ตอนที่ 10

ค่ำคืนที่แสงวิบวับสว่างไสวทั่วเมือง หลินซูเหยาเดินตามหลิวเฟิงเงียบ ๆ แสร้งเป็นชื่นชมโคมไฟที่ประดับประดาตลอดเส้นทางทั้งที่ในใจอยากถีบพระเอกตัวดีให้ตกน้ำแล้ว และจู่ ๆ พระเอกก็หยุดเดินดื้อ ๆ ทำให้หลินซูเหยาที่หยุดไม่ทัน พุ่งชนแผ่นหลังของหลิวเฟิงอย่างจัง

“โอ๊ย!” หลินซูเหยาอยากจะด่าตามเสียงอุทานอีกสักสองสามคำ แต่เมื่อมองเลยไปเห็นรอยยิ้มเคลือบน้ำตาลทรายขาวของถังชิงหรูที่เดินสวนมาจากอีกฝั่ง หลินซูเหยาก็จำต้องแสดงละครต่อ

อ่อนแอ อ่อนหวาน ไร้ปากเสียง ไม่สู้คน

“พี่เฟิง! บังเอิญจริง ๆ เจ้าค่ะ” เสียงถังชิงหรูดังขึ้นอย่างอ่อนหวาน

ทว่าหวานเลี่ยนในหูของหลินซูเหยา แต่หลิวเฟิงกลับมองถังชิงหรูด้วยแววตาอ่อนโยนอย่างยากจะได้เห็น

“บังเอิญจริง” น้ำเสียงเหมือนจะนุ่มนวลกว่าปกติอยู่หลายส่วนด้วย ก่อนจะหันขวับมามองหลินซูเหยาอย่างเย็นชา เอ่ยน้ำเสียงกระด้างอย่างที่สุด “นี่เจ้า เดินระวังด้วย”

ถังชิงหรูยิ้มอ่อนหวานขณะมองหลินซูเหยา “คุณหนูรองหลินก็มาด้วยหรือ เช่นนั้นพวกเราเดินเที่ยวด้วยกัน...สามคน ดีหรือไม่”

หลินซูเหยาอยากจะถามว่า ถ้าบอกว่าไม่ได้ เจ้าจะไม่ไปงั้นหรือ หากก็ทำได้แค่ส่งยิ้มหวานปนเศร้าสร้อย ขณะพยักหน้าตอบรับเสียงนุ่มนวล

“เจ้าค่ะ”

หากถังชิงหรูคือนางร้ายที่แสร้งเป็นดอกบัวขาว หลินซูเหยาตอนนี้ คือนางเอกที่แสร้งเป็นดอกบัวขาวเหมือนกัน

นี่ถ้าไม่ติดระบบจะลงโทษ นางเป็นกระโดดเตะฟาดหัวหลิวเฟิงแล้ว

หลินซูเหยาไม่ได้อ่านบทของนางเอกละเอียดนัก แต่บทนางร้ายชื่อถังชิงหรูนั้น นางอ่านครบจบกระบวนท่าเพราะต้องแสดงเป็นนางร้ายคนนี้น่ะสิ ซึ่งตามบทที่อ่าน หากเดินเรื่อย ๆ ไปด้วยกันจะถึงร้านทายปริศนาแลกโคมไฟ และตรงนั้นจะเกิดเหตุไฟไหม้

ถังชิงหรูและหลินซูเหยาต่างบาดเจ็บ แต่ถังชิงหรูแค่ซวนเซคล้ายจะหกล้ม หากก็ไม่ล้มและไม่มีแม้รอยถลอกสักนิด กลับเป็นหลินซูเหยาที่ถูกเปลวไฟล้อมรอบ แต่ถึงอย่างนั้นหลิวเฟิงก็เลือกช่วยถังชิงหรู

หลินซูเหยามีแต่ต้องเอาตัวรอดเองเท่านั้น และนี่คือภารกิจหลักที่นางต้องเผชิญคืนนี้

ทว่าภารกิจไม่ได้บอกว่า หลินซูเหยาจะเจ็บตัวอย่างไร ดังนั้นนางจะลองเปลี่ยนชะตาสักหน่อย ถ้าทำได้ก็หมายความว่าต่อไปนางอาจจะเปลี่ยนเส้นเรื่องได้ไม่ยาก

ตลอดทางเดินไปข้างหน้า หลิวเฟิงซื้อของให้ถังชิงหรูหลายชิ้น ขณะหลินซูเหยาไม่มีเงินติดตัวเลย แม้นางอยากซื้อก็ซื้ออะไรไม่ได้เพราะหลิวเฟิงไม่คิดจะออกเงินให้หลินซูเหยาสักอีแปะเดียว

หลังจากเดินมาพักใหญ่ หลินซูเหยาก็เริ่มร้อนใจ กลัวไปถึงร้านทายปริศนาแล้วนางจะเจ็บหนัก ตอนนั้นเองสมองนางร้ายปลายแถวก็คิดบางอย่างขึ้นได้ แววตาสว่างวาบโดยไม่มีใครทันสังเกต

“คุณหนูถัง ระวังเจ้าค่ะ” หลินซูเหยาพุ่งไปผลักถังชิงหรูให้ล้มแล้วตัวเองก็ถลาล้มตาม

“นี่เจ้า! หลินซูเหยาเจ้าบ้าไปแล้วรึ ...หรูเอ๋อร์ เป็นอย่างไรบ้าง” หลิวเฟิงตะคอกใส่หลินซูเหยาเสียงดังลั่นขณะผวาไปประคองถังชิงหรู

ปล่อยหลินซูเหยาให้ล้มอยู่ตรงนั้น

“ข้าเห็นตัวอะไรสีดำ ๆ วิ่งมาทางคุณหนูถัง ข้า ข้าเลยผลักนางให้หลบ” ใบหน้าหลินซูเหยาเศร้าสร้อย ยังคงรักษาน้ำเสียงอ่อนแผ่วได้อย่างแนบเนียน

“พี่เฟิง ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ” ถังชิงหรูที่ยังตกใจแอบขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกคล้ายบางอย่างไม่ถูกต้อง ด้วยนางเตรียมแผนเอาไว้ก่อนแล้ว นั่นคือทำให้เกิดเหตุไฟไหม้แล้วให้ฉีหรงเฟิงพานางแยกจากหลินซูเหยาไปที่อื่น

ถังชิงหรูเป็นบุตรสาวราชครูย่อมรู้อยู่แล้วว่า หลิวเฟิงแท้จริงคือรัชทายาทฉีหรงเฟิง และนางเติบโตมากับเขาตั้งแต่เด็ก คำเรียกขานจึงฟังสนิทสนมอย่างยิ่ง

หลิวเฟิงไม่สนสายตาใคร ประคองถังชิงหรูเดินไปทันที ปล่อยหลินซูเหยากองอยู่บนพื้นอย่างไม่สนใจ ถังชิงหรูเดิมคิดจะอาศัยความห่วงใยที่หลิวเฟิงมีต่อนางด้วยการใช้เหตุไฟไหม้เพื่อจะสลัดหลินซูเหยาให้พ้นทาง นางจะได้อยู่กับหลิวเฟิงตามลำพัง

ทว่าแผนไม่ทันเริ่มก็ได้อยู่ลำพังกับหลิวเฟิงแล้ว ใจหนึ่งก็ดีใจ แต่อีกใจ รู้สึกหงุดหงิดที่แผนไม่เป็นอย่างที่วางไว้

“ระบบ ภารกิจสำเร็จหรือไม่”

พอเห็นชายหญิงสองคนหายไปแล้ว หลินซูเหยาก็กระซิบถามระบบ ไม่มีสีหน้าเศร้าสร้อยหรือแววตาหม่นหมองแล้ว

[ไม่บาดเจ็บ ภารกิจยังไม่สำเร็จ!]

ประโยคสั้น ๆ ทำเอาหลินซูเหยาเจ็บจี๊ดถึงหัวใจ กัดฟันทุบพื้นด้วยความโมโหไปหนึ่งที แต่ดันกระแทกลงก้อนหินบนพื้น

“โอ๊ย!” หลินซูเหยาสะบัดมือ หน้ามุ่ยด้วยความเจ็บ

[ติ๊ง! ภารกิจหลัก: บาดเจ็บและถูกทิ้งในงานเทศกาลโคมไฟ สำเร็จ!] 

[ได้รับรางวัล: แต้มทักษะ 1 แต้ม!]

หลินซูเหยาอ้าปากค้าง “ห้ะ! แบบนี้ก็ได้เหรอ” ทันใดก็เหมือนพบช่องโหว่ของระบบแล้ว

ขอเพียงทำได้ตามผลของภารกิจที่ระบบสั่ง ไม่จำเป็นต้องทำทุกขั้นตอนก็ได้

ใบหน้างดงามไร้การแต้มแต่งของหลินซูเหยาเผยรอยยิ้มกว้างจนดวงตาเป็นเส้นโค้ง เอาละ คราวนี้ก็รู้แล้วว่าจะผ่านภารกิจเพื่อย้อนกลับมิติเดิมได้อย่างไร

ทว่าหลินซูเหยาไม่รู้เลยว่าบนหอสังเกตการณ์ยามนี้ มีสายตาสองคู่จ้องมองนางด้วยความสนใจแล้ว

“เจ้าบอกว่านางหลงรักไท่จื่อนั่นลึกซึ้ง ข้าเห็นแต่สตรีเจ้ามารยามากกว่า”