All Chapters of องค์หญิงร้ายหวนคืน: Chapter 61 - Chapter 70

ขณะเดียวกัน ภายในคฤหาสน์ร้างนอกเมือง หลี่อันยังคงถูกคุมขังอยู่ในห้องใต้ดิน แม้มือยังถูกล่ามไว้ แต่นางกลับไม่เสียเวลาเปล่า ตลอดสองวันที่ผ่านมา นางเฝ้าสังเกตยามผลัดเวร จำนวนคน และเส้นทางเดินภายในคฤหาสน์ หญิงสาวใช้เศษถ่านจากคบเพลิงวาดแผนผังลงบนพื้นหินอย่างเงียบ ๆ ประตูเปิดออก องค์ชายรองเดินเข้ามาตามลำพัง พระองค์ทอดพระเนตรภาพบนพื้น ก่อนยิ้มบาง“ต่อให้ถูกจับ เจ้าก็ยังไม่หยุดคิด”หลี่อันลบภาพบนพื้นด้วยปลายเท้า “พระองค์กลัวหรือ”“กลัวรึ” องค์ชายรองหัวเราะ “ข้ากลัวเพียงอย่างเดียว คือเจ้าตายก่อนจะเห็นวันที่ข้าขึ้นครองราชย์”หลี่อันสบตาเขา “วันนั้นจะไม่มีวันมาถึง”“เจ้ามั่นใจเพราะเซียวจิ่นเหยียน”“ใช่”องค์ชายรองเดินเข้ามาใกล้ “เจ้าคิดว่าเขาจะทิ้งสนามรบกลับมาหาเจ้าหรือ”หลี่อันยิ้มบาง “ข้าไม่เคยขอให้เขาทำเช่นนั้น”“ถ้าเช่นนั้น เจ้าคงผิดหวัง”องค์ชายรองกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “เขาไม่มีวันมา”

หลี่อันรู้สึกแน่นในอก นางไม่ใช่หลี่อันตัวจริง แต่ความทรงจำของร่างนี้กลับค่อย ๆ ผุดขึ้นมา ภาพเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ วิ่งอยู่ในสวน ชายผู้หนึ่งอุ้มขึ้นพาดบ่า เสียงหัวเราะที่เคยอบอุ่น ก่อนทุกอย่างจะหายไปหลังมารดาสิ้นชีวิต ฮ่องเต้ทรุดนั่งลงช้า ๆ“หลังจากนั้นเรามัวแต่สนใจราชการ มัวแต่เชื่อคนรอบตัว จนลืมไปว่า...เรายังมีลูกสาวอีกคน”หยดน้ำใสค่อย ๆ ไหลลงจากหางพระเนตร หลี่อันชะงัก นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นฮ่องเต้ร้องไห้ พระองค์ก้มพระพักตร์ลง“เราผิดเอง ที่ปล่อยให้เจ้าถูกกลั่นแกล้ง ผิดที่ส่งเจ้าแต่งงานแทนหลี่เยว่ ผิดที่ไม่เคยถามเลยว่า...เจ้าต้องการหรือไม่”พระสุรเสียงเต็มไปด้วยความเสียใจ “เราเป็นพ่อที่ล้มเหลว”ภายในตำหนักเงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ หลี่อันค่อย ๆ เดินเข้าไป แม้หัวใจของนางจะไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของพระองค์ แต่ความเจ็บปวดของเด็กหญิงหลี่อันที่เคยถูกทอดทิ้งกลับชัดเจนเหลือเกิน นางคุกเข่าลงเบื้องหน้า“ฝ่าบาท”ฮ่องเต้เงยพระพักตร์ขึ้น “ลูกไม่โกรธหรือ”หลี่อันเงียบไปครู่หนึ่งก่อ

นางถอยหลังหนึ่งก้าว ก่อนส่งสัญญาณด้วยการยกมือขึ้นเพียงเล็กน้อย ทันใดนั้น องครักษ์ของจวนแม่ทัพที่ซ่อนตัวอยู่รอบสวนก็ปรากฏตัวออกมาจากแนวต้นไม้ อวี้หลินก้าวออกมายืนข้างหลี่อัน“ฮูหยิน”หลี่เยว่ชะงักทันที หลี่อันยิ้มบาง“ข้ารู้ว่าท่านจะมา จึงไม่ได้มาคนเดียว”สีหน้าของหลี่เยว่เปลี่ยนไป นางมองไปรอบสวน ก่อนรู้ว่าตนเองไม่อาจทำตามแผนได้ หลี่อันกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ“พี่หญิงยังกลับตัวทันก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป”หลี่เยว่หัวเราะทั้งที่ดวงตาแดงก่ำ“ไม่มีวัน! ตั้งแต่เจ้ากลับมา ชีวิตของข้าก็ไม่มีทางถอยอีกแล้ว”นางหันหลังจากไปอย่างรวดเร็ว พร้อมสาวใช้และคนติดตาม หลี่อันมองแผ่นหลังนั้นด้วยความหนักใจ เซียวจิ่นเหยียนซึ่งเพิ่งมาถึงพร้อมกำลังเสริมเดินเข้ามา“นางทำอะไรเจ้าหรือไม่”หลี่อันส่ายหน้า“ยัง...แต่จากสายตาของนาง...” นางถอนหายใจเบา ๆ “ครั้งหน้า นางคงไม่ใช้คำพูดอีกแล้ว”เซียวจิ่นเหยียนจับมือนางไว้แน่น“ไม่ว่าจะเกิ

หลี่เยว่หัวเราะอีกครั้ง “ใช่...ข้าอยู่ฝ่ายองค์ชายรอง แล้วอย่างไร”เสียงตกใจดังขึ้นรอบด้าน ฮ่องเต้ทรงกำที่วางพระหัตถ์แน่น“เจ้ากล้ายอมรับต่อหน้าพวกเราหรือ”หลี่เยว่เงยหน้าขึ้น “ลูกเหนื่อยกับการสวมหน้ากากแล้ว ในเมื่อทุกอย่างถูกเปิดเผย ลูกก็ไม่มีสิ่งใดต้องปิดบังอีก”นางหันไปมองหลี่อัน “เจ้าชนะครั้งนี้ แต่สงครามยังไม่จบ”องค์ชายรองยังคงนิ่งเงียบ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย หลี่อันมองพระองค์เพียงครู่เดียวก็เข้าใจ หลี่เยว่ถูกทอดทิ้งแล้ว หมากตัวหนึ่งถูกเสียสละ เพื่อรักษาหมากตัวสำคัญกว่า ฮ่องเต้มีรับสั่งด้วยพระสุรเสียงเย็นเฉียบ“คุมตัวหลี่เยว่ไว้ ...ห้ามผู้ใดเข้าเยี่ยม”องครักษ์หลวงรีบเข้ามาล้อมตัวนาง หลี่เยว่ไม่ขัดขืน ก่อนถูกพาตัวออกจากท้องพระโรง นางหันกลับมามองหลี่อันเป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มประหลาดปรากฏบนใบหน้า“น้องเก้า...เจ้าคิดว่าชนะแล้วหรือ คนที่อันตรายที่สุด...” นางเหลือบมององค์ชายรองเพียงเสี้ยววินาที ก่อนหัวเราะเบา ๆ “ไม่ใช่ข้า”สิ้นคำ

ฮ่องเต้กริ้วความเงียบปกคลุมทั่วท้องพระโรงหลังพระราชโองการคืนความบริสุทธิ์ให้ตระกูลเซียว ขุนนางทุกคนยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้นหินอ่อน ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้าขึ้น เพราะต่างสัมผัสได้ถึงพระพิโรธของฮ่องเต้ที่กำลังปะทุขึ้นเรื่อย ๆฮ่องเต้ทอดพระเนตรเอกสารทั้งหมดอีกครั้ง พระหัตถ์กำม้วนฎีกาแน่นจนสั่นพระองค์ตรัสด้วยพระสุรเสียงเย็นเฉียบ“หลี่เยว่...อยู่ที่ใด”ขันทีหลวงรีบคุกเข่า“กราบทูลฝ่าบาท องค์หญิงใหญ่ถูกควบคุมตัวไว้ที่ตำหนักเย็นตามพระบัญชาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“นำตัวนางมา”“รับพระบัญชา”ไม่นานนัก ประตูท้องพระโรงก็เปิดออกหลี่เยว่ถูกองครักษ์หลวงพาเข้ามา แม้จะยังสวมอาภรณ์งดงาม แต่ใบหน้ากลับซีดเซียว ต่างจากความสง่างามที่เคยมีโดยสิ้นเชิง นางคุกเข่าลงช้า ๆ“ถวายบังคมเสด็จพ่อ”ฮ่องเต้ไม่รับสั่งตอบ พระองค์เพียงทอดพระเนตรนางด้วยสายตาที่ทั้งผิดหวังและโกรธแค้น ทั่วทั้งท้องพระโรงเงียบสนิท หลี่เยว่เงยหน้าขึ้นอย่างกล้าหาญ“เสด็จพ่อเรียกลูกมาเพราะเรื่องใดเพค