All Chapters of One Last Time: Chapter 71 - Chapter 80

Samantala…Sa loob ng Rodrique Tower…Hindi pa rin maalis ni Romer ang kanyang isip sa batang nakilala niya.Nakatayo siya sa harap ng salamin sa loob ng kanyang pribadong opisina. Tahimik ang buong paligid, ngunit sa loob ng kanyang isipan ay paulit-ulit na bumabalik ang isang eksena.Isang maliit na batang lalaki.Isang inosenteng mukha.Isang pares ng mga matang hindi niya maipaliwanag kung bakit parang matagal na niyang kilala.Dahan-dahan niyang hinawakan ang kanyang buhok kung saan siya hinila ni Rio kanina.Ramdam pa rin niya ang hapdi ng pagkabunot.Kung ibang tao iyon, marahil ay maiinis siya.Marahil ay pagsasabihan niya ang bata.Ngunit hindi niya alam kung bakit…Hindi niya nagawa.Sa halip, ang unang naramdaman niya ay pagkagulat.At pagkatapos noon…isang kakaibang init sa dibdib.Isang pakiramdam na hindi niya maintindihan.

Pagpasok nila sa bahay…hindi tulad ng dati ang tatlong bata.Walang nagtatalo kung sino ang unang maliligo.Walang nagkukuwento tungkol sa nangyari sa school.Walang nagrereklamo tungkol sa assignment o kung sino ang mas mataas ang score sa quiz.Tahimik.Masyadong tahimik.At iyon ang unang napansin ni Mara.Habang nasa kusina siya at naghahanda ng kanilang merienda, ilang beses niyang sinulyapan sina Rian, Raine, at Rio na nakaupo sa dining table.May kakaiba.Hindi sila malungkot.Hindi rin sila galit.Sa halip…parang may hawak silang isang napakalaking sikreto.Si Rian ay abala sa pagbabasa ng kanyang notebook.Si Raine naman ay tahimik na umiinom ng tubig habang paminsan-minsan ay tumitingin sa dalawa niyang kapatid.At si Rio…si Rio ang pinakanakakapagtaka.Nakaupo lamang ito habang nakangiti.Isang ngiting hindi maipaliwanag.Isang ngiting parang may alam siyang hindi alam ng lahat.Napailing si Mara habang inilapag ang plato ng sandwich sa mesa.“Okay…”Sabay-sabay napating

Galit na galit na lumabas si Cassandra mula sa opisina ni Romer.Ang bawat paghakbang ng kanyang mataas na takong ay umaalingawngaw sa makintab na sahig ng executive floor.Tak.Tak.Tak.Parang bawat tunog ay isang babala.Namumula ang kanyang mukha. Mahigpit ang pagkakakuyom ng kanyang mga kamay hanggang sa pumuti ang kanyang mga daliri. Ang kanyang dibdib ay mabilis na umaangat at bumababa sa sobrang galit.Hindi niya matanggap.Hindi niya matanggap na sa harap niya mismo ay pinili ni Romer na huwag pansinin ang alok niyang makasama siya.Hindi niya matanggap na sa halip na siya ang pagtuunan nito ng pansin, ang mga mata nito ay paulit-ulit na napupunta sa isang babaeng halos wala namang pangalan sa mundong ginagalawan nila.At higit sa lahat…hindi niya matanggap na parang mas komportable si Romer kay Venice kaysa sa kanya.“Bakit siya?”Mahina ngunit puno ng galit na bulong ni Cassandra.Huminto siya saglit sa gitna ng hallway.Napapikit siya.Muling bumalik sa kanyang isip ang m

Limang araw ang lumipas.Limang araw ng tahimik na paghihintay.Limang araw ng pilit na ngiti sa harap ni Mommy at Tita Mara.Limang araw ng takot na nakatago sa likod ng mga mata ng tatlong bata.Sa bahay, sina Rian, Raine, at Rio ay mas tahimik pa kaysa dati. Walang kwentuhan tungkol sa school. Walang tawanan. Walang normal na ingay. Si Mara ay paulit-ulit na napapansin ang kakaibang aura. Si Venice naman ay lalong kinakabahan tuwing gabi, pero wala siyang pruweba. Wala siyang alam na may DNA test nang naka-book. Wala siyang alam na ang buhok ng ama ng mga anak niya ay nasa laboratoryo, hinihintay ang resulta.Sa school, tuwing break, nagtitipon ang tatlo sa pinakadulong bahagi ng library. Walang ibang ginagawa kundi maghintay. At matakot.“Kailan kaya?” tanong ni Raine isang hapon, boses ay pabulong at nanginginig. “Kuya… kailan darating?”Si Rian ay nakatingin sa notebook, pero wala siyang nababasa. “Sabi nila 5-7 working days. Ngayon… ika-lima. Baka bukas. O sakto ngayon.”Si Rio

KINABUKASAN…Rodrique TowerHindi pa man nagsisimula ang araw ng trabaho, ramdam na agad ang kakaibang tensyon sa loob ng Rodrique Tower.Ang mga empleyado ay abala sa kani-kanilang mesa. Ang tunog ng keyboard, mga tawag sa telepono, at yabag ng mga taong nagmamadali sa hallway ay normal na bahagi ng isang malaking kumpanya.Ngunit para kay Venice…iba ang araw na iyon.Mula nang malaman niyang may kakaibang pagbabago kay Romer, hindi na siya mapakali.Hindi dahil umaasa siya.Hindi dahil gusto niyang balikan ang nakaraan.Kundi dahil natatakot siya.Dahil ang puso niya ay nagsisimula nang muling maramdaman ang isang bagay na pitong taon niyang pinilit patayin.Pag-asa.At iyon ang bagay na pinakakinatatakutan niya.Habang inaayos niya ang mga dokumento sa kanyang mesa, pilit niyang ibinabalik ang sarili sa realidad.Trabaho lang.Paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili.Hindi na ako asawa niya.Hindi na ako bahagi ng mundo niya.Isa lang akong empleyado.Ngunit bago pa niya matapos ang