัวแต่เอาอารมณ์โกรธไปลงที่คันเร่งเหมือนที่เคยทำ“ยอมรับเถอะว่าคนที่เรซรักคือพี่ ครบหนึ่งปีก็ปล่อยอีเด็กนั่นไปซะ หรือบางทีมันอาจจะทิ้งเรซเร็ว ๆ นี้” คือคำเย้ยที่มะพร้าวพูดอย่างอารมณ์ดี เธอพอใจเมื่อเห็นว่าผมร้อนรนเพราะเธอผมไม่ได้พูดอะไรกลับไป รีบขับรถออกมาตามหานิเนล ผมรู้ผมผิดต่อนิเนล ไม่มีข้อแก้ตัว มีแค่คำขอโทษที่ผมมักพูดอยู่ตลอดเวลา และน้องสวนกลับมาประจ

จากนั้นน่ะเหรอ ผมก็โดนเละไงหลังจากที่ผมให้คนของเฮียทิวตามสืบว่าไอ้หน้าจิ้มลิ้มคือใคร สาย ๆ ของวันถัดมาผมก็ได้รู้ว่ามันคือ ลูกชายคนเล็กของตระกูลทรัพย์วารี ลูกชายของมาเฟียที่ไม่ค่อยลงรอยกับตระกูลของเฮียทิว ไอ้หน้าจิ้มลิ้มเป็นนายน้อยของตระกูลที่จะได้ขึ้นแทนพ่อเพราะลูกเมียแรกเป็นผู้หญิงทั้งหมด ไอ้หน้าจิ้มลิ้มที่เป็นลูกเมียรองจึงได้รับเลือกเฮียทิวบอกว่ามันไม่ถูกกับพ่อมัน แต่จู่ ๆ เมื่อประมาณอาทิตย์ก่อนมันก็กลับเข้าบ้าน บอกพ่อมันว่าพร้อมจะสืบทอดตำแหน่ง ผมได้มารู้ถึงสาเหตุที่มันกลับเข้าบ้าน เมื่อคืนวันที่นิเนลไปร้องเพลงคืนที่สอง ตอนที่ผมไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งมันแค่ข้ออ้าง เพราะความจริงแล้วผมไปเจอมันมา‘เลิกยุ่งกับนิเนลซะ’‘นั่นคือเหตุผลที่กูกลับเข้าตระกูล เพราะมึงบอกให้กูเลิกยุ่งกับนิเนล’‘อย่าคิดว่ากูจะกลัวมึง ยังไงมึงก็เอาเมียกูไปไม่ได้ ต่อให้มึงจงใจย้ายมาอยู่ห้องตรงข้ามก็ไม่มีประโยชน์’‘คนในตระกลูศิวะวานนท์ไม่ได้บอกมึงเหรอว่าอย่าล้ำเส้นกับทรัพย์วารี ก็แค่ลูกบอดี้การ์ด ก็แค่น้องรักเฮียทิว กูไม่สนใจนะว่าแบล็กมึงคือใคร ถ้าขวางหูขวางตากูมาก ๆ กูก็สั่งฆ่ามึงได้ โดยที่มือกูไม่จำเป็นต้องเปื้อนเลือ

“เอ่อ…” ฉันตามพี่บิวไม่ทัน และที่สำคัญฉันกำลังคิดว่าควรทำมันจริงเหรอ“วันนี้วันเกิดพี่ งั้นเดี๋ยวพี่ขอเป็นคนเลือกเองนะครับ” พี่บิวที่เห็นฉันดูกระอักกระอ่วนเขาลุกขึ้นยืน ยื่นมือมาให้ฉันฉันควรจับมือเขาดีไหมนะ?มือพี่บิวยื่นมาตีที่ริมฝีปากฉันเบา ๆ “เป็นแฟนพี่ห้ามกัดปากตัวเอง มีอะไรพูดกับพี่ตรง ๆ”“…” ให้ความรู้สึกประหลาดดีจริง ฉันมักเผลอกัดริมฝีปากเมื่อต้องเป็นคนตัดสินใจเรื่องสำคัญ“ไปครับ เป็นแฟนกัน จับมือกันไม่แปลกนะ” เขายื่นมือมาอีกรอบ ฉันจึงยิ้มและยื่นมือไปคว้ามือของเขา จังหวะนั้นเองพี่บิวกดถ่ายรูปฉัน “ขอบคุณนะเนล”คือคำขอบคุณพร้อมแรงฉุดรั้งให้ฉันลุกขึ้นยืนพี่บิวจับมือฉันและเดินกลับมาที่รถ“เราจะไปไหนกันคะ”“บ้านแม่พี่”“หือ?” ไปทำไมอะ แค่แฟนวันเดียวไม่ใช่เหรอ“คิดลึกเหรอเราอะ แค่ไปนั่งเล่น ดูหนัง เล่นเกม ทำกับข้าวกินกัน” พี่บิวพลางยื่นมือมาลูบหัวฉันด้วยท่าทางเอ็นดู“อ่อ ค่ะ” ฉันเกือบจะเผลอเอียงตัวหลบ เกือบจะเผลอออกปากบอกว่าไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ แต่ก็นะ แค่ไม่กี่ชั่วโมง เผื่อว่าวันแย่ ๆ วันนี้ของพี่บิว จะเป็นวันที่ดีของเขาได้บ้างครึ่งชั่วโมงต่อมาพี่บิวจอดรถที่บ้านหลังหนึ่ง ก่อนหน้านี