All Chapters of OMG รักซ้อน ซ่อนรัก: Chapter 141 - Chapter 150

(พี่ผิดเอง พี่ขอโทษ) เพราะฉันแสดงออกทางสีหน้าเกินไปหรือเปล่า ทำให้พี่เรซอ่านสีหน้าฉันออก“ไม่ต้องโทษตัวเองแล้ว เราผิดด้วยกันทั้งคู่ค่ะ เริ่มต้นใหม่กันนะ” ฉันพยายามยิ้มให้กำลังใจ การเริ่มต้นใหม่ของเราทั้งคู่ฉันยังหาทางไม่เจอเลย(อยากไปอยู่ข้าง ๆ มากเลยตอนนี้) สีหน้าเศร้าหมองของพี่เรซทำฉันเศร้าตาม ฉันนอนมองพี่เรซผ่านหน้าจอ อยากกอดเขาไม่ต่างกัน คิดถึงเขาสุดหัวใจ (นอนได้แล้วเนล พักผ่อนเยอะ ๆ พี่รักเนลนะ)“ไม่วางได้ไหม เนลอยากหลับพร้อมพี่เรซ อยากตื่นมาแล้วเห็นหน้าพี่เรซเป็นคนแรก” ฉันรั้งเมื่อเขาทำท่าจะวางสาย ได้คุยแป๊บเดียวยังไม่หายคิดถึงเลย ทำไมรีบวางจัง(ได้สิ นอนนะ) ฉันนอนยิ้มให้พี่เรซ พี่เรซส่งยิ้มมาให้ฉัน นอนจ้องเขาอย่างนั้นกระทั่งฉันเผลอหลับ อยากจะถามอะไรเขามากกว่านี้ แต่ก็อยากจะคุยกันแบบเจอตัวเป็น ๆ ไม่ใช่ผ่านโทรศัพท์แบบนี้วันนี้ฉันตื่นสาย อาจจะเพราะเมื่อคืนนอนดึก และเพราะรู้สึกมีความสุขขึ้นมาบ้างก็เลยหลับสบาย มองหน้าจอโทรศัพท์เมื่อคืนฉันถือสายจนแบตหมด จึงหยิบโทรศัพท์มาชาร์จแบต ฉันล้างหน้าแปรงฟันอาบน้ำ เดินออกมาจากห้องนอน ได้ยินเสียงโวยวายจากหน้าบ้านจึงรีบเร่งฝีเท้า เพราะเสียงเหมือ

“ปากไม่ดีนะคะ จะตายได้ไง ถ้าเนลไม่ให้ตาย พี่เรซห้ามตายเด็ดขาด เข้าใจไหมคะ” ฉันยกมือขึ้นตีปากเขาทันที“คิดถึง คิดถึงที่สุด คนในนี้ก็คิดถึง ยินดีที่เราจะได้พบกันนะครับ พ่อรอหนูออกมาอยู่นะคนเก่ง” ฝ่ามืออุ่นวางทาบที่หน้าท้องฉัน ต่อมาใบหน้าของเขาแนบลงที่หน้าท้อง ค่อย ๆ จูบเบา ๆ และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “รักเนลรักลูกนะ”ฉันประคองใบหน้าพี่เรซขึ้นมาเมื่อเขาแช่หน้าอยู่ที่หน้าท้องฉันนานเกือบ 10 นาที “สั่งข้าวมากินไหม พี่เรซจะได้พักผ่อนสักหน่อย ดูสิโทรมหมดแล้ว”“พี่ไม่อยากหลับเลย กลัวเนลหายไป กลัวตื่นมาไม่เจอเนล”“จนกว่าพี่เรซจะตื่น เนลจะไม่ไปไหนค่ะ” ส่วนตื่นแล้วก็ค่อยคุยกันอีกที ยังไงซะฉันก็ต้องกลับไปหาคุณย่า จะให้ฉันทิ้งท่าน ก็เท่ากับฉันเนรคุณ คือตอนนี้ก็ได้แต่แอบหวังว่าเมื่อคุณย่าดูคลิปแล้ว ท่านจะเข้าใจพี่เรซบ้าง“พูดแบบนี้พี่ไม่อยากจะตื่นเลย น้องจะได้อยู่ข้าง ๆ พี่ตลอด”“พอเลยค่ะ สั่งข้าวมากินเร็ว พี่จะได้นอนพัก”“ครับ ๆ” พี่เรซคว้าโทรศัพท์มากดโทร แล้วขยับมานอนหนุนตักฉัน ตอนนี้ฉันนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเราสองคนทานข้าวกันเรียบร้อย ฉันชวนพี่เรซเข้ามานอนที่เตียงนอน เราคุยก

หลายคนชอบแซวว่าการที่เมียผมไม่มีพ่อแม่ถือเป็นความโชคดีอย่างหนึ่งของผม ที่เวลาทำผิดไม่ต้องเกร็งเวลาเจอพ่อตาแม่ยาย ตามจริงมันไม่ใช่ครับ เพราะยังมีย่าที่โคตรจะหวง และโคตรจะดุ เล่นเอาผมไม่เป็นตัวเองเลย ไหนจะลูกถีบที่ผมได้รับจากท่านอีก คุณย่ายังแจ๋วครับ ย่าพิมพาสุดจริง แต่ก็นั่นแหละ ผมจะโทษใครได้ ผมทำตัวเองล้วน ๆ“เธอรู้ใช่ไหมว่ายังไงเธอก็ผิดในสายตาฉัน” ย่าพิมพากำลังจ้องผม สายตาที่เคยเอ็นดูดูท่าผมจะไม่ได้เห็นท่านมองผมอีกแล้ว“ครับ ผมพร้อมทำทุกอย่างเพื่อให้คุณย่ารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง” ผมโคตรจะเกร็ง อยู่กับพวกพี่ ๆ ยังไม่รู้สึกกลัวเท่านี้มาก่อนเลย กลัวครับ ผมกลัวคุณย่าจะพานิเนลหนี พอได้เห็นหน้า ได้อยู่ด้วยกันในเวลาอันสั้น ผมก็ไม่คิดจะปล่อยน้องไปไหนอีก“ทำเหมือนว่าฉันใจดำเลยนะ”“ถ้าคุณย่าใจดำ ผมคงไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้ครับ”“ไหน ๆ เธอก็พูดมาแล้วว่าพร้อมจะทำทุกอย่างให้ฉันรู้สึกดี ก็พอดีเลยนะ มีงานหนึ่งที่คนงานลาไปหาญาติ เธอยินดีทำหรือเปล่า”“ผมยินดีครับ” ผมยิ้มรับ ตอบแบบไม่ต้องคิดอะไรครับ เพราะท่านกำลังให้โอกาสผม ผมจะมามัวลังเลไม่ได้ แล้วท่านก็ทำธุรกิจเกี่ยวกับผ้าทอ ไม่น่าจะมีงานอะไรที่มันยากลำบา

“เปล่า” พี่แต่อยากปล้ำน้อง กำลังหาลู่ทางให้น้องหลวมตัวอยู่“เนลไม่ได้จะแต่งกับพี่บิวสักหน่อย ทุกอย่างมันฉุกละหุก และตอนนี้ก็ไม่ได้แต่ง ถึงได้แต่งเนลก็รักพี่เรซคนเดียวนะคะ” น้องทำหน้าเหมือนแมวขี้อ้อน ก่อนจะขยับใบหน้าขึ้นมาเทียบเท่า และริมฝีปากประกบปากผม“ถ้าพี่เรซไม่พูดกับเนล เนลจะข่มขืนพี่เรซแล้วนะ”“...” ผมมองหน้าเธอ เอามา พี่รออยู่“ไม่พูดจริง ๆ ใช่ไหม” คนตัวเล็กถามย้ำ“...” น้ำสีใสเริ่มเอ่อคลอในดวงตาของน้องแล้ว สงสารเป็นบ้าครับ ทนอีกนิดนะน้องอย่าเพิ่งร้อง“ได้” ว่าแล้วนิเนลคว้าหมับล็อคที่ใบหน้าของผม ยกตัวขึ้นมานั่งคาบบนตัก “งอนแบบนี้ต้องการให้ง้อแบบไหนคะ”อืม หน้ากลม ๆ อวบอิ่มเวลายิ้มโคตรน่ารัก แบบนี้ผมจะห้ามใจได้ไง“นั่งคร่อมพี่ขนาดนี้แล้ว ง้อแบบไหนดีครับ”“คนแก่นี่เจ้าแผนการจังนะคะ”“กระท่อมกลางป่าเนี่ย ครางดังเท่าไหร่ก็ได้นะครับ”“น้องท้องอยู่นะ”“พี่จะเบาที่สุดครับ”“งั้นจะมัวรออะไรคะ”เอาวะ เด็กอ่อยขนาดนี้แล้ว ก็อุ้มเข้ากระท่อมหลังน้อยสิครับ ถึงจะเกลียดหลานเขย แต่รักหลานสาวไงครับ ย่าพิมพาก็เลยให้แม่บ้านเอาชุดเครื่องนอนมาด้วย ดีหน่อยครับไม่ต้องเจ็บเข่า“อย่างอแงนะลูก พ่อขอสร้าง

“บอกว่าวันนี้ตอนเย็น ย่าสั่งแม่บ้านทำกับข้าวไว้แล้ว ร่วมโต๊ะกันได้ใช่ไหมพ่อเรซ” คุณย่ามีสีหน้าหนักใจมาก“คุณย่าวางใจได้ครับ ผมจะไม่สร้างปัญหาให้คุณย่าลำบากใจ” พี่เรซพูดย้ำเพื่อให้คุณย่าวางใจ จากประสบการณ์ที่ฉันเคยเจอ พี่เรซจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเวลาที่เจอพี่บิว ด้วยเหตุการณ์แบบนั้นทำให้ฉันไม่เคยรู้ไงว่าพี่เรซถูกพี่บิวทำร้ายเกือบตาย“งั้นก็พายัยเนลกลับไปพักผ่อนได้แล้ว เดี๋ยวย่ารอเช็กงานอีกสักหน่อยก็จะกลับเหมือนกัน”“ครับคุณย่า” ฉันและพี่เรซเดินกลับมาที่รถ “น้องเชื่อใจพี่ไหม”เกิดคำถามเมื่อเราทั้งคู่เข้ามาอยู่ในรถ “เรื่องพี่บิวเหรอคะ”“ครับ”“เนลเชื่อใจพี่เรซค่ะ” ฉันยื่นมือไปจับมือของพี่เรซ “และพี่เรซไม่ต้องยอมพี่บิวไปซะทุกเรื่องนะคะ พี่เป็นสามีของเนล พี่ยอมเนลแค่คนเดียวก็พอ รู้ไหมคะ”ฉันจะไม่ยอมให้พี่เรซต้องมายอมพี่บิวเพียงเพราะพี่บิวใช้สิทธิ์ลูกพี่ลูกน้องจนพี่เรซไม่กล้าทำอะไรเด็ดขาด“ครับ” พี่เรซส่งรอยยิ้มมา เป็นรอยยิ้มที่ค่อนข้างฝืนยิ้มให้มีความสุข ในใจเขาคงจะแค้นพี่บิวมาก ทว่าต้องรักษาน้ำใจของคุณย่า และฉันที่เป็นเหมือนน้องสาวของพี่บิว ตัวเขาเลยไม่รู้ต้องทำยังไง ถ้าฉันเป็นพี่เรซ