All Chapters of ใจติดเงาในอดีต: Chapter 1 - Chapter 10

เธอจำได้ราง ๆ ว่า ก่อนเริ่มเข้ารับการรักษา เธอจัดการเรื่องย้ายทะเบียนบ้านเรียบร้อยแล้วเสิ่นชิวอิ่งเปิดโทรศัพท์ ข้อความสุดท้ายที่เธอคุยกับเสิ่นเจี๋ย ยังหยุดอยู่ก่อนวันที่เธอเห็นทั้งสองจูบกันเสิ่นเจี๋ยอยากได้รองเท้ารุ่นลิมิเต็ด จึงเรียกเธอว่า พี่สาวตอนเสิ่นชิวอิ่งอายุ 18 ชีวิตลำบากมาก แม้แต่เสื้อผ้าที่ราคาเกินหนึ่งร้อยหยวน เธอยังไม่กล้าซื้อเธอรู้ว่าผู้หญิงรักสวยรักงาม และก็รู้ว่าเด็กวัยนี้มีศักดิ์ศรีในตัวเองสูงเธอโอนเงินให้ โดยไม่ได้พูดอะไรเสิ่นเจี๋ยรับเงินไปเงียบ ๆ และไม่ตอบกลับแม้แต่คำเดียวเสิ่นชิวอิ่งถอนหายใจ ปิดหน้าต่างแชตของเสิ่นเจี๋ย แล้วกดเข้าไปดูแชตของปั๋วจิ่นเหยียนบทสนทนาของทั้งคู่ก็หยุดอยู่แค่วันที่สองหลังจากเธอเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลเขาส่งมาว่า “ฉันเป็นห่วงเธอมาก”นับจากวันที่เสิ่นชิวอิ่งออกจากโรงพยาบาล จนถึงวันที่เธอนัดเข้ารับการรักษาด้วยเอ็มอีซีที ตรวจร่างกาย และทำการรักษาคอร์สแรกเสร็จ เวลาก็ผ่านไปเกือบครึ่งเดือนแล้วเธอไม่ค่อยแน่ใจว่า ปั๋วจิ่นเหยียนเป็นห่วงเธอถึงตรงไหนจนกระทั่งเธอกลับถึงบ้าน ทันทีที่เปิดประตู ก็เห็นปั๋วจิ่นเหยียนกับกลุ่มเพื่อนของเธอ กำ

คนกลุ่มนั้นเดินผ่านเสิ่นชิวอิ่งไป ประตูถูกปิดกระแทกเสียงดังปัง ๆก่อนจะสั่นส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดไปมาพร้อมกับเสียงโห่ร้องของเสิ่นเจี๋ยที่ค่อย ๆ ไกลออกไป “เย่ ขอบคุณนะพี่จิ่นเหยียน พวกพี่ดีกับฉันที่สุดเลย”สุดท้าย ทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบเหลือเพียงเสิ่นชิวอิ่งที่ยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่นอันว่างเปล่า มองเค้กครีมและป้ายอวยพรที่ตกแต่งไว้อย่างสวยงามบนโต๊ะอย่างเงียบงันบนนั้นมีตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนไว้ว่า “สุขสันต์วันเกิดเสิ่นเจี๋ย”ราวกับถูกบางสิ่งชักนำ เธอยื่นนิ้วไปปาดครีมขึ้นมาเล็กน้อย หวานมาก หวานเสียจนทำให้ในใจยิ่งขมขื่นจู่ ๆ เสิ่นชิวอิ่งก็นึกถึงตอนเด็ก มีเพียงคุณยายเท่านั้นที่จำวันเกิดของเธอได้ และจะซื้อเค้กก้อนเล็ก ๆ มาให้เมื่อคุณยายจากไป คนเพียงคนเดียวบนโลกที่รักเธอก็ไม่เหลืออีกแล้วตอนนี้ แม้แต่สิ่งสุดท้ายที่คุณยายทิ้งไว้ให้เธอ บ้านหลังนี้ ก็ยังต้องขาย เพื่อนำเงินมาจ่ายค่ารักษาตั้งแต่วินาทีที่เห็นเสิ่นเจี๋ยกับปั๋วจิ่นเหยียนจูบกันอย่างลืมตัวตั้งแต่วินาทีที่เธอตบหน้าปั๋วจิ่นเหยียน แล้วถูกเสิ่นเจี๋ยผลักตกบันไดตั้งแต่วินาทีที่ต้องนอนอยู่คนเดียวในโรงพยาบาล แม้แต่น้ำสักอึกก

ระหว่างทางกลับบ้าน คำพูดของปั๋วจิ่นเหยียนยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเสิ่นชิวอิ่งไม่หยุดเรื่องราวทุกอย่างที่เธอเคยเล่าให้ปั๋วจิ่นเหยียนฟังในวันที่สภาพจิตใจพังทลาย บัดนี้กลับกลายเป็นมีดคมที่หันกลับมาแทงเธอเองทีละเล่มครั้งแรกที่ปั๋วจิ่นเหยียนได้รับรู้เรื่องราวในอดีตของเสิ่นชิวอิ่งจากปากของเธอ ผู้ชายที่เข้มแข็งมาตลอดถึงกับหลั่งน้ำตาเขาโกรธแทนเสิ่นชิวอิ่ง เสียใจแทนเสิ่นชิวอิ่งและสาบานว่าจะมอบความสุขให้เสิ่นชิวอิ่งแต่ตอนนี้ เขากลับใช้เรื่องเหล่านั้น พูดระบายกับน้องสาวต่างแม่ของเธอด้วยน้ำเสียงทั้งจนใจและเหมือนกำลังล้อเล่นเสิ่นชิวอิ่งหายใจแรงขึ้น น้ำตาไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับไม่มีวันเหือดแห้งภาพตรงหน้าเริ่มพร่า ลมหายใจก็ยิ่งติดขัดความเจ็บจากเล็บที่จิกฝ่ามือจนเป็นแผล ช่วยให้เธอรักษาสติไว้ได้เพียงเล็กน้อย ก่อนจะฝืนกลับถึงบ้านกระทั่งกินยาเข้าไป เธอจึงค่อย ๆ สงบลงเมื่อมองสร้อยคอสองเส้นในกระเป๋า เธอก็ตัดสินใจเก็บของทุกอย่างที่ปั๋วจิ่นเหยียนเคยให้เธอรวมไว้ด้วยกัน แล้วฝากให้คนอื่นช่วยเก็บรักษารอจนถึงวันที่เธอจากไป ค่อยส่งพัสดุภายในเมืองคืนให้ปั๋วจิ่นเหยียนเสี่ยวหวัง นายหน

เมื่อลืมตาขึ้น แสงสีขาวในโรงพยาบาลก็สาดเข้าตาจนพร่ามัวเสิ่นชิวอิ่งปวดศีรษะราวกับจะแตก พยายามฝืนลุกขึ้น แต่กลับพบว่าทั้งร่างขยับไม่ได้พอก้มลงมอง ก็เห็นว่าร่างกายของตัวเองถูกสายรัดมัดไว้แน่นตอนที่เธอไปรักษา เธอเคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน มันใช้กับผู้ป่วย เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ป่วยที่อารมณ์รุนแรงทำร้ายตัวเองหรือคนอื่นแต่ทำไมเธอถึงถูกมัดไว้แบบนี้ในตอนนั้นเอง ประตูก็เปิดออกปั๋วจิ่นเหยียนค่อย ๆ เดินเข้ามาตรงหน้า เขาไม่พูดอะไร เพียงแต่มองเธอด้วยสีหน้าซับซ้อน“ปั๋วจิ่นเหยียน ปล่อยฉัน”ปั๋วจิ่นเหยียนส่ายหน้า “ชิวอิ่ง เสี่ยวเจี๋ยได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างหนัก หมอบอกว่าโอกาสฟื้นตัวมีน้อยมาก”เสิ่นชิวอิ่งย้อนถาม “แล้วไง ฉันบอกแล้วว่าเรื่องของเสิ่นเจี๋ยไม่เกี่ยวกับฉัน”“ฉันไม่มีเหตุผลต้องทำเรื่องพวกนั้นกับเธอ”แววสำนึกผิดที่เหลืออยู่ในดวงตาของปั๋วจิ่นเหยียนหายไปจนหมด “เธอยังดื้อรั้น ไม่ยอมสำนึกผิด”“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องออมมือ”“เธอก็ลองสัมผัสความทรมานของการรักษาโรคซึมเศร้าดู ถือซะว่าเป็นการชดเชยให้เสี่ยวเจี๋ย”พูดจบ ปั๋วจิ่นเหยียนก็เซ็นเอกสารยินยอมที่หมอยื่นมาใ

“คุณเป็นใคร”หญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งโผล่หน้าออกมา มองปั๋วจิ่นเหยียนด้วยสายตาระแวดระวังปั๋วจิ่นเหยียนชะงัก ก่อนจะถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วตรวจดูเลขที่บ้านอีกครั้ง พบว่าไม่ผิดเขาฝืนกดความตื่นตระหนกที่ถาโถมขึ้นในใจ แล้วถามคนตรงหน้า“สวัสดีครับ คนที่เคยอยู่บ้านหลังนี้ย้ายไปไหนแล้วครับ”หญิงสาวยังคงไม่ลดความระแวง “อ้อ คุณหมายถึงเจ้าของบ้านคนก่อนใช่ไหม”“หลังจากเธอขายบ้านให้พวกเรา ก็ย้ายไปแล้ว ไม่รู้ว่าไปไหน”“เห็นบอกว่าจะย้ายไปอยู่เมืองอื่น”ลางสังหรณ์ร้ายในใจของปั๋วจิ่นเหยียนกลายเป็นความจริง“เธอได้บอกไหมว่าจะไปที่ไหน”หญิงสาวส่ายหน้า เธอมองชายตรงหน้าที่เต็มไปด้วยความร้อนใจ พลางรู้สึกดูแคลนอยู่ในใจก่อนหน้านี้ ตอนคุยกับเจ้าของบ้านคนก่อน เธอเห็นอีกฝ่ายดูหดหู่ตลอดเวลาต่อมาตอนเก็บบ้าน ก็เจอรูปถ่ายใบหนึ่ง เป็นรูปที่ผู้ชายตรงหน้าถ่ายคู่กับคุณเสิ่นใครเห็นก็ดูออก ว่าคงเลิกกันแล้วคุณเสิ่นน่าจะเป็นฝ่ายที่เจ็บปวดผู้ชายเฮงซวยแบบนี้ หน้าตาก็ดูดี แต่เก่งแต่ทำร้ายผู้หญิงเธอเบะปากอย่างดูถูก พลางมองปั๋วจิ่นเหยียนที่เดินจากไปอย่างคนไร้วิญญาณ ก่อนจะปิดประตูเสียงดังปังปั๋วจิ่นเหยียนเดินไป