All Chapters of องค์หญิงร้ายหวนคืน: Chapter 41 - Chapter 50

สาวใช้ตัวสั่น “คุณหนู”ซูเหมยหรงหันมาช้า ๆ “ในเมื่อข้าไม่ได้เขา หลี่อันก็อย่าหวังว่าจะได้ครอบครองเขาอย่างมีความสุข”นางเดินไปยังตู้ลับ เปิดลิ้นชักด้านในแล้วหยิบตราประทับสีดำออกมา ตรานั้นเป็นสัญลักษณ์ของกลุ่มมือสังหารรับจ้างที่นางเคยใช้ติดต่ออย่างลับ ๆ ปลายนิ้วเรียวลูบผ่านตราอย่างช้า ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเย็น“ถึงเวลาที่ต้องใช้หมากตัวใหม่แล้ว”ในอีกฟากหนึ่งของเมือง เซียวจิ่นเหยียนกับหลี่อันยังนั่งดื่มชาใต้แสงจันทร์อย่างสงบ เขาเล่าเรื่องการฝึกทหารให้นางฟัง ส่วนนางเสนอวิธีปรับปรุงคลังเสบียงและการรักษาผู้บาดเจ็บ ทั้งสองพูดคุยกันอย่างเป็นธรรมชาติราวกับรู้จักกันมาหลายปี ก่อนจะแยกย้าย เซียวจิ่นเหยียนยื่นมือไปแตะปลายผมของนางเบา ๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น“คืนนี้อากาศหนาว อย่านั่งดึกนัก”หลี่อันพยักหน้า “ท่านเองก็พักผ่อนให้มาก”ทั้งคู่สบตากันพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน โดยไม่รู้เลยว่าในเงามืด มีผู้หนึ่งกำลังจ้องมองความสุขของพวกเขาด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความริษยา และความอิจฉาริษยาครั้งนี้กำลังจะผล

อีกด้านหนึ่งของเมือง ภายในจวนแม่ทัพ บรรยากาศกลับเงียบสงัดผิดปกติอวี้หลินยืนอยู่หน้าห้องหนังสือ สีหน้าเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง เขาอยู่รับใช้เซียวจิ่นเหยียนมาหลายปี เคยเห็นนายโกรธในสนามรบ เคยเห็นลงโทษแม่ทัพที่ละเลยหน้าที่ แต่ไม่เคยเห็นแววตาเย็นเยียบเช่นวันนี้เสียงจากภายในห้องดังขึ้น“เข้ามา”อวี้หลินรีบผลักประตูเซียวจิ่นเหยียนยืนอยู่ริมหน้าต่าง มือกำรายงานการสอบสวนแน่นจนกระดาษยับย่น“ผลสอบเป็นอย่างไร”อวี้หลินประสานมือ“คุณชายโจวรับสารภาพทุกข้อขอรับ เขายืนยันว่าซูเหมยหรงเป็นผู้จ่ายเงิน จัดเตรียมห้อง และให้สาวใช้ใส่ยาลงในชา”“สาวใช้เล่า”“รับสารภาพเช่นกันขอรับ ทั้งยังพบเงินและขวดยาที่จวนซู”ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ ครู่ต่อมา เซียวจิ่นเหยียนเอ่ยขึ้นช้า ๆ“นางกล้าทำถึงเพียงนี้”น้ำเสียงราบเรียบจนยิ่งน่ากลัว อวี้หลินไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดต่อ เซียวจิ่นเหยียนหันกลับมา ดวงตาคมเย็นดุจน้ำแข็ง“ส่งคนไปเชิญซูเหมยหรง”

“อืม”“ข้ารู้ว่าเจ้าผ่านเรื่องร้ายมามาก ถูกคนในวังทอดทิ้ง ถูกคนในจวนดูแคลน ถูกลอบทำร้ายหลายครั้ง”เขาหยุดครู่หนึ่ง “และหลายครั้ง เจ้าต้องต่อสู้อยู่เพียงลำพัง”หลี่อันหลุบตาลง ความทรงจำทั้งในชีวิตเดิมและชีวิตปัจจุบันค่อย ๆ ผุดขึ้นในใจ นางเคยสูญเสียทุกสิ่ง เคยเชื่อว่าต่อให้ล้มลงก็ไม่มีผู้ใดยื่นมือมาช่วย เซียวจิ่นเหยียนยื่นมือมากุมมือของนางไว้ทั้งสองข้าง“ข้าลบอดีตของเจ้าไม่ได้ แต่ข้าสัญญาได้”ดวงตาของเขามั่นคงและจริงใจจนหลี่อันไม่อาจละสายตา“ตั้งแต่วันนี้ ไม่ว่าเจ้าจะหัวเราะหรือร้องไห้ ไม่ว่าจะมีศัตรูมากเพียงใด ไม่ว่าจะเกิดเรื่องเลวร้ายเพียงไหน ข้าจะอยู่ข้างเจ้า”เขากระชับมือนางแน่นขึ้น “ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องอยู่ลำพังอีก”เสียงของเขาไม่ดังนัก แต่หนักแน่นราวกับคำสัตย์ที่สลักลงในหัวใจ หลี่อันรู้สึกดวงตาร้อนผ่าว นางเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นน้ำตา“เหตุใดท่านจึงดีกับข้าถึงเพียงนี้”เซียวจิ่นเหยียนยิ้มบาง “เพราะข้ารักเจ้า”

ไม่นาน คนร้ายที่เหลือก็ล่าถอยหายไปในความมืด เมื่อทุกอย่างสงบลง ทุกคนรีบหันกลับไปหาชายชรา แต่สายเกินไป ลูกธนูดอกหนึ่งปักกลางอกของเขา ชายชรากระอักเลือดแล้วคว้ามือหลี่อันไว้“ระวัง...องค์หญิงใหญ่...นาง...ไม่ได้ทำเพียงผู้เดียว...”สิ้นคำ มือของเขาก็อ่อนแรงลง หลี่อันหลับตาช้า ๆ ก่อนใช้มือปิดเปลือกตาให้ชายชรา นางกำจดหมายและสมุดบัญชีไว้แน่น เซียวจิ่นเหยียนเดินมายืนข้างนาง“เจ้าเป็นอย่างไร”หลี่อันสูดลมหายใจลึก “ข้าไม่เป็นไร”นางเงยหน้ามองเขา แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับแข็งกร้าวขึ้น“ท่านแม่ทัพ ครั้งนี้ศัตรูไม่ใช่เพียงกบฏ แต่คือหลี่เยว่ พี่สาวของข้าเอง”เซียวจิ่นเหยียนมองเอกสารในมือนาง ก่อนกล่าวอย่างหนักแน่น“หากนางคิดทรยศแผ่นดิน ต่อให้เป็นองค์หญิง ข้าก็จะไม่ละเว้น”หลี่อันพยักหน้าช้า ๆ นางทอดสายตามองความมืดของป่าไผ่เบื้องหน้า คืนนี้ทำให้นางรู้ความจริงที่เจ็บปวดยิ่งกว่าครั้งใด ศัตรูที่นางต้องเผชิญต่อจากนี้ ไม่ใช่เพียงคนแปลกหน้า หากแต่เป็นสายเลือดเดียวกันที่พร้อมทำลายบ้านเมือ

ภายในจวนแม่ทัพ เซียวจิ่นเหยียนกำลังสวมชุดขุนนางเต็มยศ อวี้หลินรีบเดินเข้ามาพร้อมใบหน้าตึงเครียด“ท่านแม่ทัพ ข่าวจากวังขอรับ”“ว่ามา”“ฝ่าบาทมีพระบัญชาเรียกประชุมขุนนางทุกฝ่ายในท้องพระโรงทันที”เซียวจิ่นเหยียนพยักหน้า “ตามคาด”หลี่อันซึ่งยืนอยู่ด้านข้างกล่าวเสียงเบา“เมื่อคืนองค์ชายรองตั้งใจปล่อยให้เราถอนตัวออกมา”เซียวจิ่นเหยียนหันมองนาง “เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ”“หากเขาต้องการจับพวกเราจริง คงไม่เปิดทางให้หนี”นางหยิบหมากดำบนกระดานขึ้นมาวางกลางกระดาน“เขากำลังใช้เราเป็นหมากอีกตัว เขาต้องการให้ฮ่องเต้ระแวงท่าน”เซียวจิ่นเหยียนมองกระดานหมากด้วยสายตาครุ่นคิด“เมื่อคืนข้านำทหารเข้าพระราชวังจริง ต่อให้มีเหตุผล ฮ่องเต้ก็อาจทรงหวาดระแวง”หลี่อันถอนหายใจ “พระองค์ทรงหวาดระแวงคนเก่งอยู่แล้ว เมื่อมีคนคอยเป่าหู ยิ่งอันตราย”เซียวจิ่นเหยียนยื่นมือมากุมมือนาง “ไม่ต้องกังวล...ข้าจะ