All Chapters of DON'T REGRET WHEN I'M GONE: Chapter 31 - Chapter 40

JEROME POV Tama si Trexie. Kahit kailan, hindi ko man lang tinanong si Chloe kung saan niya dinadala ang pera. Sa halip na kausapin siya at alamin ang totoo, agad akong nagbigay ng sarili kong konklusyon. Inaway ko siya. Pinaratangan ko siya ng kung anu-ano hanggang sa tuluyan nang lumala ang galit na nararamdaman ko para sa kanya. Dumating pa ako sa puntong tinalikuran ko siya at nakipaglandian sa ibang babae. Siguro, sobrang sakit noon para kay Chloe. At marahil, isa rin iyon sa mga dahilan kung bakit lalo siyang nanghina. "Hindi ko alam..." nanginginig kong sambit habang tumutulo ang mga luha sa aking mga mata. "Hindi ko alam." Napatitig ako sa tsekeng hawak ko. Ilang ulit akong umiling, pilit na tinatanggap ang katotohanang unti-unting dumidiin sa akin na kasalanan ko ang lahat. "Hindi ko ito matatanggap," mahina kong bigkas. "Ang mga regalong ibinigay ko sa kanya noon... para sa kanya iyon. Pwede niyang gawin ang kahit anong gusto niya sa mga iyon." "Ngayon mo

CHLOE POV SA totoo lang, nagulat din ako sa biglang pagsulpot ni Jerome dito sa loob ng private room kung saan ako naka-confine Pinag-uusapan pa naman naming dalawa ni Dr. Francis ang tungkol sa paglabas ko. Ayaw ko na kasing mag stay dito sa hospital. Feeling ko kasi, habang lumilipas ang mga araw na nandito lang ako sa loob ng hospital, mas lalo lamang akong nanghihina "Are you sure ayos ka lang dito, Chloe?" narinig kong tanong ni Dr. Francis sa akin. Kaagad din naman akong tumango "Salamat po, Doc. Kapag may kailangan ako, tatawagan na lang kita" sagot ko Kaagad namang tumango ang butihing doctor. Tumitig siya ng ilang saglit kay Jerome bago tuluyang naglakad palabas ng kwarto Nang kaming dalawa na lang ni Jerome ang naiwan dito sa silid, hindi ko maiwasan na magulat nang bigla na lang niyang damputin ang bowl na may lamang lugaw. Binili iyun ni Doctor Francis sa akin dahil halos buong araw wala pa akong kinain. "Kumusta ka na, Chloe?" seryosong taong ni Jerome sa ak

JEROME POV "Sinusundo ka!," diretso kong sagot. "Sinabi ko nang ayokong sumama sa iyo." "Alam ko." Maiksi ko ding sagot. "Then leave me alone, Jerome." Mahina pero seryoso ang boses niya. Na para bang gusto niyang ipabatid sa akin na wala na siyang ganang makipag-usap. Hindi ko na lang pinansin iyun sa halip, lumapit ako kay Trexie at kinuha ang mga papeles na hawak niya. "Jerome, please…hayaan mo na ako. Maghiwalay na tayo at ayokong sumama sa iyo." Muling wika ni Chloe. Parang isang Matulis na punyal ang mga salitang binitiwan niya. Pero, wala na akong balak na pansinin iyun. Wala na din akong balak na damdamin. Dahil sa ngayun, walang mas mahalaga sa akin kundi ang magampanan ko ang pagiging asawa ko sa kanya. "Chloe, hindi kita pipilitin na makipag-usap sa akin. Hindi rin kita pipilitin na patawarin ako. Pero hindi kita hahayaang umalis dito nang mag-isa at umuwi sa kung saan-saan. "May sarili akong desisyon. May lakas pang natitira sa akin at kaya ko pang magdes

CHLOE POV PAGDATING ng guest room na naging silid ko na sa loob ng dalawang taon, para akong nauupos na kandila na napaupo sa kama. Ang sakit kong ito ay napaka traidor. Kaunting galaw...kaunting pagkikilos, at ramdam ko na kaagad ang pagkapagod. Malungkot akong napangiti. Kung pwede nga lang sumuko na ako, ginawa ko na sana. Sa totoo lang, pagod na talaga akong mabuhay. Pagod na akong huminga at higit sa lahat, pagod na ako sa sakit Walang kahit na anong reaction sa mukha na hinayaan ko ang katawan ko na mahiga sa kama. At nang tuluyan na akong makahiga, kaagad ko na ding ipinikit ang aking mga mata. Hindi ko alam kung ilang oras akong nakatulog or sadyang nakatulog ba ako dahil nagising na lang ako nang may maramdaman ako na may kung sino na humipo sa pisngi ko. Nang idilat ko ang aking mga mata, kaagad na sumalubong sa paningin ko si Jerome. "Pasensya ka na kung naisturbo ko ang pagtulog mo. Kaya lang, anong oras na, kailangan mo nang kumain para makainom ka din ng gamo

CHLOE POV ONE WEEK LATER At sa loob ng isang linggo, napansin ko ang pagbabago ng bahay na ito. Hindi na kagaya ng dati ang lahat-lahat. Noon, ako ang naglilinis ng buong paligid. Ngayon, may nakikita na akong mga kasambahay na abala sa paglilinis sa bawat sulok ng bahay Ang tanging nagagawa ko na lamang ay tahimik na pinapanood sila. Dahil kahit ang sarili kong pagkilos ay hindi ko na yata kaya. May sarili din akong private nurse na nag-aalaga sa akin. Sinisigurado ni Jerome na walang makakaligtaang gamot na dapat inumin, makakain ako sa tamang oras at mabibigyan ako ng masusustansyang pagkain Pero, kahit na ganoon pa man, ramdam ko pa rin ang mas lalong panghihina ng aking katawan. Mas lalong bumagsak ang aking kalusugan at alam kong kahit na anong inom ko ng gamot, hindi na ako makakaligtas pa. Nagising ako kahapon na halos hindi na ako makatayo kaya ang ginawa ni Jerome, binilhan niya kaagad ako ng wheelchair. At ngayun, nandito ako sa garden. Nakaupo sa bago kong wh