All Chapters of OMG รักซ้อน ซ่อนรัก: Chapter 111 - Chapter 120

สิบนาทีต่อมา…พี่เรซขับรถเข้ามาในซอย และจอดริมทาง เขาดึงทิชชู่มาเช็ดน้ำตาที่ใบหน้าฉัน และบอกว่า “เลิกร้องไห้ได้แล้ว ตาช้ำหมด”“ที่เนลร้องเพราะใคร”“พี่ไง พี่ทำน้องเสียใจ”“…” รู้แล้วยังจะพูด“พี่ขอโทษที่ทำให้น้องคิดแบบนั้นนะครับ”“เลิกขอโทษเนลเถอะ เนลเบื่อคำนี้ที่มันไม่มีประโยชน์อะไร แล้วนี่พี่เข้ามาในซอยและจอดรถทำไม จะไปบ้านสวนไม่ใช่เหรอ” ฉันหันไปมองหน้าด้วยท่าทีที่พร้อมจะกัดเขาพี่เรซคว้ามือของฉันไปจับอีกแล้ว ฉันไม่ได้ยินยอมนะจะดึงกลับ แต่เขารั้งเอาไว้ไง แล้วมืออีกข้างของพี่เรซก็ชี้ไปที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งอยู่อีกฟากฝั่งของถนน พี่เรซเอ่ยเสียงเรียบ “บ้านหลังนั้นไง ที่พี่ซื้อให้เขา”ฉันมองตามมือที่พี่เรซชี้ เป็นบ้านหลังกำลังพอดี บ้านเดี่ยวชั้นเดียวหลังสีขาวสะอาดตา มีกระถางต้นไม้ปลูกรอบรั้วบ้าน เห็นแล้วก็ร่มรื่นดี“บ้านหลังนี้มีแมวอยู่จริง ๆ ถ้าเรามารับเขา เขาก็จะคิดว่าเขาสำคัญกว่าน้อง ทั้งที่พี่รู้ว่าน้องแพ้แมวแต่ก็ยังมา และที่พี่ไม่พูดว่าน้องแพ้แมวในขณะที่เขายังถือสายอยู่ เพราะมันอันตรายเกินไปไง”“จะแน่ใจได้ไงว่าบ้านหลังนี้เป็นหลังเดียวกัน ไม่ใช่ว่าพี่หลอกเนลอีก” เพราะที่ผ่านมาเขาหลอกฉั

“พี่โทรให้คนขับรถที่บ้านมารับจ้ะ ก็เลยมาช้าไปหน่อย แล้วนี่น้องเนลถึงนานหรือยังจ้ะ” ไม่น่าชื่อมะพร้าวนะ สะตอชื่อนี้เหมาะกว่าตั้งเยอะก็เห็นอยู่ว่าขับรถออกจากบ้าน โกหกไม่ละอายตัวเองบ้างหรือไง“เพิ่งถึงก่อนพี่มะพร้าวนิดเดียวเองค่ะ พี่เรซน่ะสิทำรุ่มร่ามจนต้องจอดรถจัดการข้างทาง” ฉันขยับเดินเข้ามาใกล้ ๆ กระซิบเธอเบา ๆ ในขณะที่พี่เรซเข็นยายเฟื่องเข้าบ้านไปแล้ว“…”เมื่อเห็นว่าเธอเงียบ ฉันจึงกระซิบอีกว่า “น้องชายของพี่มะพร้าวนี่กินดุมากเลยนะคะ ไม่รู้จักอิ่ม บทจะหิวก็ไม่ดูสถานที่เอาซะเลย เล่นเนลเพลียตลอด เขาแซ่บมากเลยค่ะ เนลเลยอดใจไม่ไหว ยอมตามใจทุกที” พูดพร้อมทำหน้าใสซื่อแสดงท่าทีเขินอาย เอาให้หมั่นไส้อกแตกตายไปเลย“…” อ่า ฉันเห็นแววตากรุ่นโกรธของเธอด้วย แค่แวบเดียว แต่ก็ทำให้ฉันรู้ได้ว่าเธอน่ะเก็บอารมณ์ไม่เก่งเอาซะเลย“พี่มะพร้าวทำไมนิ่งไปคะ หรือเนลพูดไม่ดีเหรอคะ” แกล้งไร้เดียงสาใส่ไปค่ะ ซึ่งฉันก็ไม่ได้ชอบทำแบบนี้นะ ฉันอยากจะฟาดตรง ๆ เหมือนที่ฟาดพี่เรซ ทว่าก็อยากจะลองดูว่าคนตอแหลเนี่ย จะตอแหลได้นานแค่ไหน“อ่อ เปล่าจ้ะ พี่แค่ไม่คิดว่าน้องเนลจะพูดเรื่องอะไรแบบนี้ ปกติเห็นน้องเนลไม่พูดถึง” โถ ค

“นิเนล!” พี่เรซตะโกนชื่อฉันเสียงดังลั่น ใบหน้าดุดันมองมาที่ฉันชิ เลือกยัยป้านี่สินะ ไอ้ผัวบ้าเอ๊ยด้วยความที่เห็นสายตาแบบนั้นของพี่เรซ ฉันจึงรวบแรงทั้งหมดผลักนางเอกอย่างพี่มะพร้าวไปทางพี่เรซ รักกันมากก็ไปอยู่ด้วยกันเลยดีเหมือนกัน ฉันเจ็บครั้งเดียว จะได้เลิกเป็นประสาทสักที“เรซ เรซช่วยพี่ด้วย น้องเนลเป็นบ้าอะไรไม่รู้ จู่ ๆ ก็มาทำร้ายพี่” ฉันผลักแรงก็จริง แต่ไม่เท่าแรงถลาของพี่มะพร้าวที่เซตัวเข้าไปในอ้อมกอดของพี่เรซ เหมาะเจาะซะจริงพี่เรซจับพี่มะพร้าวให้ยืนดี ๆ แล้ว มองสภาพร่างกายของเธอก่อนจะถอนหายใจออกมายาว ๆ “เมื่อไหร่จะเลิกสร้างเรื่องสักที”คือคำถามที่ออกจากปากพี่เรซ คนที่เขาถามคือพี่มะพร้าวนะ ไม่ใช่ฉัน“เรซ นี่พี่โดนตบ เมียเรซเข้ามาหาเรื่องพี่”“พี่ช่วยพูดใหม่อีกที”“เมียเรซเข้ามาหาเรื่องพี่”“ตรงนี้นิเนลนั่งอยู่ก่อนแล้วไหม พี่หรือเปล่าที่เข้ามาทำร้ายเนล”“เรซ นี่เรซไม่เชื่อพี่เหรอ ไม่เห็นเหรอว่าพี่โดนตบ” เธอเริ่มทำหน้างี่เง่าค่ะ ส่วนฉันยืนมองเฉย ๆ“นิเนลไม่ใช่เด็กชอบหาเรื่องคน”“เรซไม่เห็นว่ามันตบพี่เหรอ”“พอเถอะพี่ เลิกหยาบคายใส่นิเนลได้แล้ว” พี่เรซมองพี่มะพร้าวด้วยสายตาผิดหวังก

“เนลต้องการคุยกับพี่เรซแค่สองคน” ฉันยังย้ำความต้องการเดิม“ก็ได้ หวังว่าจะได้คำตอบที่มีศีลธรรมพอนะ” พี่พร้าวพูดก่อนจะเดินจากไป อะไรคือคำตอบที่มีศีลธรรม“พี่มีอะไรจะพูดกับเนลไหม” ฉันถามคนข้างกายที่เขาไม่แม้จะกล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉัน สีหน้าของพี่เรซ ฉันมองออกว่าเขาเครียด“พี่คิดว่าเด็กในท้องอาจจะเป็นลูกของพี่” พี่เรซก้มหน้าพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด“แล้ว?”“พี่ไม่เคยที่จะไม่ป้องกัน ทุกครั้งพี่ป้องกันตลอด มะพร้าวบอกพี่ว่าเธอแอบเจาะถุงยางหลังจากที่เห็นว่าพี่เริ่มมีใจให้น้อง” เชื่อได้เหรอ กับฉันกี่ครั้งก็ไม่เห็นเขาจะป้องกัน“แล้ว?”“มะพร้าวเธอไม่ได้มีอะไรกับใคร ช่วงนั้นพี่ให้คนตามดูเธอตลอด”“แล้วยังไง พี่คิดว่าควรทำยังไงกับปัญหานี้”“นิเนล ตั้งแต่พี่แต่งงานกับน้อง พี่ไม่เคยกลับไปมีอะไรกับเขาเลยนะ แล้วแผ่นอัลตร้าซาวด์ก็ระบุขนาดการเจริญเติบโตของเด็กตามวีคแล้ว”“ที่เนลอยากรู้คือพี่จะทำยังไงกับเรื่องนี้”“พี่คิดว่าจะดูแลมะพร้าวจนกว่าเธอจะคลอด แล้วตรวจดีเอ็นเออีกรอบ น้องคิดว่าไง”“แล้วถ้าผลตรวจออกมาเด็กเป็นลูกของพี่ล่ะ”“พี่คิดว่าจะรับผิดชอบแค่ลูก เอาเด็กมาจดทะเบียนเป็นลูกของเรา น้องโอเคไหม

“5 นาทีแล้วเนล ไม่ต้องรอแล้ว กลับพร้อมพี่ปะ” เพราะรอพี่เรซมาหลายชั่วโมงแล้ว พี่บิวที่อาสารอเป็นเพื่อนจึงเสนอความคิดให้ฉันกลับพร้อมเขา ฉันจึงขอเวลาอีก 5 นาทีเพื่อรอพี่เรซ ด้วยเชื่อว่าเขาจะกลับมาทัน และมันครบ 5 นาที ทว่าไม่เห็นแม้เงาของพี่เรซ“ค่ะ” ไม่ทางเลือกแล้วไง รอไปก็ไม่รู้ว่าจะมารับฉันเมื่อไหร่ เหมือนรอโดยไม่มีจุดหมายและฉันก็ไม่รู้ว่าที่เขาไปหากัน เกิดอะไรขึ้นบ้าง ไม่ชอบคิดในแง่ลบนะเพราะมันจะทำให้ฉันเป็นโรคประสาท ทว่าก็อดจะคิดแง่ร้าย ๆ ไม่ได้สักที ชอบมีแวบหนึ่งที่ทำให้ฉุกคิด“เราไปกินส้มตำกันไหม ร้านประจำที่เราเคยกิน” ขับรถออกมาสักพักพี่บิวเอ่ยชวน“เนลไม่หิวค่ะ” ปฏิเสธเพราะว่าฉันกลืนไม่ลงจริง ๆ มันเครียดอะ ฉันพาตัวเองมาอยู่จุดที่ต่ำที่สุดได้ยังไงกันนะ“ผอมลงไปมากรู้ไหม พี่ไม่ชอบที่เห็นเนลเป็นแบบนี้เลย เมื่อไหร่จะเลิกทรมานตัวเอง”“อาทิตย์หน้าพี่เรซก็จะได้รู้แล้วค่ะว่าเด็กในท้องใช่ลูกของเขาไหม” พี่เรซตัดสินใจขอเจาะน้ำคร่ำตรวจ DNA เพื่อจะได้ไม่ต้องรอนานกว่านี้ ตอนนี้พี่มะพร้าวท้องได้ 5 เดือนกว่าแล้วค่ะ ผลตรวจจะออกอาทิตย์หน้าอย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย จะว่าบาปก็ช่างเถอะ ฉันภาวนาเป็