หวนคืนรักคำสาปมาร의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

โจวเฟิงค่อยๆเปิดหีบเหล็กด้วยมือสองข้าง แสงสว่างสีแดงจ้าสว่างออกมาจากหีบจนทั้งคู่ต้องถอนหลังยกมือปิดตาตนเองเอาไว้ เพียงไม่นานแสงสว่างนั้นก็หรี่ลงไป มีของสิ่งหนึ่งลอยขึ้นมาจากหีบ วัตถุลูกแก้วเปล่งประกายสีแดงเข้ม ด้านในลูกแก้วเหมือนบรรจุผงสีเทาอันใดสักอย่างอยู่อ้วก!อวี๋หมิงอ้วกออกมาอย่างทนมิได้ กลิ่นไอมารแรงมากจนผู้ที่มีสายเลือดเซียนอย่างเขาทนมิไหว มันมิใช่กลิ่นเหม็นทว่าเป็นความกดดันที่พุ่งเข้าใส่ร่างกายอย่างจัง ในขณะที่โจวเฟิงไม่มีอาการอันใดเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าคมเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานจนล้มลงไปกับพื้น กระอักเลือดออกมาในที่สุด"อวี๋หมิงเจ้าไหวหรือไม่"โจวเฟิงเอ่ยพลางถ่ายทอดพลังวิญญาณให้เขา ทว่าตอนนี้ร่างกายของโจวเฟิงกลายเป็นมารโดยสมบูรณ์แล้ว ทำให้พลังที่ส่งไปไม่ค่อยเป็นผลเสียเท่าไหร่จนชายหนุ่มหัวเสีย"ปะ....ปิดมัน"อวี่หมิงเอ่ยบอกด้วยความยากลำบาก โจวเฟิงจึงทำตามที่เขาบอก แต่ขณะที่กำลังเอื้อมมือไปปิดฝาหีบอยู่นั้น สัญลักษณ์คล้ายรูปเพชรสีแดงระหว่างคิ้วชายหนุ่มก็ปรากฏขึ้น เพล้ง!ลูกแก้วที่อยู่ในกล่องหีบแตกละเอียด ผงเถ้าสีเทาเปลี่ยนเป็นละอองสีทองกระจายตัว พุ่งเข้าใส่ตัวชายหนุ่ม ร่างกายของ

ตำหนักที่เคยวิ่งวุ่นกับการเตรียมงานสมรสในเมื่อวาน ทว่าตอนนี้เลยเวลามงคลแล้วกลับไม่มีพิธีใดๆเกิดขึ้นตามที่จัดเตรียมเอาไว้ แขกในงานที่มาก็ถูกไล่กลับจนหมด ประตูทางเข้าจวนถูกปิดสนิท องครักษ์มากมายล้อมสถานที่แห่งนี้เอาไว้จนเหนียวแน่น เหมือนกับกลัวว่าคนที่อยู่ด้านในจะได้รับอันตราย ทั้งที่ผู้มีพลังสูงสุดอย่างจอมมารอยู่ที่นี่ด้วยแล้วแท้ๆภายในตำหนักที่แต่เดิมถูกเลือกไว้สำหรับเรือนหอ มีเตียงกว้างสองเตียงตั้งอยู่ข้างกัน เฉินไท่เหยากำลังใช้พลังวิญญาณตรวจสอบคนทั้งคู่ที่นอนสลบอยู่บนเตียง เวลาผ่านไปกว่าสองชั่วยามแล้วกลับไม่มีผู้ใดฟื้นขึ้นมา อาการของทั้งคู่สาหัสไม่ต่างกันเลย โจวเฟิงที่เป็นสายเลือดมารยังพอถ่ายทอดพลังวิญญาณรักษาได้ แต่อวี๋หมิงที่เพิ่งพิสูจน์สายเลือดโดยเฉินไท่เหยาและรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นเซียน ทำได้เพียงให้ท่านหมอดูอาการและรักษาโดยใช้ยาเหมือนคนธรรมดาทั่วไปเท่านั้นอัก!โจวเฟิงสะดุ้งตื่นพร้อมกระอักเลือดเสียออกมาคำโต ภาพตรงหน้าที่ขุ่นมัวเริ่มปรับให้ชัดขึ้น ทำให้เห็นภาพคนตรงหน้าที่มีอยู่ไม่กี่คน แต่ชายหนุ่มหาได้สนใจผู้อื่นไม่ เขารีบลุกจากเตียงตรงไปหาอวี๋หมิงที่นอนสลบอยู่เตียงข้างๆทันที

"หลายปีก่อนที่ชนเผ่าเหยียนกู่แอบลักลอบหลอมยาพิษเจี้ยนฉุยขึ้น จนทำให้ชาวบ้านหลายอำเภอล้มตายหลายพันคน ฝ่าบาททรงมอบให้อ๋องฉินร่วมมือกับสำนักทั้งเจ็ดกวาดล้างจนหมดสิ้น มิให้เหลือหลักฐานมาถึงตนเขาจัดการมันด้วยมือตนเอง ผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมดเจ้าคงรู้แล้วว่าเป็นฝีมือผู้ใด"โจวเฟิงเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดหลังเริ่มประติดประต่อทุกอย่างเข้าด้วยกัน ทั้งที่ตนรู้จากแดนเซียนและที่เฉินไท่เยาเล่าให้ฟัง เดิมเรื่องนี้เขาก็เพิ่งรู้เมื่อวานเกี่ยวกับการกวาดล้างชนเผ่าเหยี่ยนกู่ว่าเป็นฉินเทียนเหอเช่นกัน ส่วนอวี๋หมิงคงจะรู้มาก่อนสักพักแล้ว"พิษเจี้ยนฉุยเดิมมันคือพิษอันใดกันแน่""พิษเจี้ยนฉุยเดิมมาจากแดนมาร มันมิใช่พิษธรรมดาที่ใช้ทำลายผู้คน วิธีการใช้ต่างกัน หากสำหรับผู้ที่มีพลังวิญญาณแล้วมันช่วยให้คนผู้นั้นฝ่าคอขวดเลื่อนระดับพลังวิญญาณ หากเป็นคนธรรมดาอาจฆ่าชีวิตคนนับร้อยนับพันดั่งเช่นชาวบ้านหลายอำเภอ และสำหรับคนในแดนมารแล้วมันกลับสร้างหายนะครั้งใหญ่ให้แผ่นดิน""ในเมื่อมันสร้างหายนะให้แดนมารขนาดนั้น เหตุใดเขาถึงยอมมอบการหลอมยาให้ชนเผ่าเหยียนกู่เล่า""พิษเจี้ยนฉุยเกิดจากฝีมือของเฉินฮ่าวอู๋ในตอนนั้นที่พยายามปร

กลางตลาดที่ไร้ผู้คนพุ่งพลาดมีเพียงไม่กี่ร้านเท่านั้นที่เปิดแผงขายของ วันนี้พายุหิมะเข้าทำให้อากาศหนาวกว่าปกติ อย่าว่าแต่ร้านค้าที่ไม่เปิดขายเลย ผู้คนเดินจับจ่ายใช้สอยยังบางตาจนแทบนับนิ้วได้ แต่ถึงอย่างนั้นกลับมีอยู่หนึ่งร้านที่ไม่ว่าเช่นไรก็ต้องเปิดแผงขายของ เนื่องด้วยในตอนนี้เจ้าของร้านไม่มีเงินแม้เพียงสักเหรียญ โจวเฟิงนั่งแกะสลักไม้โดยมีอวี๋หมิงเป็นลูกมืออยู่ไม่ห่าง คุณชายรองแห่งสำนักกระบี่เซียนตั้งแต่เกิดมาเงินไม่เคยขาดมือ วันนี้นับว่าเป็นภาพที่หาดูได้ยากเมื่อเห็นเขาตั้งแผงขายของ โจวเฟิงเงยหน้ามองสตรีกลุ่มหนึ่งทำท่าทีซุบซิบมองมาทางอวี๋หมิงไม่กล้าเข้ามาเสียที"นี่! เจ้าเปิดผ้าปิดหน้าเดี๋ยวเดียวได้หรือไม่"โจวเฟิงกระซิบถามเขาเบาๆ"อากาศหนาวเสียขนาดนี้ เจ้าจะให้ข้าเปิดหน้าทำไมกัน"เพราะไม่มีอาภรณ์หนาๆสวมทับ ตอนนี้จึงทำได้เพียงดึงผ้าม่านหน้าต่างรถม้ามาห่มเอาไว้แทน "เจ้าถอดสักครู่เถิด หากอยากมีเงินกลับสำนักเร็วๆ"โจวเฟิงไม่เอ่ยเปล่ายังดึงผ้าคลุมหน้าของเขาออกด้วย"นี่เจ้า!"อวี๋หมิงเอ่ยตำหนิด้วยความไม่พอใจ ทว่าเพียงแค่ผ้าคลุมหน้าของเขาถูกเปิดออกกลุ่มสตรีเหล่านั้นก็ตรงเข้ามาที่ร้านไม้แก

สองสัปดาห์ถัดมารถม้าที่อัดผู้คนด้านในถึงสามคนตลอดการเดินทางจากอำเภอหลงเจียมายังอำเภอฝูเทียน ในที่สุดก็มาถึงจุดหมายปลายทาง ทั้งสามคนไม่ได้หยุดพักเลยแม้สักวัน หลับนอนก็บนรถม้า หากมินับยามที่เปลี่ยนม้าและพักกินข้าวในโรงเตี๊ยมเท้าก็คงไม่ได้แตะพื้น "อ้อมไปขึ้นทางหลังเขาเถิด"ซุ่นเย่เอ่ยสั่งคนคุมรถม้า"เหตุใดต้องอ้อม"โจวเฟิงเอ่ยถามด้วยความไ่เข้าใจ"พวกท่านคงมิรู้... ด้านล่างตีนเขามีชาวบ้านมากมายรวมตัวกันอีกทั่งผลัดเปลี่ยนกันมาประท้วง ให้สำนักกระบี่เซียนรับผิดชอบเหล่าผู้บริสุทธิ์ที่ตายในสงครามครั้งนั้น ขืนเห็นรถม้าพวกเราเข้าไปมีหวังถูกโจมตีเป็นแน่""ยามสงบสำนักกระบี่เซียนดูแลและปกป้องชาวบ้านมากเพียงใดมินึกถึงเลยหรือ ยามนี้ฟังความไม่กี่ประโยคก็ตัดสินว่าผิดได้อย่างง่ายดาย หูเบาเสียขนาดนี้จึงถูกหลอกและล้มตายกันได้ง่าย""ไม่ต้องอ้อม ขึ้นทางด้านหน้าเนี่ยแหละ มิได้ทำผิดเหตุใดต้องอาย ขนาดผู้ที่ทำผิดยังลอยหน้าลอยตาเดินยืดอกได้เลย"โจวเฟิงเอ่ยด้วยท่าทีโกรธแค้น ก่อนที่ประโยคหลังจะตะโกนบอกผู้คุมรถม้าเป็นอย่างคาดการณ์ทันทีที่รถม้าเคลื่อนตัวเข้าถนนขึ้นสำนักกระบี่เซียน เหล่าชาวบ้านที่รวมตัวก็เข้ามาขวา