All Chapters of One Last Time: Chapter 91 - Chapter 100

“We won't go there again the same way.”Napatingin si Rian sa kanya.“What are you thinking?”“Mommy works there.”Tahimik.“Maybe we can learn something from Mommy's documents.”“That's dangerous.”“Then we don't touch anything.”Napaisip si Rian.“Maybe we don't need documents.”“Then what?”“People.”“People?”“People who knew Dad before.”Tahimik ang magkapatid.Rian slowly nodded.“Miguel.”“Yes.”“He knows Dad.”“And maybe he knows Mommy.”Raine's eyes widened.“Maybe he knows us.”"how can he know us he didn't know we exist?"Tahimik sila.At sa pagkakataong iyon, may bagong direksiyon ang kanilang maliit na imbestigasyon.

“At ginawa mo.”“Opo.”“Tinulungan mo siyang burahin ang asawa ko sa buhay ko.”Napayuko si Miguel.“Sumunod po ako kay Doña Elena. Patawad po, Sir.”“Tinulungan mong burahin ang asawa ko.”“Opo.”“Ngunit alam mong umiiral siya.”“Opo.”“Alam mong naging asawa ko siya.”“Opo.”“Ngunit alam mo ba na mayroon kaming mga anak?”Agad na napapikit si Miguel.“Hindi po, Sir.”“Kailan mo nalaman?”“Pagkatapos po ng inyong paggaling.”Nanigas ang panga ni Romer.“Kung ganoon, bakit nanatili kang tahimik?”“Dahil natakot po ako.”“Sa ano?”“Sa maaaring mangyari kapag lumabas ang katotohanan.”Humakbang palapit si Romer.

“Venice, naririnig mo ba ako?”Napatitig si Venice sa cellphone na hawak niya. Mahigpit ang pagkakahawak niya rito, na para bang kapag binitiwan niya iyon ay tuluyan nang mabubuwag ang natitira niyang lakas.“Oo, Sir.”“May pangalan mo roon.”Hindi siya sumagot.“Venice Ray.”Napapikit siya.Sa isang iglap, tila bumalik ang lahat ng alaalang pilit niyang ibinaon sa pinakamalalim na bahagi ng kanyang puso. Ang pangalang matagal na niyang hindi ginagamit. Ang pangalang nakasulat sa mga dokumentong minsang nagpatunay na hindi kathang-isip ang pagmamahalan nila ni Romer Rodrique.Venice Ray.Ang babaeng minsang nangarap na makasama siya habang buhay.Ang babaeng naniwalang sapat ang pagmamahal upang malampasan nila ang anumang hadlang.At ang babaeng sa huli ay natutong lumayo dahil hindi na niya kayang ipaglaban ang sarili sa isang pusong hindi naman talaga sa kanya.“May nakita rin akong divorce agreement,” patuloy ni Romer. “At may mga rekord tungkol sa tatlong bata.”Napatakip si Veni

Hindi maaaring ang lalaking iyon ay naroon pa rin sa likod ng mga alaalang nawala sa kanya.Hindi niya maaaring bigyan ng pag-asa ang sarili sa isang bagay na hindi niya alam kung totoo pa.“Sir, hindi ko po alam kung ano ang gusto ninyong marinig.”“Ang totoo.”“Na matagal na tayong hiwalay?”“Hindi iyan ang totoo na hinahanap ko.”“Na hindi na ako bahagi ng buhay ninyo?”“Venice…”“Na wala na akong pakialam sa kung ano ang mangyayari sa inyo?”Natahimik siya.Hindi niya dapat sinabi iyon.Dahil iyon ang pinakamalaking kasinungalingan sa lahat.Kung wala na siyang pakialam, bakit nanginginig ang kanyang mga kamay?Bakit masakit pa ring marinig ang boses ni Romer?At bakit sa kabila ng lahat ng nangyari, may bahagi ng kanyang puso na nais pa ring sabihin sa lalaking iyon na hindi niya kailan

Nang gabing iyon, hindi agad nakatulog si Rian.Tahimik ang buong bahay. Tanging mahinang ugong ng air conditioner at ang paminsan-minsang pagdaan ng mga sasakyan sa labas ang maririnig sa kanilang silid.Nakahiga sina Raine at Rio sa magkabilang bahagi ng kama. Si Raine ay yakap ang paborito niyang unan, samantalang si Rio ay nakatulog na may bukas na sketchbook sa tabi ng kanyang mukha.Ngunit si Rian ay gising pa rin.Dahan-dahan siyang bumangon at binuksan ang drawer ng kanyang mesa. Mula roon ay kinuha niya ang lumang litrato ni Romer Rodrique na ilang buwan na niyang itinatago.Tinitigan niya ang mukha ng lalaki.Ang matalim na mga mata. Ang tuwid na ilong. Ang hugis ng panga na kahawig ng sa kanya.Hindi na niya kailangang hulaan.Hindi na rin niya kailangang maghanap ng panibagong ebidensiya.Narinig niya mismo mula sa bibig ng kanyang ina ang katotohanang matagal na niyang pinaghihinalaan. Minahal ni Venice ang lalaking iyon. Naging mag-asawa sila. At sa kabila ng lahat ng pag