All Chapters of One Last Time: Chapter 81 - Chapter 90

 Kundi dahil alam niyang walang saysay makipagtalo sa isang taong ang tanging nakikita ay ang halaga ng isang tao batay sa apelyido, pera, at kapangyarihan.Alam niyang may isang katotohanang hindi alam ni Cassandra.Na ang babaeng iniinsulto nito…Ang babaeng tinatawag nitong walang halaga…Ang babaeng pilit nitong pinapalayas…Ay ang babaeng minsang pinili ni Romer.Ang babaeng minahal niya.Ang babaeng pinakasalan niya.Ang babaeng kasama niya sa pagbuo ng isang pamilya.Ang ina ng kanyang mga anak.Ngunit sa mata ni Cassandra…isa lamang siyang empleyado.Isang babaeng madaling tapakan.Isang taong walang laban.At marahil iyon ang pinakamasakit.Dahil sa loob ng pitong taon…iyon din ang pinaniwala ni Venice sa sarili niya.Na wala na siyang lugar.Na wala na siyang karapatan.Na ang nakaraan niya ka

Sa loob ng private office ni Romer Rodrique…Tahimik.Nakakabinging katahimikan.Iyon ang unang bagay na naramdaman ni Cassandra nang pumasok siya sa opisina ni Romer.Hindi siya sanay sa ganoong katahimikan.Sanay siyang siya ang kinakausap.Sanay siyang siya ang pinapakinggan.Sanay siyang kapag binanggit niya ang pangalan ng pamilya Villar, yumuyuko ang mga tao.Ngunit ngayon…iba ang tingin ni Romer sa kanya.Hindi iyon ang tingin ng lalaking hinahangaan niya.Hindi iyon ang tingin ng lalaking gusto niyang makuha.Iyon ay tingin ng isang CEO.Malamig.Matalim.Walang emosyon."Umupo ka."Maikling utos ni Romer.Hindi iyon pakiusap.Hindi rin iyon lambing.At iyon ang unang pagkakataon na nakaramdam si Cassandra ng kaba.Dahan-dahan siyang umupo sa harap ng mesa nito."Romer, alam kong mali ang naging impression mo kanina pero—""Huwag mo akong kausapin tungkol sa impression."Pinutol siya ni Romer.Diretso ang tingin nito."Narinig ko ang lahat."Nanigas si Cassandra.Saglit na na

Namumuhay bilang mga batang walang ibang kailangang alalahanin kundi ang kanilang mga assignment at mga pangarap.Hindi niya alam na sa araw na iyon, tatlong batang pitong taong gulang ang gumawa ng desisyong maaaring magbukas sa isang pinto na matagal niyang isinara.Maagang umalis sina Rian, Raine, at Rio.Naka-school uniform pa rin sila. May kanya-kanyang maliit na bag, notebook, tubig, at isang tablet na mahigpit na hawak ni Rio.Ngunit higit sa lahat, dala nila ang isang lihim na hindi nila maaaring ipaalam kaninuman.99.998%.Ang resulta ng DNA test.Ang sagot sa tanong na ilang araw nilang iniiwasang itanong nang malakas.Ang lalaking nasa litrato.Ang CEO ng Rodrique Group.Ang lalaking hindi nila kailanman nakasama bilang ama.Si Romer Rodrique.Ang kanilang Daddy.Magkakatabi silang naglakad patungo sa Rodrique Tower.Tahimik si Raine. Paminsan-minsan ay sumisilip siya sa paligid, na para bang anumang sandali ay maaaring lumitaw si Venice at tawagin ang kanilang mga pangalan

Samantala maagang dumating sina Romer at Venice sa isang five-star hotel sa Makati.Hindi ordinaryong meeting ang pakay nila roon.Matagal nang pinag-aaralan ng Rodrique Group ang posibilidad na palawakin ang pharmaceutical division nito sa mga pangunahing lungsod sa Visayas at Mindanao. Kasabay nito, may dalawang kumpanya na naghahanap ng strategic partnership sa Rodrique Group para sa distribution, manufacturing, at healthcare technology.Isa sa mga kumpanyang iyon ang Villar Pharmaceuticals.At ngayong araw, kailangan nilang harapin ang isang mas malaking consortium.Ang Mendoza Healthcare Alliance.Isang grupo ng mga investors at pharmaceutical distributors na may malawak na network sa labas ng Metro Manila.Kasama sa meeting ang ilang senior executives, legal advisers, financial consultants, at dalawang pangunahing business partners.Si Venice ang may hawak ng folder.Nakaayos ang lahat ng documents sa loob.Merger proposal.Projected revenue.Expansion plans.Regional distributi

Hindi agad nakasagot si Venice.Parang biglang nawala ang hangin sa loob ng elevator.Nakatayo siya sa tabi ni Romer, ngunit pakiramdam niya ay napakalayo ng lalaking nasa harapan niya.Tatlong pangalan lamang ang binanggit nito.Rian.Raine.Rio.Tatlong pangalang pitong taon niyang pinoprotektahan.Tatlong pangalan na hindi niya kailanman binanggit kay Romer mula nang bumalik ito sa buhay niya.At ngayon, siya mismo ang nagsabi ng mga iyon.Dahan-dahang humigpit ang hawak ni Venice sa folder.“Bakit po ninyo naitanong iyon?”Hindi agad sumagot si Romer.Nakatingin pa rin siya sa numerong unti-unting bumababa sa elevator panel.Thirty-two.Thirty-one.Thirty.“Hindi ko alam.”Mababa ang boses niya.“Kanina pa sila pumapasok sa isip ko.”Napayuko si Venice.“Baka dahil sinabi ko sa inyo noon na may triplets ako.”“I know.”“Maybe that's why.”“Maybe.”Ngunit hindi kumbinsido si Romer sa sarili niyang sagot.May kakaibang bigat sa dibdib niya.Hindi iyon simpleng curiosity.Hindi rin s