All Chapters of องค์หญิงร้ายหวนคืน: Chapter 71 - Chapter 80

หลี่อันหันมองสามี“เขาลงมือแล้ว”ยังไม่ทันสิ้นเสียง เสียงระฆังเตือนภัยจากหอคอยประตูเมืองก็ดังขึ้นต่อเนื่อง กัง... กัง... กัง... เสียงนั้นดังก้องไปทั่วพระราชวัง อวี้หลินรีบวิ่งเข้ามา“ท่านแม่ทัพ! เกิดจลาจลทางประตูตะวันตก”“มีกลุ่มคนปลอมตัวเป็นชาวบ้าน จุดไฟเผาโกดังเสบียง และปลุกระดมประชาชนว่าราชสำนักกำลังล่มสลาย”ฮ่องเต้กำพระหัตถ์แน่น “พวกมันคิดสร้างความวุ่นวาย”เซียวจิ่นเหยียนก้าวออกมา“ฝ่าบาท โปรดประทับอยู่ภายในพระราชวัง กระหม่อมจะนำกำลังออกไปรักษาความสงบ”ฮ่องเต้พยักพระพักตร์ “เราอนุญาต แต่จำไว้ ประชาชนสำคัญที่สุด”“รับพระบัญชา”ประตูพระราชวังเปิดออกอย่างรวดเร็ว เซียวจิ่นเหยียนควบม้านำกององครักษ์ออกจากวัง หลี่อันนั่งรถม้าตามไปพร้อมอวี้หลินและเสี่ยวชิง เมื่อเข้าใกล้ประตูตะวันตก ภาพตรงหน้าทำให้ทุกคนเคร่งเครียดชาวเมืองจำนวนมากแตกตื่นวิ่งหนี เสียงร้องไห้ของเด็กดังระงม พ่อค้าแม่ค้ากำลังช่วยกันขนของหนีออกจากร้าน ขณะที่ควันสีดำลอ

หลี่อันยังไม่ทันตอบ ชายคนหนึ่งก็ดึงดาบสั้นออกจากแขนเสื้อแล้วพุ่งเข้าหาฮ่องเต้ทันที“ตายเสีย!”ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยวอึดใจ หลี่อันพุ่งเข้าไปโดยไม่ลังเล นางผลักฮ่องเต้ออกจากบัลลังก์ คมดาบเฉือนผ่านแขนของนางจนเลือดสดไหลออกมาทันที“หลี่อัน!”ฮ่องเต้ร้องขึ้นด้วยความตกใจ มือสังหารอีกสามคนชักอาวุธพร้อมกัน“ฆ่ามันทั้งหมด!”หลี่อันคว้ากระถางธูปทองสัมฤทธิ์ที่อยู่ใกล้มือขว้างใส่ชายคนแรกเต็มแรง โครม! กระถางกระแทกศีรษะจนอีกฝ่ายล้มลง แต่ชายคนที่สองกลับแทงดาบเข้ามาอีก หลี่อันถอยหลบพร้อมคว้าเก้าอี้ไม้ขึ้นรับแรงปะทะ เสียงไม้แตกดังสนั่น ขันทีและนางกำนัลต่างกรีดร้องวิ่งหนี ฮ่องเต้พยายามลุกขึ้น“องครักษ์!”แต่เสียงต่อสู้ด้านนอกดังเข้ามาพร้อมกัน เห็นได้ชัดว่ามือสังหารเตรียมการไว้แล้ว หลี่อันกัดฟันแน่น นางคว้าชุดน้ำชาบนโต๊ะปาใส่ชายคนที่สาม น้ำร้อนสาดเข้าหน้าอีกฝ่ายจนร้องลั่น จังหวะนั้นเอง ชายคนแรกที่ฟื้นตัวกลับลุกขึ้นอีกครั้ง พร้อมพุ่งเข้าหาฮ่องเต้จากด้านหลัง หลี่อันหันไปเห็นพอดี“ฝ่าบาท

เสียงแตรยาวดังขึ้น ทันใดนั้น ทหารฝ่ายกบฏจำนวนหนึ่งที่เคยถูกองค์ชายรองบังคับเข้าร่วมศึก ก็พร้อมใจกันวางอาวุธ แม่ทัพหัวเมืองคนหนึ่งควบม้าออกมา“องค์ชาย ...พวกเราถูกหลอก ฮ่องเต้มิได้สิ้นพระชนม์ ราชสำนักมิได้เข่นฆ่าประชาชน พวกเราไม่รบแล้ว”เมื่อแม่ทัพคนแรกวางดาบ คนอื่นก็ทยอยทำตาม กำลังขององค์ชายรองหายไปกว่าครึ่งในเวลาไม่นาน พระองค์มองภาพนั้นอย่างนิ่งงัน ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ“สุดท้าย...เราก็แพ้เพราะใจคน”เซียวจิ่นเหยียนควบม้าเข้ามาใกล้ “วางอาวุธเถิด เจ้าจะได้รับการพิจารณาตามกฎหมาย”องค์ชายรองยิ้มบาง “กฎหมายหรือ ผู้แพ้...ไม่มีสิทธิ์เลือก”สิ้นคำ พระองค์ควบม้าพุ่งเข้าหาเซียวจิ่นเหยียน กระบี่ทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง เคร้ง! แรงปะทะทำให้ม้าทั้งสองถอยไปคนละก้าว องค์ชายรองฟันต่อเนื่องอย่างรวดเร็ว แต่เซียวจิ่นเหยียนตั้งรับได้ทุกกระบวนท่า เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องไปทั่วหุบเขา หลังต่อสู้กันกว่ายี่สิบกระบวนท่า องค์ชายรองเริ่มหายใจแรง ขณะที่เซียวจิ่นเหยียนยังคงมั่นคง องค์ชายรองยิ้มอย่างอ่อนล้า“เ

หลี่อันยิ้มทั้งน้ำตา “สิ่งที่ผ่านไปแล้ว เราเปลี่ยนมันไม่ได้แต่อนาคต...เรายังสร้างมันได้ หม่อมฉันไม่ต้องการทองคำ ไม่ต้องการตำแหน่งเพียงอยากให้เสด็จพ่อทรงดูแลประชาชน และอย่าปล่อยให้เด็กคนใดต้องเติบโตอย่างโดดเดี่ยวเหมือนหลี่อันอีก”ฮ่องเต้กำมือของนางแน่น “เราสัญญา เราจะทำให้ได้”เซียวจิ่นเหยียนยิ้มอย่างโล่งใจ บาดแผลที่ฝังลึกในใจของทั้งสองฝ่าย แม้จะไม่มีวันหายสนิท แต่ในวันนี้ มันได้เริ่มสมานเข้าหากันเป็นครั้งแรก ก่อนเสด็จกลับ ฮ่องเต้หันมามองเซียวจิ่นเหยียน“แม่ทัพเซียว เราฝากลูกสาวของเราไว้กับเจ้า”เซียวจิ่นเหยียนคุกเข่าลงอย่างมั่นคง “ตราบใดที่กระหม่อมยังมีลมหายใจจะไม่มีผู้ใดทำร้ายนางได้อีก”ฮ่องเต้พยักพระพักตร์ด้วยความพอใจ ก่อนเสด็จขึ้นราชรถ หลี่อันยืนมองขบวนเสด็จที่ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากจวน นางรู้ดีว่า ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกที่ขาดหายไปหลายปี ไม่อาจกลับมาเหมือนเดิมได้ในชั่วข้ามคืนแต่คำว่า “เสด็จพ่อ” ที่นางเอ่ยในวันนี้ ได้กลายเป็นการให้อภัยที่มีค่าที่สุด และเป็นการปลดพันธนาการในหัวใจของทั้

เมื่อเสียงระฆังดังขึ้นสามครั้ง ทุกคนพร้อมใจกันคุกเข่าลง“ถวายบังคมฝ่าบาท”ฮ่องเต้เสด็จขึ้นประทับเหนือบัลลังก์มังกร พระพักตร์แจ่มใสกว่าหลายเดือนที่ผ่านมาพระองค์ทอดพระเนตรผู้คนเบื้องล่าง ก่อนตรัสด้วยพระสุรเสียงกังวาน“ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา แผ่นดินของเราผ่านทั้งศึกสงคราม การก่อกบฏ และความสูญเสีย แต่เพราะความเสียสละของเหล่าทหาร ขุนนาง และประชาชน บ้านเมืองจึงกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง”เสียงตอบรับดังก้อง“ทรงพระเจริญ”ฮ่องเต้ทรงพยักพระพักตร์ ก่อนรับสั่งต่อ“วันนี้ เราจะตอบแทนผู้มีคุณต่อแผ่นดิน”ขันทีหลวงก้าวออกมาคลี่ราชโองการ“แม่ทัพเซียวจิ่นเหยียน รับพระราชทานทองคำหนึ่งหมื่นตำลึง ผ้าไหมหนึ่งพันพับ และเลื่อนยศเป็นแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน”เซียวจิ่นเหยียนคุกเข่ารับพระราชทาน“กระหม่อมขอบพระทัยฝ่าบาท”จากนั้นจึงมีการพระราชทานรางวัลแก่แม่ทัพและทหารผู้กล้าทีละคน เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ฮ่องเต้กลับมิได้ให้ขันทีเก็บราชโองการ พระองค์ทอดพระ