All Chapters of องค์หญิงร้ายหวนคืน: Chapter 141 - Chapter 150

หานจื่อเฉิงชี้บนแผนที่ “หากออกจากเส้นทางหลักตรงนี้ จะมีทางเก่าของพ่อค้าผ่านช่องเขาเล็ก หลังจากนั้นต้องข้ามลำธารสองแห่ง ถ้าฝนไม่หนักสามารถใช้ม้าได้ แต่ถ้าน้ำขึ้นต้องเดินอ้อม”“แล้วต่อจากนั้น?”“เข้าเขตซีหวง”“มีหมู่บ้านหรือไม่”“มี แต่ห่างกันมาก”“เมืองใหญ่?”“ไม่มี”เฟยซิ่นพยักหน้า ตรงกับข้อมูลที่นางได้รับก่อนหน้านี้ “ถ้าคนไม่รู้เส้นทางถูกพาไปที่นั่น จะกลับมายังถนนหลักเองได้หรือไม่”หานจื่อเฉิงเงยหน้าทันที คำถามนี้ไม่เหมือนการสอบถามเส้นทางธรรมดา“คนแบบใด”“คนทั่วไป”“มีม้าหรือไม่”“อาจมี”“มีเงิน?”“ไม่มาก”“รู้พื้นที่?”“ไม่รู้”หานจื่อเฉิงตอบอย่างตรงไปตรงมา “ยาก”“แต่ไม่ถึงกับเป็นไปไม่ได้?”“ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้” คำตอบนั้นทำใ

“ท่านแม่!”“ไม่ต้องกลัว”เสียงหินกระแทกพื้นดังสนั่นอยู่ด้านนอก ม้าลากรถตกใจจนคนขับแทบควบคุมไม่อยู่หลี่อันเปิดม่าน “เกิดอะไรขึ้น”องครักษ์ตะโกน “หินถล่มพ่ะย่ะค่ะ อย่าออกมา!”ก้อนหินขนาดใหญ่ตกลงกลางถนนด้านหลังรถม้า แรงกระแทกทำให้พื้นสั่น เด็กชายหน้าซีด หลี่อันกอดลูกแน่น“มองแม่”เด็กชายรีบมอง“ฟังแม่ ไม่ว่าได้ยินเสียงอะไร ห้ามวิ่งออกจากรถ เข้าใจหรือไม่”“เข้าใจ”“ดี” นางหันไปหาสาวใช้ “ถ้าม้าตื่นจนรถพลิก ให้พาเด็กออกทางด้านที่ห่างจากหน้าผา”“เพคะ”ด้านนอก หานจื่อเฉิงกระโดดลงจากหลังม้า หลังเห็นรถเสบียงคันหนึ่งถูกหินก้อนใหญ่กระแทกจนเอียงทหารคนหนึ่งล้มอยู่ข้างล้อ“ช่วยเขา!”หานจื่อเฉิงวิ่งเข้าไปพร้อมทหารอีกสองคน พวกเขาดึงคนเจ็บออกมาได้สำเร็จแต่ในจังหวะนั้นเสียงตะโกนดังจากด้านหลัง“ระวัง!”หานจื่อเฉิงหันกลับ ก้อนหินขนาดใหญ่กลิ้งล

คำสั่งลับกลางคืนฝนตกหนักอีกครั้งหลังยามค่ำ เสียงหยดน้ำกระหน่ำหลังคาสถานีพักม้าจนแทบกลบเสียงลมที่พัดผ่านช่องเขา ขบวนของเซียวจิ่นเหยียนยังไม่สามารถเดินทางต่อได้ เพราะหินจำนวนมากจากเหตุถล่มในตอนกลางวันยังขวางถนนอยู่ ทหารต้องผลัดเวรกันทำงานเพื่อเปิดเส้นทาง ขณะที่ผู้บาดเจ็บถูกจัดให้อยู่ในเรือนพักด้านในหานจื่อเฉิงเป็นหนึ่งในนั้นบาดแผลบริเวณต้นขาถูกพันด้วยผ้าสะอาด ไหล่ยังปวดจากแรงกระแทก แต่หลังพักหลายชั่วยามอาการก็ดีขึ้นจนสามารถลุกเดินได้โดยใช้ไม้เท้าช่วยพยุงหมอสั่งเด็ดขาดว่าเขาไม่ควรขี่ม้าในช่วงสองสามวันนี้แต่หานจื่อเฉิงไม่ใช่คนที่นอนนิ่งได้ง่าย ยิ่งเมื่อนึกถึงคำสั่งลับของเฟยซิ่น เขายิ่งไม่อาจหลับลง สตรีกับเด็ก เส้นทางร้าง เสบียงสิบวัน ม้าสำหรับเดินทางไกล ทุกอย่างที่เคยเป็นเพียงความสงสัยกลับชัดขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะหลังจากวันนี้หลังจากหลี่อันช่วยชีวิตเขาไว้เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งหานจื่อเฉิงลืมตา “ใคร”“ข้าเอง” เสียงหญิงสาวจากด้านนอกทำให้เขาจำได้ทันที สาวใช้คนสนิทของเฟยซิ่นเปิดประตูเข้ามา“คุณหนูเรียกพบ”

หานจื่อเฉิงสะดุ้ง เขาหันไปเห็นบุตรชายของหลี่อันยืนอยู่ใต้ชายคา โดยมีองครักษ์ตามหลัง เด็กชายถือห่อผ้าเล็ก ๆ“เหตุใดยังไม่นอน” หานจื่อเฉิงถาม“ข้ามาหาท่าน”“หา?”เด็กชายเดินเข้ามาแล้วยื่นห่อผ้าให้ “ท่านแม่ให้เอายามา”หานจื่อเฉิงมองห่อในมือ “เหตุใดองค์หญิงไม่ให้คนอื่นมา”“ข้าขอมาเอง”“ทำไม”“เพราะท่านเคยช่วยข้า” เด็กชายยิ้ม “แล้วท่านแม่บอกว่าคนเจ็บต้องกินยาตรงเวลา”มือของหานจื่อเฉิงค้างอยู่กลางอากาศ ในห้องด้านหลัง เฟยซิ่นกำลังวางแผนพรากเด็กคนนี้ออกจากครอบครัวแต่เด็กกลับยืนตรงหน้าเขาและนำยามาให้ด้วยตัวเอง“รับสิ” เด็กชายเร่งหานจื่อเฉิงจึงรับห่อยา “ขอบคุณ”“ท่านยังเจ็บไหม”“นิดหน่อย”“หมอบอกว่าจะหายหรือไม่”“หาย”“ดี” เด็กชายยิ้มกว้าง “ถ้าท่านหายแล้ว ข้าจะให้ท่านสอนขี่ม้า”หานจื่อเฉิงมองใบหน้าไร้เดียงสานั้น “พ่อเจ้าไม่สอนหรือ”“ท่านพ่อสอน แต่ท่านพ่อดุ”องครักษ์ด้านหลังรีบก้มหน้า หานจื่อเฉิงเกือบหัวเราะ“ถ้าท่านแม่ทัพได้ยิน…”เด็กชายรีบยกนิ้วแ

เซียวจิ่นเหยียนหันขวับ รถม้าของคณะราชทูตคันหนึ่งลื่นออกจากร่องถนน ล้อด้านขวาไถลเข้าใกล้ขอบเหว ม้าสองตัวตกใจดิ้นอย่างรุนแรง“ช่วยด้วย!”“ตัดสายม้า!”“อย่าให้รถตก!”ทหารหลายคนวิ่งเข้าไป แต่พื้นโคลนทำให้ยืนแทบไม่อยู่เซียวจิ่นเหยียนหันกลับมาหารถของภรรยา “หยุดตรงนี้!”องครักษ์รีบเข้ามาล้อมรถทันที“คุ้มกันฮูหยินกับคุณชายน้อย ห้ามออกจากตำแหน่ง!”“ขอรับ!”หลี่อันเปิดม่าน “จิ่นเหยียน!”“ข้าต้องไปด้านหน้า”“ไปเถิด”เขามองนาง “รอข้าอยู่ตรงนี้”“ข้ารู้”“อย่าไปไหน”“เซียวจิ่นเหยียน!”ชายหนุ่มชะงัก “ช่วยคนก่อน”คำพูดนั้นทำให้เขาตัดสินใจ “ข้าจะกลับมา”เขาหันม้าควบฝ่าฝนไปด้านหน้า หลี่อันมองตามจนมองไม่เห็น ความรู้สึกหนักอึ้งในอกกลับมาอีกครั้ง ครั้งนี้รุนแรงกว่าทุกครั้ง“เหอจง”องครักษ์คนสนิทเข้ามาใกล้ “ขอรับ”“คนลับสองคนนั้นอยู่ไหน”“ยังตามอยู่ด้านหลังขอรับ”“ให้เข้ามาใกล้ขึ้น”“ตอนนี้เลยหรือ”“ตอนนี้”เหอจงไม่ถามอีก “