《DON'T REGRET WHEN I'M GONE》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

CHLOE POV "Jerome...umalis ka na dahil hindi na kita kailangan. Regarding sa paghihiwalay na gusto ko, ako na ang bahala. Ako ang gagastos." Wika ko “Chloe, ang lupit mo. I know na nagkamali ako pero, nasa hindi ka kaaya-ayang sitwasyon at kailangan ba talaga na mauwi sa hiwalayan ang lahat? Nagawa mong magtiis sa piling ko sa loob ng dalawang taon at susuko ka na lang ba ngayung alam ko na nagkamali ako? Chloe, promise, magbabago na ako. Regarding kay Elara, hihiwalayan ko siya. Magpapagamot ka at gagaling ka.” Seryoso niyang wika Kaagad din naman akong umiling sabay sambit ng isang bagay na alam kong isang malaking kasinungalingan sa buhay ko. "Hindi na kita mahal." Kasabay ng mga salitang iyon ay tila may bahagi ng puso kong tuluyang namatay. Ngunit mas masakit ang ekspresyon sa mukha ni Jerome. Para bang sa isang iglap ay gumuho ang buong mundo niya. Hindi na kita mahal. Parang tumigil ang oras matapos kong sabihin ang apat na salitang iyon. "Hind! Hindi totoo 'yan

CHLOE POV Magpahinga ka na muna." narinig kong wika ng bago kong doctor. Dati, ang kaibigan kong si Trexie lang ang nag-aalalaga sa akin. Ngaun, may bago na pala Isang doctor na kung hindi ako maaring magkamali, halos kasing edad lang din ni Jerome. Maputi, matangkad, gwapo at higit sa lahat, mukha siyang mabait Hindi kagaya sa ibang mga doctor na minsan na tumitingin sa kondisyon ko, hindi sila nagtatagal sa kwarto ko. Hindi din sila nakikkipag-usap sa akin ng kagaya ng ganito "Si Doctora Trexie pala, nasaan siya?" muli kong tanong sa kanya "Mamayang gabi pa ang schedule niya. Teka lang, bakit mo siya hinahanap? Ayaw mo bang ako na muna ang titingin sa iyo?" nakangiting tanong ni Doc sa akin HIndi ko siya kilala. Hindi ko din maalaala ang pangalan niya at mabuti na lang at luminaw ang paningin ko kaya naman nakikita ko na ng buo ngayun ang hitsura niya "hindi naman po. medyo nakakahiya kasi kung kayo ang mag-aalaga sa akin. Ang alam ko po, maraming trabaho ang isang Doc

"HINDI! HINDI pwede! Hindi ako papayag!" Malakas na sigaw ni Elara habang patakbong lumalayo kay Jerome. Nag-uunahan ang kaba at takot sa kanyang dibdib. Paulit-ulit na umaalingawngaw sa kanyang isipan ang mga salitang binitiwan ni Jerome ilang minuto pa lamang ang nakararaan. Alam niyang isa lamang siyang kabit. Alam niyang mali ang naging pag-ibig nila. Ngunit minahal niya si Jerome nang buong puso. Ibinaba niya ang kanyang dignidad para rito. Ginawa niya ang lahat upang mahalin din siya nito. Naging bulag siya sa pag-ibig hanggang sa nagawa niyang saktan at gipitin ang legal na asawa nitong si Chloe, umaasang kusang lalayo ito upang sila na lamang ni Jerome ang matira. Ang tanging pangarap niya ay maging legal na babae sa buhay ni Jerome. Hindi niya kailanman hiniling na mapahamak si Chloe. Hindi niya inaasahan na ang babaeng itinuring niyang karibal ay may malubha na palang sakit. Mula nang malaman niya ang katotohanang iyon, halos gabi-gabi na siyang hindi makatulog

CHLOE POV ISANG linggo ang mabilis na lumipas. Isang linggo na pagkaka-confine sa hospital Hindi kagaya sa mga nauna kong pag stay sa hospital, nandito na ako sa loob ng isang private room. Walang kasamang ibang pasyente at higit sa lahat, inaalaagan ako ng dalawa kong doctor --- ang kaibigan kong si Trexie at Doctor Francis Arroyo Si Jerome, hindi ko na pinapayagan na makalapit sa akin. Ayaw ko na muna siyang makita at makausap. Pero, ayon kay Trexie, araw-araw itong dumadalaw dito sa hospital. Pero, dahil sa pakiusap ko na ayaw ko itong makita, wala itong nagawa kundi ang umalis. Ayaw ko siyang harapin hindi dahil galit ako sa kanya kundi gusto kong unti-unting kalimutan siya. Gusto ko nang ibaon sa limot ang tungkol sa aming dalawa at hindi ko na din pangarap na bumuo ng alaala bago ako lumisan sa mundong ito "Rise and shine! Grabe, gusto mo bang makita ang magandang weather sa labas?" nakangiting tanong sa akin ni Trexie. Kakapasok niya lang dito sa private room at nang

JEROME POV "IINOM ka na lang ba diyan? Jerome, look at yourself! Ano ang ginagawa mo sa sarili mo?" wika ni Mama sa akin Nadatnan na naman niya ako dito sa loob ng kwarto ko na umiinom ng alak. Halos alas siete pa lang ng umaga pero umiikot na ang paningin ko dahil sa ilang bote na ng alak na nainom ko "Ma, ayaw na sa akin ni Chloe. Ilang beses ko na siyang pinuntahan sa hospital pero, ayaw niya akong makita." malungkot kong sagot sabay tungga sa basong may lamang alak Hindi nakasagot si Mama pero ramdam ko ang mga titig niya sa akin. Pagkatapos noon, inilibot niya ang paningin sa buong paligid bago nagsalita "Sinaktan mo si Chloe at natural lang na galit siya sa iyo. Pero, hindi ibig sabihin noon na sisirain mo na ang kalusugan mo sa ginagawa mo. Jerome, nasa tamang edad ka na. Alam mo kung ano ang tama at mali kaya pwede ba..itigil mo na iyang kakainom mo. Magpakalalaki ka at ayusin mo ang sarili mo.'" seryoso niyang sagot "HOw? Ma, paano ko aayusin ang sarili ko kung al