All Chapters of องค์หญิงร้ายหวนคืน: Chapter 51 - Chapter 60

เซียวจิ่นเหยียนเดินมาหยุดข้างนาง “ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าจะอยู่กับเจ้า”คำพูดของเขาเพิ่งจบ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านนอกอวี้หลินรีบเข้ามาคารวะ“ท่านแม่ทัพ...มีราชโองการด่วน”ทั้งห้องเงียบลงทันที ขันทีหลวงเดินเข้ามาพร้อมพระราชโองการสีทอง เขาคลี่ม้วนผ้าไหมออกแล้วประกาศเสียงดัง“รับสั่งจากฝ่าบาท องค์หญิงเก้าหลี่อัน จงเข้าวังโดยทันที ห้ามผู้ใดติดตาม ฝ่าฝืนถือว่าขัดพระบัญชา”หลี่อันกับเซียวจิ่นเหยียนสบตากัน ทั้งสองต่างเข้าใจดีว่า นี่ไม่ใช่การเรียกเข้าเฝ้าตามปกติ ขันทีเก็บพระราชโองการแล้วกล่าวต่อ“รถม้าหลวงรออยู่หน้าจวน ขอเชิญองค์หญิงเดินทางทันที”เซียวจิ่นเหยียนก้าวออกมา “ข้าจะเข้าเฝ้าพร้อมชายาของข้า”ขันทีรีบก้มศีรษะ“ขออภัยท่านแม่ทัพ พระราชโองการระบุชัดว่า ห้ามผู้ใดติดตาม”เมื่อขบวนหลวงออกจากจวนแล้ว บรรยากาศภายในเรือนกลับเงียบจนน่าอึดอัด เซียวจิ่นเหยียนกำหมัดแน่น อวี้หลินกล่าวเบา ๆ“ท่านแม่ทัพ...จะทำอย่างไร”&ldq

“เหลืออีกไม่นาน” องค์ชายรองพึมพำกับตนเอง “เมื่อทุกคนหวาดกลัวและหมดศรัทธา บัลลังก์นั้นก็จะเป็นของข้า”หลักฐานชิ้นแรกรุ่งเช้าหลังเหตุลอบสังหารในงานเลี้ยงหลวง เมืองหลวงทั้งเมืองเต็มไปด้วยทหารลาดตระเวน ฮ่องเต้มีพระบัญชาเพิ่มการรักษาการณ์รอบพระราชวังและจวนของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ขณะที่ข่าวการมีคนคิดปลงพระชนม์ฮูหยินจวนแม่ทัพแพร่สะพัดไปทั่ว ผู้คนต่างหวาดหวั่นจนไม่กล้าออกจากบ้านหลังฟ้ามืดภายในจวนแม่ทัพ หมอหลวงกำลังพันผ้าแผลที่แขนซ้ายของเซียวจิ่นเหยียนอีกครั้ง หลี่อันยืนอยู่ข้างเตียง สีหน้ายังคงเคร่งเครียด หมอหลวงเก็บกล่องยาแล้วกล่าวด้วยความเคารพ“บาดแผลไม่ลึกมาก ขอเพียงอย่าใช้กำลังหนักสักสองสามวันก็จะหายพ่ะย่ะค่ะ”เซียวจิ่นเหยียนพยักหน้า “ลำบากท่านแล้ว”เมื่อหมอหลวงจากไป หลี่อันจึงเดินเข้ามาหา “ยังเจ็บอยู่หรือไม่”เขายิ้มบาง “เพียงรอยขีดข่วน”“ท่านยังจะฝืนอีก”นางขมวดคิ้วพลางจัดแขนเสื้อให้เขาอย่างเบามือ“เมื่อคืนหากมีดเล่มนั้นลึกกว่าน

เมื่อองค์ชายรองจากไป หลี่อันมองแผ่นหลังของพระองค์ด้วยความหนักใจ นางรู้ดีว่าความรู้สึกที่อีกฝ่ายมีต่อนางไม่ใช่เรื่องน่ายินดีเลยเพราะเมื่อบุรุษผู้ต้องการครอบครองบัลลังก์เริ่มหลงใหลสตรีผู้หนึ่งจริง ๆ เขาย่อมพร้อมกำจัดทุกสิ่งที่ขวางทาง แม้สิ่งนั้นจะเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดของแผ่นดินก็ตาม และนับจากวันนี้ เกมแห่งอำนาจจะไม่ได้มีเพียงการแย่งชิงบัลลังก์อีกต่อไป หากแต่ยังเป็นการแย่งชิงหัวใจของสตรีผู้เดียวที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้แก่ผู้ใดหึงจนเสียอาการหลังจากพบองค์ชายรองในสวนหลวง หลี่อันและเซียวจิ่นเหยียนเดินออกจากพระราชวังโดยไม่มีผู้ใดเอ่ยคำใดตลอดทางกลับ ทั้งสองต่างจมอยู่กับความคิดของตนเองหลี่อันกำลังครุ่นคิดถึงคำพูดสุดท้ายขององค์ชายรอง"ศัตรูของเจ้าจะอยู่รอบด้าน"ส่วนน้ำเสียงและสายตาขององค์ชายรองที่มองนางกลับทำให้เซียวจิ่นเหยียนรู้สึกไม่สบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อรถม้ากลับถึงจวนแม่ทัพ ทั้งสองเดินเข้าห้องหนังสือด้วยกัน เซียวจิ่นเหยียนถอดกระบี่วางบนโต๊ะ ก่อนเดินไปยืนริมหน้าต่างโดยไม่พูดอะไร หลี่อันสังเกตได้ทันที“ท่านเป็นอะไร”

เลือกคนรักหลังกลับจากพระราชวัง หลี่อันไม่เอ่ยถึงสิ่งที่ฮ่องเต้รับสั่งแม้แต่คำเดียว นางเก็บป้ายหยกมังกรไว้ในหีบไม้เล็กที่หัวเตียง ก่อนนั่งเหม่อมองเปลวเทียนที่กำลังไหวตามแรงลม ความเงียบภายในห้องกลับหนักอึ้งกว่าทุกคืนที่ผ่านมา คำพูดของฮ่องเต้ยังดังก้องอยู่ในหัว“จงจับตาแม่ทัพเซียว”ขณะเดียวกัน คำประกาศขององค์ชายรองก็ยิ่งชัดเจน“บัลลังก์จะเป็นของข้า”คนหนึ่งหวาดระแวงจนพร้อมสงสัยผู้ภักดี อีกคนทะเยอทะยานจนพร้อมทำลายทุกสิ่งเพื่อราชบัลลังก์ ส่วนเซียวจิ่นเหยียน...กลับเป็นบุรุษเพียงคนเดียวที่ไม่เคยขอสิ่งใดจากนาง นอกจากขอให้ปลอดภัย เสียงประตูเปิดเบา ๆ ทำให้หลี่อันหลุดจากภวังค์ เซียวจิ่นเหยียนเดินเข้ามาในห้อง สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“กลับมาแล้ว”หลี่อันยิ้มบาง “อืม”เขานั่งลงตรงข้ามนาง “ฝ่าบาทตรัสเรื่องใด”นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหยิบป้ายหยกมังกรออกมาวางบนโต๊ะ เซียวจิ่นเหยียนเหลือบมองเพียงครั้งเดียว สีหน้าก็เปลี่ยนทันที“ตรามังกร”“ใช่&

หลายคนลอบมองหน้ากัน แม้จะเคารพหลี่อันมากขึ้น แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า หญิงสาวเพียงคนเดียวจะรับภาระแทนแม่ทัพใหญ่ได้จริงหรือ หลี่อันนั่งบนเก้าอี้ประธานด้วยท่วงท่าสง่างาม นางกวาดสายตามองทุกคนช้า ๆ“ตั้งแต่วันนี้ ท่านแม่ทัพไม่อยู่ ข้าจะเป็นผู้ดูแลจวนทั้งหมด”เสียงกระซิบดังขึ้นเบา ๆ หัวหน้าคลังผู้ชราก้าวออกมา“ฮูหยินขอรับ เรื่องภายในจวนไม่ใช่ปัญหา แต่เรื่องทหาร...” เขาหยุดเล็กน้อย “เกรงว่าจะเกินกำลังของสตรี”บรรยากาศเงียบลงทันที ทุกคนรอฟังคำตอบ หลี่อันยิ้มบาง“ท่านชื่ออะไร”“กระผมเฉินฝูขอรับ”“เฉินฝู”“เมื่อสามวันก่อน เสบียงที่ส่งออกจากคลังเหนือหายไปกี่เกวียน”ชายชราสีหน้าซีดทันที “หะ...หายไปสองเกวียน”“ไม่ใช่สอง” หลี่อันหยิบสมุดบัญชีขึ้นมา “หายไปสี่เกวียน สองเกวียนถูกขโมย อีกสองเกวียนถูกบันทึกบัญชีซ้ำ”ทุกคนหันไปมองเฉินฝูทันที เขาเบิกตากว้าง “ฮูหยินทราบได้อย่างไร”หลี่อันวาง