All Chapters of OMG รักซ้อน ซ่อนรัก: Chapter 101 - Chapter 110

“ไม่ต้องมาสัญญาค่ะ” สีหน้าเธอคือโกรธผมขึ้นมาซะงั้น เมื่อกี้ยังอ่อนโยนอยู่เลย“แล้วจะให้พี่ทำยังไงครับ”“เลิกกันสิคะ”“พี่เลิกกับเนลไม่ได้”“แต่หนูเลิกได้ หนูจะพยายามไม่รักพี่เรซแล้วค่ะ” พูดแล้วก็เบะคว่ำริมฝีปาก ผิดไหมวะถ้าผมอยากให้เธอเมาบ่อย ๆ ในช่วงเวลาแบบนี้ และจะผิดไหมที่ผมคิดว่าเวลาเธอเมาแล้วโคตรน่ารัก“แต่พี่เรซรักน้องเนลนะครับ”“รักหนูทำไมทำหนูเสียใจ คนรักกันต้องแคร์ความรู้สึกกันสิคะ แต่นี่พี่เรซไม่แคร์หนูเลย แล้วยังลืมหนูด้วย ต่อไปหนูก็จะไม่แคร์พี่เรซเหมือนกันค่ะ”“พี่ขอโทษ อย่าทิ้งพี่นะครับ”“หนูจะทิ้งค่ะ เฮียทิวบอกให้หนูทิ้งพี่เรซค่ะ อีกเดี๋ยวหนูจะทิ้งพี่เรซแล้วค่ะ”“แล้วน้องเชื่อที่เฮียทิวพูดเหรอครับ”“เฮียทิวน่าเชื่อมากกว่าพี่เรซค่ะ”“เฮียบอกอะไรน้องบ้าง เล่าให้พี่ฟังหน่อยสิครับ พี่อยากรู้”“ไม่บอกค่ะ เฮียทิวบอกว่าห้ามบอกพี่เรซ ถ้าจะทิ้งพี่เรซก็ให้หนูทิ้งได้เลย”“แต่พี่เป็นผัวน้องนะครับ น้องอย่าใจร้ายทิ้งพี่เลยนะ”“เป็นผัวหนูเหรอคะ” เธอทำตาแป๋วไร้เดียงสา“อื้ม”“ถ้าจะเป็นผัวหนู ต้องเป็นผัวหนูคนเดียวนะคะ หนูขี้หวงนะ”“ได้สิ พี่เป็นของน้องคนเดียว”“เป็นของหนู แต่ไม่รักหนูใช่ไ

“รักสิคะ หนูรักพี่เรซน้า” เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับผมพร้อมรอยยิ้มหวานที่ผมไม่ค่อยจะเคยเห็น พอได้เห็นสักครั้งก็ชื่นหัวใจ“ยิ้มแบบนี้หมายความว่าไง” ยกตัวเธอขึ้นมาอุ้มเหมือนอุ้มเด็ก เธอรีบเอาแขนมาคล้องต้นคอของผมไว้“ก็จะชวนพี่เรซมาเล่นผีผ้าห่มกันไงคะ”“เล่นยังไงครับ”“นั่นแน่ แกล้งไม่รู้เก่งจังเลยนะคะคนดีของหนู” พูดแล้วน้องก็โน้มตัวลงมาหอมแก้มของผม“หึ” ผมพาเธอเดินเข้ามานอนในห้องอีกครั้ง วางเธอลงอย่างอ่อนโยน กลับกลายเป็นว่าเธอเหนี่ยวรั้งให้ผมคาบคร่อมที่ตัวเธอ“ขอจูบหน่อยค่ะ” ผมก้มลงไปแตะจูบตามที่เธอต้องการ นี่เมาแล้วปากตรงกับใจแบบนี้เลยเหรอ“งื้อ ไม่ใช่จูบแบบนี้” นิเนลพูดพลางยื่นมือมาคล้องคอผมไว้“ถ้าพี่จูบแบบนั้น มันจะไม่หยุดแค่จูบน่ะสิ”“หนูก็ไม่ได้จะเอาแค่จูบอย่างเดียวนี่คะ”“…” ยั่วเบอร์แรงแบบนี้ผมจะทนได้เหรอวะ แต่ถ้าผมทำ เช้ามานิเนลที่หายเมาได้โกรธผมเพิ่มแน่ เอาไงดีคราวนี้“พี่เรซขา หนูหิวค่ะ” นิเนลพูดเสียงหวานพลางทำหน้าอ้อน โคตรน่ารักคำที่เธอเคยพูดไว้ดังก้องเข้ามา ‘เอาไว้หนูหิวแล้วจะบอกนะคะ’“พะ พี่ว่า…”“รังเกียจหนูเหรอ”“เปล่าครับ”“งั้นก็ทำสิคะ เรามาทำกันเถอะค่ะ หนูอยากเสียวจัง” ว่

“อ่า ปวดหัวจังอ่า” มันตุบ ๆ ที่หัวจนไม่อยากจะลืมตาขึ้น แต่ก็ปวดฉี่อั้นจะไม่อยู่ ฉันยกมือขึ้นกุมขมับ ไม่มีแรงที่จะลืมตา จึงต้องขอร้องคนที่อยู่ร่วมห้อง ซึ่งเขาน่าจะนอนอยู่ข้าง ๆ ก็ฉันใช้มืออีกข้างคลำหาแล้วไง “พี่เรซ พี่เรซ”เรียกพร้อมกับเขย่าตัวเขาแรง ๆ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงอิดโรย “พี่เรซเนลปวดฉี่ ช่วยเนลหน่อย ปวดหัวมากเลย”ถ้ารู้ว่าฤทธิ์ของเหล้ามันรุนแรงแบบนี้ ฉันจะไม่แตะต้องมันเลย แล้วนี่ยังต้องมาเสียศักดิ์ศรีเรียกให้เขาช่วยทั้งที่ควรจะโกรธแล้วไม่พูดกับเขา“อืม แล้วทำไมไม่ลืมตา” ตัวฉันถูกยกขึ้นลอยพร้อมคำถาม“ปวดหัว ลืมตาไม่ขึ้นค่ะ” ฉันถูกวางลงที่ชักโครก กระโปรงชุดนอนถูกถกขึ้นด้วยฝีมือพี่เรซ “เมื่อคืนเนลไม่ได้ใส่กระโปรงนะ หรือว่าใส่?”ทำไงดี จำอะไรไม่ได้เลย ตาก็ลืมไม่ขึ้น ปวดหัวก็ปวด ร่างกายมันหนักไปหมดเลยเพราะเมื่อคืนกลับมาจากเอาแหวนแต่งงานและนั่งเป่าเค้กกับพี่บิวที่ห้องเขาแล้ว ฉันก็เกิดอาการนอนไม่หลับ คิดถึงเรื่องราวที่ได้รับรู้มา ก็เลยหาวิธีแก้ด้วยการดื่มเหล้า ฉันไม่เคยดื่มเลยนะ ทำงานร้องเพลงแต่ไม่ดื่ม เพราะคิดว่าการดื่มจะทำให้ฉันตกอยู่ในอันตราย ฉันไม่รู้ว่าเวลาเมาแล้วตัวฉันจะเป็นยั

“เนลไม่ได้ถามว่าพี่เคลียร์กับเขาหรือยัง เนลจะถามว่าเขารู้หรือยังว่าเนลรู้เรื่องเลว ๆ ที่พี่และเขาทำกับเนล”“พี่ไม่ได้บอกเขา”“หวังว่าพี่จะไม่บอกเขานะคะ” ในเมื่อที่ผ่านมาปั่นประสาทฉันได้ ต่อไปนี้ฉันก็จะทำบ้าง เอาให้คลั่ง ดูซิว่าเราสามคนใครจะบ้าก่อนกัน“น้องจะทำอะไร”“ไม่รู้ค่ะ แต่ถ้าพี่ห่วงเขาก็รีบเลิกกับเนลแล้วไปปกป้องเขานะ แต่ถ้าจะอยู่กับเนล ก็ต้องอยู่ข้างเนลไม่ว่าเนลจะทำอะไรก็ตาม ถ้าเนลรู้ว่าพี่หักหลังเนลอีก เราก็ไม่ต้องเจอกันอีกเลยค่ะ” เป็นไงอะ ขู่เหมือนตัวเองสำคัญ สำคัญตัวเองผิด ๆ เก่งจริงนะนิเนล“…”“เอาไงคะ สรุปเราจะเลิกกัน หรือพี่จะอยู่ข้างเนล เนลให้พี่ตัดสินใจได้ตามสบายเลยค่ะ” แย่งช้อนกลับมานั่งตักข้าวต้มขึ้นมาทานเองค่ะ รู้สึกหิวโหยมาก ๆ“พี่ก็นั่งอยู่ตรงไง ถ้าพี่ไป พี่ไปตั้งนานแล้ว”“เนลไม่ซึ้งนะคะ เพราะพี่เรซในสายตาเนลตอนนี้เชื่อไม่ได้สักอย่าง”“พี่รู้ แค่น้องยอมพูดกับพี่ก็ดีมากแล้ว”“โทรศัพท์เนลพังเพราะพี่” ควรซื้อใหม่ให้ฉันอะ ไม่ใช่เรื่องที่จะมาเขวี้ยงของฉันเข้าข้างฝา“พี่ซื้อมาให้แล้วครับ” ชิ ชอบอ่านใจฉันซะจริงฉันเงียบไปพักใหญ่ นั่งตักข้าวต้มทานหมดไปสองถ้วย เพราะความหิวโ

“พี่มะพร้าวโทรมาบอกว่ารถเสีย พี่มะพร้าวอยากให้เราไปรับแล้วไปบ้านสวนด้วยกัน พี่เรซว่าไงคะ?” ฉันหันมาถามคนข้างกายที่ทำหน้าที่เป็นสารถี“น้องว่าไง” หน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเชียวนะ“เนลไปได้นะคะ ที่นั่งก็ว่างอยู่ เราไปรับพี่มะพร้าวเนอะ มีเพื่อนคุยด้วยอีกหนึ่งคนพี่เรซจะได้ไม่มีเวลามาจู้จี้ก่อกวนเนล” ทำเสียงหวานออดอ้อนเข้าไปอีกค่ะ เอาให้คนในสายดิ้นพล่าน ๆ ไปเลย“ตามใจน้องครับ ให้ไปรับที่ไหน”“พี่มะพร้าวบอกว่าบ้านที่แฟนซื้อให้ค่ะ” อยากจะรู้เหมือนกันว่าบ้านหลังนั้นเป็นยังไง ไอ้รังรักของพวกเขา“งั้นไปไม่ได้ครับ”“ทำไมคะ” น้ำเสียงของฉันเปลี่ยนไปทันที กลัวฉันเห็นหรือไง“บอกเขาว่าเราไปรับไม่ได้” พี่เรซพูดนิ่ง ๆ คือแบบนี้กลัวฉันเห็นใช่ไหม(เอ่อ น้องเนลคะ พี่ได้ยินแล้วค่ะ มาไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ พี่ก็ลืมไปว่าแฟนพี่เขาไม่ชอบให้คนอื่นมาเห็นบ้านของเรา) ได้ยินแบบนี้ฉันจึงเพ่งมองพี่เรซหนักกว่าเดิม“ทำไมไปไม่ได้คะพี่เรซ” ฉันจี้ถามโดยที่ยังไม่วางสาย(แค่นี้นะคะน้องเนล พี่จะลองโทรหาคนขับรถที่บ้านดูค่ะ บาย) เธอพูดก่อนจะวางสายฟังดูก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้อยากจะเย้ยฉันแล้วพี่เรซก็เป็นใจด้วย ยังอยู่ข้างผู้หญิงคนนั