Lahat ng Kabanata ng DON'T REGRET WHEN I'M GONE: Kabanata 41 - Kabanata 50

JEROME POV “CHLOE? CHLOE, gumising ka! Idilat mo ang mga mata mo!” Hindi ko mapigilang paulit-ulit na tawagin siya habang hawak ang malamig niyang kamay. Pagkatapos niyang mawalan ng malay, kaagad ko siyang isinugod sa ospital. Pagdating namin sa Emergency Room, mabilis siyang sinalubong ng mga doktor at nurse. “Sir, kailangan po nating ilipat agad ang pasyente sa resuscitation area,” narinig kong utos ng isang doktor. Hindi si Trexie kundi ibang doctor ito. Dahil ibang hospital ito kung saan, wala silang medical record ni Chloe. Sinuri nila ang kaniyang vital signs, saka ikinabit ang mga monitor upang patuloy na mabantayan ang tibok ng puso, oxygen level, at blood pressure niya. “Hindi siya nagre-respond sa stimuli,” seryosong wika ng doktor. “Kailangan nating malaman kung may pagdurugo o pamamaga sa utak. Magpa-CT scan tayo agad.” Parang huminto ang mundo ko sa narinig ko. Maya-maya, lumabas ang doktor mula sa silid at kinausap ako. “May nakita kaming malaking ma

JEROME POV “CHLOE! NO! PLEASE, STAY!” Pakiramdam ko’y mapupunit na ang aking lalamunan sa tindi ng pagsigaw. Pilit kong inaabot ang kamay ni Chloe, ngunit habang mas sinusubukan kong lapitan siya, lalo naman siyang lumalayo. “Chloe!” Kahit anong gawin ko, hindi ko siya maabot. At sa pagitan ng aming distansya, malinaw kong nakikita ang mga luhang dumadaloy sa kanyang mga mata. Malungkot siyang nakatingin sa akin, na para bang iyon na ang huling pagkakataong magkikita kami. “Jerome… I’m sorry, but I need to go.” Umiling ako nang paulit-ulit. “No… Chloe. Please. Please, don’t leave me. Don’t!” “Hu-wag mo na akong hanapin…” “Chloe! Chloe!!!” paulit-uit kong sigaw sa pangalan niya habang pilit na hinahabol ang kanyang papalayong katawan. “CHLOE! CHLOE!”ngunit ganoon na lang ang matindi kong pagkadismaya dahil sa isang iglap, bigla siyang naglaho sa paningin ko. At doon, tuluyan na akong napadilat. Panaginip…isang nakakabahalang panaginip. Mabilis akong huminga

JEROME POV "CHLOE? CHLOE, BAKIT ang lupit mo? Akala ko ba matapang ka pero bakit ka sumuko? Bakit?" hindi ko na pinigilan ang sarili kong emosyon. Sa pagkakataon na ito, nakaluhod ako sa harap ng isang puntod habang patuloy ang pag-iyak. ''Anak, tama na. You need to accept the fact na wala na siya. Tanggapin na lang natin ang katotohanan na tuluyan na siyang nagpahinga. Alam naman natin na hindi biro ang sakit niyang brain tumor. Kung nasaan man ngayun si Chloe, at least malaya na siya sa pain.'" narinig kong wika ni Mama Pero, hindi sapat ang salitang iyun para mahanap ko ang kapanatagan ng aking kalooban. Tuluyan na niya akong iniwan. Nang ganoon-ganoon lang. Kung saan, gusto ko nang itama ang lahat ng mga pagkakamali ko, tsaka naman siya kusang sumuko "Ma, hindi ko ito matatanggap. Bakit siya pa...bakit kung kailan gusto ko nang ayusin ang pagsasama namin, tsaka naman siya kinuha sa akin? bakit?" umiiyak kong sambit. Hindi agad nakasagot si Mama. Ilang segundo siyang t

DALAWANG araw pagkatapos magising si Chloe ay kaagad na nag-umpisa ang therapy niya. Walong buwan siyang nakahiga sa kama kaya naman, kailangan nang masusing therapy para bumalik sa dati ang kanyang lakas. Ang binti niya ay halos wala nang lakas. Ang mga muscle niya ay dapat din palakasin. At sa lahat ng oras, nasa tabi niya si Doctor Francis at ang kaibigan niyang si Trexie kung saan, talagang kinansel nito ang iba pang mga dapat gawin para lang makasama ng kaibigan "Kumusta ka na?" muling tanong ni Trexie sa kaibigan. Kasalukuyan silang nandito sa garden na napapalibutan ng iba't-ibang mga puno at mga halaman Pag-aari ang bahay na ito ni Doctor Francis at mas makakabuti kay Chloe na dumito muna habang nagpapalakas. "Okay naman..ikaw, kumusta na? Kailan ang kasal niyo ni Mark?'" tanong din naman niya sa kaibigan "Gusto ni Mark, bago ako manganak...pero, ayaw ko naman magmartsa na malaki ang tiyan ko. Tsaka, parang mas gusto ko na kapag ikasal ako, sa bansang ito na din. Wal

CHLOE POV THREE YEARS LATER. "HAPPY BIRTHDAY, CHLOE!" mula sa pagkakasubsob sa harap ng computer, wala sa sariling napa-angat ako ng tingin nang marinig ko ang sunod-sunod na pagbati na iyun. Sa may pintuan ng library kung saan ako naroroon, nakita ko ang mga bisitang wala man lang pasabi na dadating pala Sila Doctor Francis Arroyo, Trexie at ang asawa nitong si Mark na ngayun ay karga na nito ang mahigit dalawang taon nilang anak na lalaki. "Ahhyyy grabe, may mga bisita pala ako? Tsaka, teka lang, birthday ko ba?" natatawa kong wika. Sa loob ng tatlong taon, naging abala ang buhay ko sa karera na pinili ko. Kasalukuyan akong nagsusulat ng mga english love story sa isang online platform at doon ko ibinuhos ang buo kong oras. Simple lang naman ang buhay...kumikita ako...nagsuusulat, natutulog, kumakain at kapag nasa mood, lumalabas paminsan-minsan para magshopping At sa nakalipas na tatlong taon, masasabi kong okay na ako. Ang sakit kong muntik nang kumitil sa buhay ko