All Chapters of OMG รักซ้อน ซ่อนรัก: Chapter 121 - Chapter 130

“น้อง…” สายตาวิงวอนของพี่เรซพร้อมมือที่ฉันคุ้นเคยกำลังจะยื่นมาหา ทว่าฉันเบี่ยงตัวหลบ“เสื้อผ้าค่ะ ไลน์ไปเพื่อให้เนลเอามาให้ไม่ใช่เหรอ”“…” ใบหน้าพี่เรซงุนงงเมื่อฉันยื่นกระเป๋าให้เขา“ทำหน้าเหมือนไม่รู้เรื่อง จะบอกว่าไม่รู้เรื่องงั้นเหรอ อยากหลอกอะไรเนลอีก”“พี่ไม่ได้ทำนะเนล น้องเชื่อพี่นะ พี่มาถึงก็โดนใครฟาดหัวไม่รู้ ตื่นมาอีกทีก็เห็นว่าตัวเองแก้ผ้าอยู่บนเตียง มีมะพร้าวมานอนข้าง ๆ แล้วเนลก็เดินเข้ามา”“พี่เรซเห็นเนลยอมมาตลอด เลยแต่งเรื่องหลอกเนลอีกเหรอ พี่เรซคะ ที่เนลยอมโง่ ยอมรอ ก็เพราะเนลรักพี่ เนลไม่ใช่ควายนะพี่ เลิกหลอกเนลได้แล้ว” ยังไม่มีหรอกน้ำตา ตอนนี้มีแต่ความเจ็บแค้นเต็มหัวใจพี่เรซจับไหล่ฉันทั้งสองข้าง จ้องหน้าฉันอย่างจริงจัง นัยน์ตาเขาแดงก่ำและมีน้ำเอ่อคลอ แววตาสั่นระริกคล้ายว่ากำลังกลัว ริมฝีปากสั่นขยับเรียกฉัน “เนล เนลครับ น้องฟังพี่นะ ฟังพี่ก่อน ที่พี่พูดมามันคือเรื่องจริง พี่รักเนลนะ พี่ไม่มีทางนอกกายเนลอยู่แล้ว พี่รู้ว่ามันเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายของพี่ พี่ไม่มีทางทำลายมันอยู่แล้วเนล”“อะไรกันเรซ เมื่อคืนเรายังระลึกความหลังกันอยู่เลย เลิกหลอกเด็กนี่ได้แล้ว” พี่มะพร้าวเธอด

คำว่าหย่าออกจากปากคุณย่าของนิเนล ผมไม่รู้ว่าย่าของเนลมาได้ยังไง เท่าที่รู้ตอนนี้เนลกำลังเดินไกลออกไปเรื่อย ๆ และผมได้เสียนิเนลไปแล้ว เสียไปแบบที่ไม่มีทางจะเอากลับมายืนข้าง ๆ มายิ้ม ร้องไห้ หัวเราะด้วยกันได้อีกชีวิตผมหลังจากนี้จะไม่มีน้องอีกต่อไปไอ้หน้าจิ้มลิ้มเดินมาหยุดตรงหน้าผมขณะที่ผมมึนงงทำอะไรไม่ถูก “ไม่คิดว่าจะโง่ขนาดนี้ ขอบคุณความโง่ของมึงที่ทำให้ทุกอย่างมันง่ายขึ้น โชคดีนะ” มันยกยิ้มก่อนจะถ่มน้ำลายลงมาใส่หน้าผมสมองที่มีแค่น้อยนิดของผมเริ่มลำดับเหตุการณ์เมื่อผู้หญิงที่ผมเคยคลั่งนั่งลงข้าง ๆ ผมและพูดว่า “เลิกร้องไห้ได้แล้ว ร้องไห้แบบนี้ไม่ใช่เรซของพี่เลยนะ เรซที่พี่รู้จักไม่ใช่คนอ่อนแอแบบนี้นี่นา พอมีความรักขึ้นมาจริง ๆ เปลี่ยนเป็นคนละคนเลยน้า”“ย่าพิมพามาได้ไง” ผมไม่สนที่เธอพูด ผมสนแค่ว่าย่าพิมมาได้ยังไง“พี่โทรมาเอง ทำไมอะ ไม่ชอบเหรอ นี่ช็อตเด็ดเลยนะ ชอบปะ พี่โคตรชอบเลยอะ ยิ่งช็อตที่เรซโดนถีบพี่ยิ่งสะใจ อ้อ ช็อตกอดแข้งกอดขานั่นด้วย ดูไร้ค่าดี” น้ำเสียงที่ปนความจิตของเธอมันมาจากการเลียนแบบอดีตที่ผมเคยพูดกับเธอแทบทุกอย่าง“เป็นบ้าไปแล้วหรือไง”“ไม่นะ แค่นี้ยังไม่เรียกบ้า เพราะ

“ทะ ทำบ้าอะไร” เพราะมะพร้าวเริ่มทุบที่ท้องของเธอ แรงขึ้น แรงขึ้น ใบหน้าของเธอแสดงความสะใจ ไม่แสดงความเจ็บปวดใด ๆ ยิ่งเธอเห็นว่าผมตกใจเธอยิ่งทุบหน้าท้องเรื่อย ๆ กระทั่งชุดคลุมที่เธอสวมเปื้อนเลือดสีแดง แต่เธอก็ยังไม่หยุดการกระทำ เลือดไหลออกมามากขึ้น มากขึ้นซ้ำเธอยังพูดอีกด้วยว่า “ดูเอาไว้ ดูเอาไว้แล้วอย่ารีบความจำเสื่อมหรือตายล่ะ เด็กอาภัพคนนี้ไม่ได้เกิดก็เพราะตัวเธอเป็นต้นเหตุ”เธอพูดจบแล้วก็ทิ้งตัวลงกับพื้นกระเบื้องอย่างแรงด้วยความตั้งใจ ไม่นานเลือดสีแดงเจิ่งนองเต็มพื้นกระเบื้อง เธอล้มตัวลงนอนราบกับพื้นยื่นมือไปปาดเลือดขึ้นมายื่นมาทางผม เธอมองหน้าผมด้วยรอยยิ้มความสะใจที่เห็นว่าผมทำอะไรไม่ถูกและทำอะไรไม่ได้น้ำเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นพร้อมใบหน้าที่เปรี่ยมไปด้วยความสุขของเธอ “ของขวัญจากฉันที่เธอเคยคลั่ง ต่อจากนี้ชีวิตของเธอจะมีแต่ความทุกข์ ทุกข์ยิ่งกว่าที่ฉันเคยผ่านมา ในขณะที่ฉันจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ชีวิตที่ไม่มีคนเลว ๆ อย่างเธอ ฉันจะใช้ชีวิตใหม่อย่างมีความสุข และเมื่อมองกลับมาดูเธอที่ทุกข์ทม ฉันก็จะยิ่งมีความสุขหลายเท่า”นั่นคือเสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินเธอพูด ต่อจากนั้นผมโดนกระทืบจนยับ เก

“มัวแต่เหม่ออยู่น่ะสิถึงได้เดินชนคนอื่น เลิกอาลัยอาวรณ์ซะ ยังไงย่าก็ไม่เอาผู้ชายแบบนั้นมาเป็นหลานเขยอีกแล้ว อุตส่าห์ให้โอกาสครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ยังเลิกกับผู้หญิงแบบนั้นไม่ได้ แอบไปทับกันจนตั้งท้อง รู้อย่างนี้ย่าไม่เสียเวลาหรอก ไม่น่าให้หลานมาเจ็บกับคนแบบนี้เลย ย่าขอโทษนะลูก ทีหลังอย่าไปยอมอะไรแบบนี้อีกนะ”“คุณย่าจะบอกว่ารู้เรื่องของพี่เรซกับผู้หญิงคนนั้นอยู่แล้วเหรอคะ”“อื้ม ย่าผิดเอง ย่าขอโทษ ย่าไม่น่าเชื่อใจเฟื่องฟ้าเลย เสียดายเวลาที่คบมาเสียจริง ปกปิดปิดบังกันได้ลง” เป็นฉันที่ไม่รู้เพียงคนเดียวสินะ ช่างมันเถอะ ผ่านไปแล้ว พูดถึงมันก็รังแต่จะเจ็บปวด“เนลไม่เป็นไรค่ะคุณย่า คุณย่าอย่าโทษตัวเองนะคะ เนลเข้มแข็ง เดี๋ยวเนลก็ผ่านไปได้ เนลรักคุณย่ามากนะคะ” ฉันขยับตัวเข้ามากอดคุณย่า ฉันไม่อยากให้ท่านโทษตัวเองฉันต้องเข้มแข็งเพื่อคุณย่า ต่อให้ภายในใจเจ็บหนักแค่ไหน ฉันก็ต้องแสดงออกมาว่ายังไหว เพื่อคุณย่าจะได้สบายใจ ไม่โทษตัวเองเดี๋ยวก็ดีขึ้น ฉันเชื่อว่าเดี๋ยวฉันก็ดีขึ้น เวลาจะเยียวยาจิตใจ และบรรเทาความคิดถึงได้สามเดือนผ่านไปฉันเพิ่งแน่ใจวันนี้ว่าวันเวลาไม่สามารถเยียวยาได้ ไม่ว่าจะผ่านไปนานเ

“มึงจะใช้ชีวิตอยู่แบบนี้จริงอะ” เสียงไอ้นาฟดังแว่วอยู่แถว ๆ หูผม“อืม” ขานรับกลับไปแบบไม่ได้คิดอะไร ผมนอนอยู่ห้องที่เอาไว้รับงานเคลียร์งานของเฮียทิว ซึ่งที่นี่ไม่ใช่ที่บ้านของเฮียทิว ที่นี่เป็นเซฟเฮาส์รับงานสีเทาผมไม่ได้กลับไปคอนโดที่เคยอยู่กับน้อง ไม่อยากเศร้า ผมพยายามไม่คิดถึงเรื่องเศร้าด้วยการรับทำงานที่เฮียทิวป้อนมาให้ทุกงาน ติดตามทวงหนี้ ก่อกวนจนกว่าจะยอมจ่าย ทวงชีวิต และอีกหลายอย่างที่เฮียทิวยังไม่วางมือ“เฮียนอสฝากมาบอกว่ารู้แบบนี้ไม่น่าเสียเวลาไปช่วยมึงเลย”“งั้นมึงฆ่ากูทีสิ กูเบื่อชีวิตแบบนี้แล้ว” ผมพูดออกมาจากใจจริง ๆ พร้อมดึงแจ็คเก็ตขึ้นมาคลุมหัว เนื่องจากไฟในห้องเปิดสว่างด้วยการปรบมือจากใครสักคนชีวิตของผมมันผิดพลาด หักเหเซไปทุกทาง บทจะแก้ไขก็ไม่ทันซะแล้ว“ไม่คิดว่ามึงจะเป็นแบบนี้ กูไม่น่าเอามึงมาเป็นเพื่อนเลย เสียดายว่ะ เสียชื่อความเลวของกูหมด” ไอ้นาฟพึมพำ“…” หมายถึงต้องให้ผมลุกขึ้นมาเลวหรือไง มันถึงจะพอใจ“มึงจำตอนที่คนดีหายไปได้ไหม ตอนนั้นกูเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร แต่กูก็พยายาม พยายาม แล้วทำไมมึงไม่พยายามวะ ทั้งที่มึงก็รู้ว่านิเนลอยู่ที่ไหน”“กูไม่คู่ควร เขาดีเกินไป กู