All Chapters of OMG รักซ้อน ซ่อนรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“ส่วนนั่นผกามาศเป็นท่านอธิการบดีเป็นเพื่อนรักของยายเช่นกัน และนั่นหลานชายของผกามาศ เป็นรองอธิการบดี” ยายแนะนำย่าไอ้มอส และไอ้มอส ผมยกมือไหว้ย่าไอ้มอสและยิ้มให้ไอ้มอสเป็นการทักทายแบบคนแปลกหน้า มันเป็นข้อตกลงของกลุ่มเราที่จะไม่รู้จักกันเวลาอยู่ข้างนอกครับแต่เวลาอยู่ที่คอนโด M เราคือเพื่อนกัน มันอาจจะฟังดูแปลก แต่มันคือสิ่งที่เราตกลงกันไว้“พ่อเรซอายุเท่าไหร่แล้วนะ” ย่าของไอ้มอสถาม“27 ครับ”“เท่าตามอสของฉันเลย รู้จักกันไว้ก็ดีนะจะได้เป็นเพื่อนกัน หรือรู้จักกันอยู่แล้วหรือเปล่า ตามอสถึงได้ยื่นชื่อพ่อเรซให้มาสอนแทน”“เปล่าครับคุณย่า ผมบังเอิญเห็นใบสมัครจึงให้เลขาทักไปครับ” ไอ้มอสตอบกูไปสมัครอะไรตอนไหนวะ“งั้นหรือ แล้วพ่อเรซอยากจะสอนตลอดไปไหม” ย่าไอ้มอสถามผม“ไม่เป็นไรครับ คือผมมีงานที่ต้องสะสางอีกเยอะ” ไม่แนวทางของผมเลยไอ้การเข้าไปสอนเด็กที่มีสายตาพร้อมกลืนกินผมอยู่ตลอด เวลาโดนจ้องแบบนั้นให้ความรู้สึกเหมือนผมเป็นลูกแกะที่โดนฝูงหมาป่าจ้องจะงาบตลอดเวลา“รายนี้ทำหลายอย่างบ้านช่องไม่ค่อยได้กลับ” ยายของผมเล่า“จริงเหรอ แล้วแบบนี้...” ยายพิมพาทำหน้ากังวล“ไม่ต้องห่วงน่า” ยายของผมรีบเอ่ย“...”

“พี่มอสมากินด้วยกันค่ะ” ฉันกวักมือเรียกรองอธิการบดีของมหา’ลัยที่ฉันเรียนอยู่ เขามากับอธิการบดีของมหา’ลัยเชียวนะ คุณย่าของฉันเป็นเพื่อนรักกับอธิการบดีไง แสนจะเกร็ง ทำอะไรต้องระมัดระวังเป็นสองเท่าและบางทีฉันก็เผลอหลุดบ้าง“เดี๋ยวเถอะนิเนล ย่าสอนว่าไงลูก” คุณย่าที่นั่งอยู่อีกโต๊ะหันมาเอ็ดฉัน“มาทานด้วยกันค่ะพี่มอส” ฉันเปลี่ยนคำพูดเล็กน้อย พี่มอสหรือท่านรองเดินมานั่งตรงข้ามกับฉันและส่งยิ้มมาให้ ฉันจึงฉีกยิ้มกลับไป ทั้งที่นิสัยจริง ๆ ของฉันไม่ใช่คนขยันยิ้มเลย“เนลขอไปเรียกพี่มะพร้าวก่อนนะคะ พี่มะพร้าวบอกว่าอยากทานเหมือนกัน” นึกขึ้นได้ฉันจึงลุกขึ้นยืนแต่ก็ต้องนั่งลงอย่างไวเพราะ “ไม่ต้องหรอกลูก มะพร้าวเขาทำขนมอยู่ อย่าไปรบกวนเขาเลย” ยายเฟื่องฟ้าร้องห้ามน่าแปลก บอกเป็นหลานคนโต แต่ทำไมทำเหมือนไม่ชอบ ต่างกับคนที่นั่งข้างฉันในตอนนี้ที่ยายเฟื่องฟ้าแสดงออกชัดเจนว่ารักและเอ็นดู“แต่ว่า…”“ชู่ว์ อย่าเถียงยาย” คนนั่งข้างกระซิบเสียงเบา ฉันจึงเงียบปากลงแล้วหันไปฉีกยิ้มให้ว่าที่คู่หมั้นหมาด ๆ ของฉัน คู่หมั้นที่ฉันไม่ได้อยากจะได้ แล้วมันดวงอะไรของฉันก็ไม่รู้ที่ว่าที่คู่หมั้นนั้นเป็นอาจารย์คนใหม่ที่มาสอ

“ทีหลังอย่ามาแตะตัวเนลสุ่มสี่สุ่มห้า แล้วก็อย่าเรียกเนลว่าตัวเล็ก เนลไม่ชอบ” ฉันทำหน้าจริงจัง“เออ ไม่เรียกตัวเล็กแล้ว จะเรียกไอ้หมาเนล” ปากร้าย“อยากโดนหมากัดอีกไหมคะ” ฉันตั้งท่าจะพุ่งงับอาจารย์เรซเขาขยับตัวหนี “พอ ๆ ที่พี่พูดทั้งหมดน้องเข้าใจไหม”“อะไรคะ เมื่อกี้เนลไม่ได้ตั้งใจฟัง”“พี่บอกว่าถึงเราจะหมั้นกัน แต่พี่เป็นได้แค่พี่ชายของน้อง แล้วน้องก็เป็นน้องสาวของพี่ เราต้องญาติดีกัน ผู้ใหญ่จะได้สบายใจ และพี่สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรน้องแบบที่ชายหญิงเขาทำกัน” อาจารย์เรซ หรือพี่เรซเขาพูดกระซิบเบา ๆ ซึ่งเราได้ยินกันแค่สองคน“พี่แน่ใจในคำพูดของตัวเองใช่ไหม”“พี่สัญญา”“...” สัญญาเหมือนเมื่อสิบสี่ปีนู้นน่ะเหรอ สัญญาก็แค่ลมปาก“นิ่งทำไมเนล”“เนลไม่เอาสัญญาค่ะ เนลเลิกเชื่อคำสัญญามานานแล้ว”“แล้วน้องจะเอาอะไรครับ” เขามุ่นคิ้ว ทำเหมือนว่าเครียดที่ฉันไม่เชื่อคำสัญญาของเขา“แค่พี่รักษาคำพูดตัวเอง อย่ามากลับคำเป็นคนกลับกลอกก็พอแล้วค่ะ เนลไม่ชอบคาดหวังกับคน”“ตามนั้น คุยง่าย ๆ ก็ดีเพราะพี่ก็ไม่ชอบคนพูดยาก ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปเราคือพี่น้องกันเคไหม”“ค่ะ” ฉันยักคิ้วให้พี่เรซและหันมาตักส้มตำกินต่อฉับพลัน

“จ้า เอาไว้มากับพี่เขานะ ห้ามมาคนเดียวยายเป็นห่วง” ยายเฟื่องมองน้องอย่างเอ็นดูสุด ๆ“ได้เลยค่ะ เดี๋ยวหนูจะพกพี่เรซมาด้วยทุกครั้งที่มา” พูดพร้อมแจกรอยยิ้มที่แสนสดใส“ไปลูกไป เดี๋ยวจะถึงช้า” ยายของผมหัวเราะชอบใจในความน่ารักสดใสของนิเนลเธอก็น่ารักดีครับ และเธอกับผมเราตกลงกันแล้วว่าจะเป็นเพียงพี่น้องกันเท่านั้น ผมคิดว่าผมให้เธอได้แค่นั้น“แล้วพี่มะพร้าวไม่ไปด้วยเหรอคะ พี่มะพร้าวบอกเนลว่าจะกลับวันนี้เหมือนกัน เนลก็เลยชวนกลับด้วย ไปไหนแล้วนะ” น้องถามพลางมองซ้ายมองขวาเพื่อหาใครอีกคน“ไปกันก่อนเลย พอดียายมีเรื่องวานให้แม่มะพร้าวทำให้ยายก่อน” ยายของผมเอ่ย ความจริงยายไม่มีอะไรจะไหว้วานหรอกครับ เพราะแม้แต่หน้ายายก็ไม่อยากมอง ยายก็แค่กันท่าผมจึงพูดสมทบ “นั่นสิ พี่มีงานต่อด้วย ปะ เราไปกันเลยดีกว่า”ผมเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้น้องเข้าไปนั่งก่อนที่น้องจะได้พูดอะไรออกมา น้องเข้ามานั่งในรถผมจึงเดินอ้อมมาฝั่งคนขับ ก่อนขึ้นรถผมหันไปโอบกอดยายเฟื่องหนึ่งครั้ง“ดูสุขภาพด้วยนะครับ แล้วเรซจะพาน้องมาหาบ่อย ๆ”“เราก็เหมือนกัน จำให้ขึ้นใจต่อไปนี้มีน้องแล้ว ต้องให้เกียรติน้อง ให้น้องเป็นคนแรกที่อยู่ในสายตาเรา ใ

สองปีต่อมา…31 ธันวาคม 20××วันส่งท้ายปี ฉันกำลังขึ้นร้องเพลงคู่กับพี่ปั้นจั่น ไอ้การฉลองกับคู่หมั้นหรือคนพิเศษอะไรนั้นไม่มีหรอก ทำงานหาเงินคือความสุขของฉัน หรือแก้เหงากันนะ ไม่ค่อยแน่ใจสักเท่าไหร่คู่หมั้นของฉันเป็นแค่คู่หมั้นในนามเท่านั้น เราหมั้นกันมาได้ประมาณสองปีแล้วมั้งนะ แต่ไม่มีอะไรดึงดูดให้เราไปเกินกว่าคำว่าคู่หมั้นปลอม ๆ ช่วงเวลาสองปีที่ผ่านมา เราเจอกันเฉพาะเวลาที่ผู้ใหญ่นัดเจอ เราไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว ไม่สนใจเรื่องของกันและกัน ต่างคนต่างอยู่ แล้วถ้าเขาจะมีใครก็เรื่องของเขา เพราะเราเป็นแค่พี่น้องกัน ก็ถ้าจะให้อธิบายแบบง่าย ๆ ก็คือเราไม่สนใจกัน“จบแล้วกลับขอนแก่น หรือหางานทำแถวนี้” พี่โพร์มือกีต้าร์ถาม เราอยู่ในช่วงพักให้วงอื่นเล่นต่อ อีกแค่นิดเดียวฉันก็จะเรียนจบพี่ ๆ เขาก็เลยถาม“ขอดูสถานการณ์ที่บ้านก่อนนะคะ เนลยังไม่แน่ใจเลย” ครั้นจะบอกให้พวกพี่ ๆ หานักร้องเตรียมเสียบเลย พวกพี่เขาก็ไม่หา อย่างรอบก่อนที่ฉันหยุดร้องเพราะไม่รู้อนาคตตัวเองเรื่องหมั้น พวกพี่เขาก็รอให้ฉันกลับมา ดีหน่อยที่พี่เรซไม่ได้สนใจว่าฉันทำอะไร ทำให้ฉันกลับมาร้องเพลงได้อย่างสบายใจ“พวกพี่เข้าใจ แต่พี่อยาก