บททั้งหมดของ One Last Time: บทที่ 111 - บทที่ 118

“Ano po iyon?” tanong ni Raine.“Anuman ang mangyari sa pagitan namin ng daddy ninyo, huwag ninyong isipin na kailangan ninyong pumili kung sino sa amin ang mamahalin ninyo.”Tahimik silang tumango.“Hindi ninyo kailangang maging tagapamagitan namin. Hindi ninyo kailangang ayusin ang mga pagkakamali namin. At hindi ninyo kailangang maging perpekto para tanggapin kayo ng sinuman.”Hinawakan ni Rian ang kanyang kamay.“Hindi po namin kailangang pumili, Mommy.”“Hindi.”“Pero kung gusto niyang maging bahagi ng buhay namin, kailangan niyang patunayan na kaya niyang maging mabuting tao.”Napatingin si Venice sa panganay.Sa murang edad nito, tila alam na nito na ang pagiging ama ay hindi lamang tungkol sa dugo.At marahil, iyon ang pinakamahalagang bagay na dapat matutuhan ni Romer.Hindi sapat na malaman nitong mga anak niya ang triplets.

Ngunit maaari siyang magsimula sa pakikinig.Sa pagdating ng Sabado, maaga siyang gumising at matagal na nag-isip kung ano ang dapat niyang isuot.Sa huli, pinili niya ang isang simpleng polo at maitim na pantalon. Hindi siya nagdala ng mga mamahaling regalo. Ayaw niyang isipin ng mga bata na sinusubukan niyang bilhin ang kanilang pagtanggap.Ang tanging dala niya ay isang maliit na kahon ng mga aklat na pambata, ngunit ilang beses niyang pinag-isipan kung dapat ba niya itong iwan sa kotse.Sa huli, isinama niya iyon.Hindi bilang kapalit ng isang relasyon.Kundi bilang simpleng alok sa tatlong batang nais niyang makilala.Eksaktong alas-diyes ng umaga nang dumating si Romer sa café.Nakita niya si Venice sa isang mesa malapit sa bintana.Nasa magkabilang panig nito ang tatlong bata.Si Rian ay nakaupo nang tuwid, nakatingin sa paligid na para bang sinusuri ang lugar. Si Raine ay may hawak na isang maliit n

Huwag hayaang ang takot ang magdesisyon para sa kanya.At ngayon, tila ang mga anak niya mismo ang nagpapaalala sa kanya ng parehong bagay.“Alam ko,” bulong niya. “Susubukan ko.”Makalipas ang ilang araw, nagsimula ang paghahanda para sa opisyal na DNA test.Pinili ni Venice ang isang kinikilalang laboratoryo at sinigurong malinaw sa lahat ang proseso. Hindi niya hinayaang ang mga tauhan ni Romer ang magtakda ng lahat ng kondisyon. Nais niyang mapanatili ang karapatan ng mga bata at matiyak na walang sinumang gagamit sa resulta upang pilitin silang gumawa ng desisyong hindi nila nauunawaan.Pumayag si Romer sa lahat ng hinihingi niya.Wala itong ipinaglaban.Wala itong ginamit na kapangyarihan upang pabilisin ang proseso.At sa kabila ng pag-aalinlangan ni Venice, napansin niyang sinisikap nitong tuparin ang mga salitang binitiwan nito sa café.Ngunit may isang bagay na hindi alam ni Romer

Sa apartment ni Venice, nakaupo ang triplets sa paligid ng mesa nang dumating ang isang tawag mula sa laboratoryo.Sinagot ito ni Venice.“Hello?”“Magandang araw po, Ma'am Reyes. Tumatawag kami tungkol sa naunang DNA test na isinagawa para sa inyong mga anak.”Napatingin si Venice sa tatlo.“Ano po ang kailangan ninyo?”“Kailangan po naming kumpirmahin ang isang detalye sa dokumento bago namin maibigay ang kopya ng resulta. Maaari po ba kayong pumunta sa laboratoryo?”“Oo. Kailan?”“Sa oras na komportable po kayo. May bagong kahilingan din po mula sa kabilang panig para sa hiwalay na pagsusuri, kaya kailangan naming tiyaking maayos ang lahat ng rekord.”Natahimik si Venice.Hindi niya alam kung paano nalaman ni Romer ang tungkol sa naunang pagsusuri.Ngunit malinaw na hindi na maaaring manatiling nakatago ang resulta.Pagkatapos