共有

บทที่ 3

作者: ตูอิน
“ฮือ ๆ ”

ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ ถูกเสียงร้องไห้ของเสิ่นเจี๋ยทำลายลง

ดวงตาที่แดงก่ำของเธอมีน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ปลายจมูกแดงระเรื่อ

ดูน่าสงสารอย่างยิ่ง

“พี่... พี่จะไล่ฉันออกไปจริง ๆ เหรอ”

เสิ่นเจี๋ยยกมือปิดปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ก่อนจะหันไปมองปั๋วจิ่นเหยียนอย่างทำอะไรไม่ถูก

“พี่จิ่นเหยียน ทำยังไงดี พี่เคยรับปากฉันว่าจะช่วยอธิบายให้พี่สาวเข้าใจ แต่ตอนนี้พี่สาวก็ยังไม่ยอมเชื่อฉัน”

ปั๋วจิ่นเหยียนยกมือขึ้นลูบศีรษะของเสิ่นเจี๋ยอย่างปลอบโยน ก่อนจะหันมามองเสิ่นชิวอิ่งนิ่ง ๆ

คิ้วที่ขมวดแน่น ริมฝีปากที่เม้มตึง ทุกส่วนบนใบหน้าของเขาล้วนเผยความรำคาญออกมา

จู่ ๆ เสิ่นชิวอิ่งก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรง

คำอธิบายของเธอยังไม่ทันได้พูดออกมา ก็ถูกคำตำหนิของเพื่อนกลบเสียก่อน

“ชิวอิ่ง เธอทำเกินไปแล้ว”

“ไล่เสี่ยวเจี๋ยออกไป แล้วจะให้เธอไปอยู่ที่ไหน”

“เด็กผู้หญิงตัวคนเดียว ถ้าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นมาจะทำยังไง เธอใจแข็งลงจริง ๆ เหรอ”

ซ่งลู่มองเสิ่นเจี๋ยด้วยสีหน้าสงสาร ก่อนจะช่วยพูดแทน

“ช่างเถอะชิวอิ่ง ดูสิ เสี่ยวเจี๋ยร้องไห้เสียใจขนาดนี้ อีกอย่างเธอก็ยังเด็ก ถ้าไล่ออกไปแล้วจะให้เธอทำยังไง”

เสิ่นชิวอิ่งมองเพื่อนที่คบกันมาหลายปี ครั้งหนึ่งซ่งลู่เคยถูกมิจฉาชีพหลอกจนเงินเก็บหมดตัว

เป็นเธอที่เอาเงินเก็บทั้งหมดให้ซ่งลู่ จนอีกฝ่ายมีที่พักพิง

ตอนนั้นซ่งลู่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง กอดเสิ่นชิวอิ่งไว้แน่น แล้วบอกว่าเธอคือเพื่อนที่ดีที่สุด

แต่ตอนนี้ ซ่งลู่กลับมายืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของเธอ เพื่อปกป้องน้องสาวที่จูบกับคู่หมั้นของเธอ แล้วกล่าวโทษเธอ

เสิ่นชิวอิ่งจ้องมองเพื่อนสนิทที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเด็ก ภายในใจเหลือเพียงความว่างเปล่า

“ซ่งลู่ ต่อให้เราจะสนิทกันแค่ไหน แต่นี่ก็เป็นเรื่องในครอบครัวของฉัน”

“อีกอย่าง ฉันก็จะย้ายออกจากบ้านหลังนี้ ส่วนบ้านหลังนี้...”

เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกปั๋วจิ่นเหยียนขัดขึ้น

“พอได้แล้ว ชิวอิ่ง”

“ซ่งลู่ก็แค่อยากพูดแทนเสี่ยวเจี๋ยอย่างยุติธรรม”

“เสี่ยวเจี๋ยเป็นน้องสาวของเธอ บ้านหลังนี้ก็มีส่วนของเธอเหมือนกัน”

เขาปลอบเสิ่นเจี๋ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่กลับจ้องเสิ่นชิวอิ่งด้วยสายตาแข็งกร้าว

“สุดท้ายแล้ว เธอก็ยังโกรธเรื่องของฉันกับเสี่ยวเจี๋ย ไม่ว่าจะอธิบายยังไงเธอก็ไม่เชื่อ”

“แต่เธอยังเด็ก ถ้ามีอะไรไม่พอใจ ก็มาลงที่ฉัน ไม่จำเป็นต้องเอาเธอมาเป็นที่ระบายอารมณ์”

เสิ่นชิวอิ่งถูกพูดใส่จนไม่มีโอกาสอธิบาย คำพูดทั้งหมดติดค้างอยู่ในลำคอ

เธอเม้มริมฝีปาก แล้วจู่ ๆ ก็ไม่อยากพูดอะไรอีก

เมื่อเห็นเธอเงียบ รอยย่นระหว่างคิ้วของปั๋วจิ่นเหยียนก็ยิ่งลึกขึ้น

เสิ่นเจี๋ยเดินเข้ามาอย่างลังเล จับมือของเสิ่นชิวอิ่งไว้ แล้วอ้อนวอน

“พี่สาว อย่าโกรธฉันเลยนะ ต่อไปฉันสัญญาว่าจะไม่พูดกับพี่จิ่นเหยียนอีกแม้แต่คำเดียว”

“ฉันมีพี่เป็นญาติแค่คนเดียว ถ้าพี่ยังไม่เอาฉัน ฉันก็ไม่เหลือที่ไปจริง ๆ”

เสิ่นชิวอิ่งไม่พูดอะไร แต่จู่ ๆ มือของเธอกลับรู้สึกเจ็บแปลบอย่างรุนแรง

เธอสะบัดมือออกโดยสัญชาตญาณ เสิ่นเจี๋ยถูกสะบัดจนล้มลงนั่งกับพื้น

เสิ่นชิวอิ่งรีบยื่นมือออกไปเพื่อที่จะช่วย แต่กลับถูกปั๋วจิ่นเหยียนผลักออกอย่างแรง

“อย่าแตะต้องเธอ”

นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นชิวอิ่งเห็นปั๋วจิ่นเหยียนเสียอาการถึงขนาดนี้

สายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง มือที่สั่นเทา คำพูดที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ทุกอย่างล้วนทิ่มแทงหัวใจของเสิ่นชิวอิ่งครั้งแล้วครั้งเล่า

“พี่จิ่นเหยียน เท้าฉันเจ็บมาก น่าจะพลิก”

เสิ่นเจี๋ยขมวดคิ้ว

ปั๋วจิ่นเหยียนอุ้มเธอขึ้นทันที ก่อนจะจากไป เขาหันกลับมามองเสิ่นชิวอิ่งนิ่ง ๆ

“ฉันจะพาเธอไปก่อน ช่วงนี้เธออยู่คนเดียวแล้วใจเย็น ๆ คิดทบทวนตัวเองให้ดี”

พูดจบ เขากลืนน้ำลายเบา ๆ ก่อนจะพูดต่อ

“ชิวอิ่ง เธอทำให้ฉันผิดหวังมากจริง ๆ”

ปลายนิ้วของเสิ่นชิวอิ่งกระตุกแผ่วเบา เธอสูดจมูกเบา ๆ เพื่อระงับความรู้สึกแสบที่ปลายจมูก

คนรอบข้างมองภาพนี้โดยไม่พูดอะไร แต่สายตาที่มองมายังเธอ ล้วนเต็มไปด้วยการกล่าวโทษ

ซ่งลู่เสนอขึ้น “ไม่งั้นพวกเราไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนเสี่ยวเจี๋ยกันเถอะ งานวันเกิดก็เปลี่ยนไปฉลองที่อื่น”

“ใช่ ฉลองครั้งนี้เสียบรรยากาศหมดแล้ว ซวยจริง ๆ ต้องไปแก้เคล็ดสักหน่อย”

เสิ่นชิวอิ่งเผชิญหน้ากับสายตาของทุกคน ฟังคำพูดที่มีนัยเหน็บแนมเหล่านั้น จู่ ๆ ความคับข้องใจก็พลุ่งขึ้นมาในใจ

“พูดกันจบหรือยัง ถ้าจบแล้วก็ออกไปได้แล้ว บ้านหลังนี้ยังไงเจ้าของก็ยังเป็นฉัน”

“เชอะ คิดว่าใครอยากอยู่บ้านเธอนักหรือไง ถ้าไม่ใช่เพราะเสี่ยวเจี๋ย ต่อให้เป็นหมาก็ไม่มา”

ผู้ชายคนหนึ่งที่ตามจีบเสิ่นเจี๋ยมาตลอดพูดด้วยความรังเกียจ

“เธอก็แค่ทนไม่ได้ที่เสี่ยวเจี๋ยได้รับความนิยมมากกว่า ผู้หญิงแก่คนหนึ่งยังจะมาแข่งกับเด็กผู้หญิงอีก น่าขยะแขยง”

เสิ่นชิวอิ่งเห็นร่างของปั๋วจิ่นเหยียนชะงักไปเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้หันกลับมา เพียงอุ้มเสิ่นเจี๋ยจากไปอย่างเงียบงัน

この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード

最新チャプター

  • ใจติดเงาในอดีต   บทที่ 24

    ปั๋วจิ่นเหยียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง พร้อมความหวังสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่พวกเขานั่งอยู่ในลานเล็ก ๆ ของที่พัก บนม้านั่งหินเย็นเฉียบเสิ่นชิวอิ่งไม่อ้อมค้อม เอ่ยขึ้นตรง ๆ“คุณปั๋ว ฉันเคยเข้ารับการรักษาด้วยเอ็มอีซีที เพื่อให้ลืมเรื่องบางอย่างที่เจ็บปวดเกินไป”“ถึงในสมุดบันทึกจะจดบันทึกเรื่องราวบางส่วนเอาไว้ แต่สำหรับฉัน มันก็เหมือนเรื่องของคนอื่นในชาติที่แล้ว ฉันไม่อาจสัมผัสได้ถึงความรักที่คุณพูดถึง และก็ไม่รู้สึกถึงความเกลียดชังที่คุณพูดถึง”เธอหยุดเล็กน้อย มองไปยังแสงไฟอบอุ่นของโฮมสเตย์ที่อยู่ไกลออกไป น้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่นขึ้น“ตอนนี้ฉันมีความสุขมาก เฉินโม่ดีกับฉันมาก ชีวิตที่นี่ทำให้ฉันรู้สึกสงบและพึงพอใจ นี่คือทุกสิ่งที่ฉันต้องการ”“เพราะฉะนั้น ได้โปรด...ปล่อยมือเถอะ”เธอหันกลับมา มองเขาด้วยดวงตาที่ใสกระจ่าง“อย่าพยายามปลุกความทรงจำอะไรขึ้นมาอีกเลย ต่อให้ฉันจำได้ ความเจ็บปวดเหล่านั้นก็จะกลับมาด้วย คุณต้องการให้ฉันเป็นแบบนั้นเหรอ”ปั๋วจิ่นเหยียนราวกับถูกสายฟ้าฟาดเขาต้องการให้เธอจำได้อย่างนั้นเหรอจำการทรยศของเขา จำแผนการของเสิ่นเจี๋ย จำวันที่เธอต

  • ใจติดเงาในอดีต   บทที่ 23

    เสิ่นชิวอิ่งมองเขา แววตาใสกระจ่าง แต่แฝงไว้ด้วยระยะห่างที่ชัดเจนเธอส่ายหน้าเบา ๆ น้ำเสียงสงบนิ่งเสียจนแทบโหดร้าย“คุณผู้ชาย คุณจำคนผิดหรือเปล่า ฉันไม่รู้จักคุณ”เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ“อีกอย่าง ที่นี่คือบ้านของฉัน ฉันจะไม่ไปไหน”คำว่า “คุณผู้ชาย” สามคำนั้น เหมือนเข็มเย็นเฉียบสามเล่ม ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของปั๋วจิ่นเหยียนเธอไม่รู้จักเขา... เธอบอกว่าที่นี่ต่างหากคือบ้านของเธอ...ความสิ้นหวังและความหวาดกลัวมหาศาล ถาโถมเข้าท่วมเขาราวกับคลื่นยักษ์ เขาออกตามหาเธออย่างยากลำบาก ทนทุกข์ทรมานราวกับตกนรก กว่าจะหาเธอพบ แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นเพียงคำว่า “ไม่รู้จัก” ที่แผ่วเบาเช่นนี้เฉินโม่ยกมือขึ้น โอบไหล่ของเสิ่นชิวอิ่งเบา ๆ ก่อนเอ่ยไล่แขกอย่างสุภาพ“คุณผู้ชาย ถ้าคุณไม่ได้มาพัก กรุณาอย่ารบกวนแขกของผม แล้วก็...คู่หมั้นของผม”คู่หมั้น...ร่างของปั๋วจิ่นเหยียนโคลงอย่างแรง ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษในพริบตาเขาจ้องเสิ่นชิวอิ่งเขม็ง หวังจะหาความเสแสร้งแม้เพียงนิดบนใบหน้าของเธอ แต่กลับเห็นเพียงเธอขยับเข้าไปใกล้เฉินโม่เล็กน้อย นั่นคือความไว้วางใจและการพึ่งพาอย่างหมดหัวใจเขามาแล้ว แต่กล

  • ใจติดเงาในอดีต   บทที่ 22

    เสิ่นชิวอิ่งและเฉินโม่ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เหมือนฤดูใบไม้ผลิของเหลียวเฉิง หิมะและน้ำแข็งละลาย ทุกสรรพสิ่งฟื้นคืนชีวิต ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติและอบอุ่นไม่มีคำสารภาพรักที่สะเทือนฟ้าสะเทือนดิน เพียงเย็นวันหนึ่งยามพระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า หลังจากทั้งสองตรวจเส้นทางเดินป่าที่เพิ่งเปิดใหม่เสร็จและกำลังเดินกลับ เฉินโม่จับมือเธอขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ เสิ่นชิวอิ่งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะผ่อนคลาย แล้วกระชับมือเขากลับไออุ่นที่ส่งผ่านปลายนิ้ว แทนทุกถ้อยคำนับจากวันนั้น ชีวิตก็ราวกับแช่อยู่ในน้ำผึ้งทั้งสองช่วยกันดูแลโฮมสเตย์ วางแผนเส้นทางท่องเที่ยว และต้อนรับแขกจากทั่วทุกสารทิศเวลาว่าง เฉินโม่จะขี่มอเตอร์ไซค์พาเธอเข้าไปกลางทุ่งหญ้า ชมดอกไม้ป่าที่เบ่งบานหรือเวลาที่เธอก้มหน้าทำงานอยู่ เขาก็จะยื่นชาหอมหมื่นลี้แก้วโปรดให้เธออย่างเงียบ ๆรอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นชิวอิ่งมีมากขึ้นเรื่อย ๆ ความผ่อนคลายและความสุขที่เปล่งออกมาจากหัวใจ ทำให้ทั้งตัวเธอเปล่งประกายอ่อนโยนเธอแทบจะลืมอดีตที่เคยถูกปกคลุมด้วยหมอกนั้นไปแล้ว สมุดบันทึกถูกเก็บไว้ก้นกล่อง มีฝุ่นจับหนา เหลียวเฉิง แสงเหนือแห่งแดนเห

  • ใจติดเงาในอดีต   บทที่ 21

    เมื่อเผชิญกับจำนวนนักท่องเที่ยวและความสนใจที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน เสิ่นชิวอิ่งและเฉินโม่จึงต้องร่วมมือกันอย่างใกล้ชิดยิ่งกว่าเดิมทั้งคู่ช่วยกันหารือว่าจะปรับปรุงการบริการอย่างไร จะรับมือกับการสัมภาษณ์ของสื่ออย่างไร และจะตอบสนองความต้องการของนักท่องเที่ยวที่เพิ่มขึ้น โดยยังคงเอกลักษณ์ของโฮมสเตย์ไว้ได้อย่างไรจากการได้ใช้ชีวิตร่วมกันทุกวัน เสิ่นชิวอิ่งรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า เฉินโม่ไม่คิดปิดบังความรู้สึกที่มีต่อเธออีกต่อไปเขาจำได้ว่าเธอกระเพาะไม่ดี ทุกเช้าจึงอุ่นนมหนึ่งแก้วให้เธออย่างเงียบ ๆเวลาที่เธออดนอนจัดการเอกสารจนดึก เขาจะแอบวางโคมไฟถนอมสายตาและผลไม้ที่หั่นไว้เรียบร้อยลงข้างมือเธอเวลานักท่องเที่ยวแซวเล่นว่า “เจ้าของกับเจ้าของสาวเหมาะกันจริง ๆ” ใบหูของเขาจะแดงเรื่อ แต่ไม่เคยปฏิเสธ เพียงแอบมองเธอเงียบ ๆความรู้สึกเช่นนี้ เป็นความอบอุ่นที่เรียบง่าย ตรงไปตรงมา และค่อย ๆ ซึมซาบเหมือนสายน้ำหัวใจที่เคยถูกแช่แข็งของเสิ่นชิวอิ่ง ท่ามกลางแสงแดดอันบริสุทธิ์และสายน้ำจากหิมะแห่งเหลียวเฉิง ภายใต้ความห่วงใยที่ซื่อตรงแม้จะไม่ชำนาญของเฉินโม่ ค่อย ๆ ละลายลงทีละน้อยเธอเริ่มพบว่าตัวเอง

  • ใจติดเงาในอดีต   บทที่ 20

    จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงปีนั้น เหลียวเฉิงได้พบกับปรากฏการณ์แสงเหนือที่เกิดขึ้นอย่างคึกคักที่สุดในรอบหลายสิบปีม่านแสงสีเขียวและม่วงอันงดงามพลิ้วไหวอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน ราวกับความฝันเสิ่นชิวอิ่งคว้าโอกาสนี้ไว้ได้อย่างเฉียบคมเธอเร่งทำงานล่วงเวลา จัดทำสื่อประชาสัมพันธ์และวิดีโอในหัวข้อ “ตามล่าแสงเหนือแห่งแดนเหนือ” พร้อมติดต่อบล็อกเกอร์ท่องเที่ยวที่เคยร่วมงานกันมาก่อน เปลี่ยนโฮมสเตย์ “แสงเหนือแห่งแดนเหนือ” ให้กลายเป็นจุดชมแสงเหนือชั้นเยี่ยม“มาแสงเหนือแห่งแดนเหนือ นอนดูแสงเหนือได้จากบนเตียง” ประโยคนี้เต็มไปด้วยแรงดึงดูดเพียงชั่วเวลาไม่นาน เมืองเล็กที่เคยเงียบเหงาก็มีนักท่องเที่ยวจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาเพื่อตามล่าแสงเหนือส่วนโฮมสเตย์ “แสงเหนือแห่งแดนเหนือ” ที่เตรียมพร้อมไว้อย่างดี ก็มีผู้เข้าพักเต็มแทบทุกวัน คิวจองยาวไปถึงสองเดือนข้างหน้าเฉินโม่ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาแตะพื้น ส่วนเสิ่นชิวอิ่งก็รับผิดชอบทุกอย่างทั้งงานหน้าและหลัง ตั้งแต่ต้อนรับแขก วางแผนกิจกรรม ไปจนถึงบางครั้งเมื่อคนไม่พอ เธอก็ยังลงมือเข้าครัวเองแม้จะยุ่งมาก แต่ใบหน้าของเธอกลับเปล่งปลั่งด้วยเลือดฝา

  • ใจติดเงาในอดีต   บทที่ 19

    ท้องฟ้าของเหลียวเฉิง เป็นสีฟ้าใสสูงโปร่งที่เสิ่นชิวอิ่งไม่เคยเห็นมาก่อนอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นสดชื่นของใบสนและกลิ่นหอมของผืนดิน แตกต่างจากกลิ่นไอเสียและปูนคอนกรีตในเมืองใหญ่อย่างสิ้นเชิงเธอเช่าบ้านเก่าหลังหนึ่งที่มีลานเล็ก ๆ อยู่ชานเมืองของเมืองเล็กแห่งนี้ ภายในลานมีต้นเบิร์ชอายุนับสิบปีต้นหนึ่งทุกเช้า เธอตื่นขึ้นเพราะเสียงนกร้อง เพียงเปิดหน้าต่างก็จะเห็นแนวภูเขาไกลลิบทอดตัวดั่งหมึกเข้มเธอเริ่มใช้ชีวิตเหมือนชาวเมือง ออกไปซื้อผักสดที่ตลาด ทำอาหารกินเอง บางครั้งก็เรียนรู้การหมักผักกาดดองและเย็บผ้านวมหนา ๆ จากคุณป้าข้างบ้านบางครั้งเธอยังหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดอ่าน แต่เรื่องราวในอดีตเกี่ยวกับ “ปั๋วจิ่นเหยียน” และ “เสิ่นเจี๋ย” เมื่ออ่านแล้วกลับให้ความรู้สึกราวกับเป็นเรื่องของคนแปลกหน้า ไม่อาจทำให้หัวใจเกิดคลื่นอารมณ์มากนักการรักษาด้วยเอ็มอีซีที เปรียบเหมือนยางลบอ่อนโยนที่ค่อย ๆ ลบรอยความเจ็บปวดอันแหลมคมออกไป เหลือไว้เพียงร่องรอยจาง ๆเธอชอบชีวิตที่สงบเช่นนี้มากไม่ต้องทุ่มเทเพื่อใครอีก ไม่ต้องหวาดกลัวว่าจะถูกใครทอดทิ้ง ไม่ต้องมีชีวิตอยู่ท่ามกลางการเปรียบเทียบและความคับแค้นอีก

続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status