All Chapters of OMG รักซ้อน ซ่อนรัก: Chapter 151 - Chapter 160

เรื่องมันเกิดเมื่อตอนตี 2 กว่า ๆ แต่ความจริงมันเริ่มตั้งแต่ไอ้หน้าจิ้มลิ้มมันก้าวเท้าเข้ามาในห้องอาหาร ภายนอกทุกอย่างอาจจะดูปกติ มีแค่ผมกับมันเท่านั้นที่รู้ว่าพายุกำลังเริ่มก่อตัว หลังจากที่ทุกคนหลับสนิทไอ้บิวมันก็ส่งข้อความมาให้ผม ‘แน่จริงมึงออกมา’ผมก็ออกสิ แต่ก่อนออกไปก็เขียนโน้ตบอกนิเนลไว้แล้ว แม้ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาหาเธอไหมก็ตาม หวังว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดแล้วกัน“มึงคิดว่าทำแบบนี้แล้วดีว่างั้น” ผมถามขณะที่ตัวผมถูกมัดกับเก้าอี้ พลาดตั้งแต่ผมเปิดประตูออกมาแล้วลูกน้องมันดักตีหัวผม ตอนนี้มีลูกน้องของมันแค่ 2 คนที่อยู่ที่นี่ มันน่าจะพาผมออกมาไกลจากขอนแก่น แต่ผมไม่รู้ว่าที่ไหน เพราะตื่นขึ้นมาก็อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมไฟส่องสลัว ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่ากี่โมงแล้ว ถ้ามันไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องของนิเนล มันไม่มีทางได้มาอยู่ตรงนี้ ไม่มีทางที่ผมจะยอมมันขนาดนี้“ไม่รู้อะไรอย่าเสือกพูด”“แล้วอะไรที่กูควรรู้มากกว่าเรื่องที่มึงอยากแย่งเมียกูจนตัวสั่น”“มึงคิดว่าอะไรล่ะ” แม่งโคตรกวนส้นตีน“เรื่องที่มึงพยายามแทบตายสุดท้ายก็เป็นอะไรอื่นไม่ได้นอกจากพี่ชายน่ะเหรอ ถ้าเรื่องนี้น่ะ กูรู้อยู่แล้ว” สมน้ำหน้ามึงด้วย“ต

ผมที่ถูกลูกน้องของเฮียทิวพยุงไว้รีบพูด “เฮียเอาโทรศัพท์มันลบรูปหน่อย” รูปเมียผมที่อยู่ในเครื่องมัน ผมจะลบให้หมดเฮียทิวยื่นโทรศัพท์ไอ้บิวมาให้ผม ผมกดลบรูปภาพทุกอย่างในเครื่องของมัน ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะได้ผลไหม มันเก็บไว้ที่อื่นอีกหรือเปล่า คนฉลาดอย่างมันไม่น่าจะเก็บไว้ที่เดียวครืด ครืด…[บื้อ] คือชื่อคนที่โทรเข้ามา ชื่อถูกบันทึกไว้แบบนี้ รูปหน้าจอเป็นเด็กผู้หญิงใส่ชุดมัธยมปลาย ตัวอ้วน ๆ กลม ๆ ใส่แว่น ทำนองเด็กเนิร์ด“ฮัลโหล” ผมพยายามทำน้ำเสียงให้ปกติ(นี่ใครคะ ทำไมมารับสายคุณคู่หมั้นได้)“แล้วเธอเป็นใคร”(น้องหนูเป็นใครแล้วคุณมายุ่งอะไรด้วย น้องหนูไม่บอกคุณค่ะ คุณคู่หมั้นไปไหนคะ) หึ บื้อจริงด้วย“อืม เธอเป็นคู่หมั้นไอ้หน้าหล่อนี่เหรอ”(คุณเป็นใคร มีมารยาทหน่อยสิ น้องหนูถามคุณอยู่นะคะ)“ฉันก็เป็นคนที่โดนมันทำร้ายไง แล้วตอนนี้มันก็โดนเอาคืน มันถูกยิงด้วยนะ น่าจะใกล้ตายแล้ว เลือดมันไหลเต็มพื้นไปหมด และฉันจะไม่พามันไปหาหมอ ปล่อยให้มันตาย เธอว่าดีไหม”(ไม่ได้นะ ทำอย่างนั้นไม่ได้ คุณช่วยเขาหน่อยได้ไหมคะ)“ช่วยมันแล้วฉันจะได้อะไร”(น้องหนูจะตอบแทนคุณเอง คุณต้องการอะไรบอกมาเลย)“ยัยอ้วนซื

“ใครก็ได้ที่ไม่ใช่มัน”“พี่บิว!”“เอาละ ๆ เลิกถกเถียงกันได้แล้ว บิวเอ้ย ยายไม่รู้นะว่าบิวคิดอะไรอยู่ การที่บิวทำแบบนี้ไม่ใช่เรื่องดีเลยรู้ใช่ไหม บิวจำได้ไหม ตอนนั้นบิวบอกยายเองว่าเด็กในท้องนิเนลกำลังจะเกิด ไม่อยากให้เป็นเด็กขาดความอบอุ่น แล้วทำไมวันนี้บิวถึงเลือกทำลายความอบอุ่นของหลานด้วยมือบิวละลูก” คุณย่าพูดอย่างใจเย็น“...” เงียบกริบ ไม่พูดสักคำ“ทั้งที่พ่อแม่ลูกเขาจะได้อยู่ด้วยกัน บิวทำแบบนี้ไม่สงสารน้องสงสารหลานหรือ”“ก็คนโลเลอย่างมันไม่เหมาะสมกับเนล” แล้วดูบทจะพูด“ต้องคนเด็ดขาดอย่างพี่บิวเหรอคะ คนคนหนึ่งผิดพลาดบ้างไม่ได้เลยหรือไง”“ก็เอาสิ ถ้ารอบนี้มันไม่โลเล พี่จะเลิกยุ่งกับมัน”“ตอนนี้พี่เรซอยู่ไหนก่อนดีกว่าไหมคะ”“บ้านมันมั้ง มันไม่กลับมาหาน้องหรอก ถ้ากลับมามันต้องกลับมาตั้งแต่วันแรกแล้ว ในเมื่อมันกลับมาตั้งแต่วันนั้นแล้ว”“พี่บิว เนลไม่รู้แล้วนะว่าอันไหนเรื่องจริง เรื่องโกหก แต่ที่เนลมั่นใจคือตอนนี้เนลไม่รู้จักพี่เลย เวลาเกือบ 4 ปีที่ผ่านมามันไม่ใช่ตัวตนของพี่สักนิดเลยเหรอ”“สำหรับเนลพี่จริงใจที่สุดแล้ว”“ถ้าจริงใจ ทำไมทำกับเนลแบบนี้”“พี่ก็บอกแล้วไงว่าพี่ไม่ชอบมัน”“แต่เนล

“มึงจะเอายังไง” ไอ้นาฟถามผม หลังจากที่มันกดสั่งอาหารแล้วนั่งเงียบ ๆ ภายในคอนโดที่ผมเคยอยู่กับนิเนลมาพักใหญ่ ผมเพิ่งออกจากโรงพยาบาลโดนสั่งให้รักษาตัวให้หายดีก่อน“กำลังคิดอยู่ว่าควรถามเนลยังไง กลัวถ้ามันเป็นเรื่องจริงขึ้นมาแล้วเนลจะเสียใจที่กูคาดคั้น เผื่อเนลไม่อยากบอก เผื่อเนลอยากเก็บเป็นความลับ” ไม่รู้ว่าผมควรเริ่มต้นจากตรงไหน ถ้าถามแล้วไม่ใช่เรื่องจริงก็ดีไป แต่ถ้ามันใช่เรื่องจริง แล้วเป็นความลับที่เนลอยากเก็บเอาไว้ เธอคงจะรู้สึกแย่ไม่น้อย เพราะบางเรื่องเราก็ไม่ได้อยากให้คนอื่นรู้นอกจากตัวเราเอง“ถ้างั้นก็ไม่ต้องถามไม่ต้องพูดถึง ไม่ต้องอยากรู้ ปล่อยให้มันเป็นความสงสัยของมึงและเป็นความลับของเมียมึงต่อไป เดี๋ยวนานไปเรื่องราวอื่น ๆ ก็จะมากลบเรื่องนี้ เมื่อเรื่องอื่นสำคัญกว่ามึงก็จะไม่นึกถึงเรื่องนี้อีก แบบนี้ดีกว่าไหม”“…”“ก็ในเมื่อไม่ว่าความจริงมันจะเป็นยังไง มึงก็รับได้ทั้งนั้น งั้นมึงก็ไม่ต้องไปอยากรู้ เพราะไอ้เด็กเหี้ยนั่นมันแค่อยากปั่นหัวมึง เผลอ ๆ ป่านนี้มันรีบหอบร่างเละ ๆ ของมันไปพูดใส่ร้ายมึงแล้วมั้ง” อืม อันนี้ก็เรื่องจริง“กูนี่ปวดประสาทกับชีวิตที่ต้องดำเนินต่อไป โดยที่มีมัน

“จะพูดครั้งสุดท้ายนะครับ หลับตา”“...” หลับครับ หลับให้มันจบ ๆ ไม่หลับไม่จบ“อย่าเพิ่งลืมตานะครับ เฮียทำเพื่อเรซเลยนะเนี่ย เฮียรักเรซซมากกว่าไอ้คุณพี่ทิวอีกจำไว้ด้วย” ผมได้ยินเฮียนอสพูดเมื่อผมหลับตาลง น้ำเสียงสนุกสนานแบบนี้ทำให้ผมมั่นใจได้เลยว่าไปทำเรื่องเลวมาร้อยเปอร์เซ็นต์“อะ ลืมตาครับ” เสียงเฮียนอสกระซิบข้างใบหูผมผมลืมตาตามที่เฮียนอสบอก ตรงหน้าผมคือผู้หญิงตัวเล็กยืนฉีกยิ้มกว้างให้ผม ซึ่งเธอไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่ได้ ก็เมื่อกี้เรายังคุยกันอยู่เลย ทว่าเมื่อผมมองหน้าเฮียนอส อะไรที่ไม่ได้ มันไม่เคยเกินความสามารถของผู้ชายหมกมุ่นคนนี้ ทำได้ทุกอย่าง มีเมียน้อยยังเคยมีมาแล้ว“น้องมาได้ไงครับ” ผมคว้าน้องเข้ามากอดด้วยความคิดถึง“ลักพาตัวมา เก่งปะล่ะ” เฮียนอสเป็นคนตอบก่อนจะเดินแทรกเข้ามาในห้องของคอนโด“ก็ว่าอยู่หายหัวไปไหน ไปหาก่อเรื่องมา?” พี่น้องเขาทักกันครับ ไอ้นาฟเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ“ก่อเรื่องอะไร ทำเรื่องดี ๆ ครับน้องนาฟ เคยมองพี่ชายดี ๆ บ้างไหม เห็นพี่เลวนักหรือไง”“งั้นก็กลับกัน ปล่อยให้ผัวเมียเขาคุยกัน ไปตัดพ้อน้องไม่รักที่บ้านเราปะ”“หือ ก็เข้าไปคุยในห้องนอนดิ กูจะพักผ่อน กูไปดัก