Lahat ng Kabanata ng DON'T REGRET WHEN I'M GONE: Kabanata 11 - Kabanata 20

CHLOE POV Wala sa sariling napahawak ako sa aking pisngi. Mainit ang hapdi nito, ngunit mas masakit ang paraan ng pagtingin sa akin ni Jerome, parang isa na lamang akong kasangkapan na wala nang halaga. "Dahil ba ilang linggo akong nawala sa bahay, akala mo puwede mo na akong utusan?" malamig niyang tanong. "N-Hindi..hindi ko lang talaga kaya..." nanginginig kong sagot. "Hindi kaya? Ang sabihin mo, tamad ka lang talaga!” galit niyang wika. Kaagad din namang lumapit ang nakangising si Elara sa kanya. Nakapulupot pa ang isang braso nito sa bisig ng asawa ko habang may mapanuyang ngiti ang nakaguhit sa labi niya. "Jerome, huwag mo nang pilitin, baka mamaya sabihin na naman niyang inaapi mo siya." malambing ang tono ng boses na wika niya. Hindi mawala-wala ang mapanuyang ngiti na nakaguhit sa labi niya habang nakatitig siya sa akin. "Pero kung talagang mahal mo ang asawa mo, kahit may sakit ka, magagawa mo pa ring pagsilbihan siya." Parang may matalim na bagay na tuma

CHLOE POVWala nang sinayang na oras si Jerome. Pagkakuha niya sa susi ng sasakyan mula kay Elara, kaagad niyang pinaandar ang makina ng sasakyan.Nakiusap pa si Elara na kung pwede, sasama niya, pero hindi niya na ito sinagot pa, Tuluyan na kasi niyang pinaarangkada ang sasakyan paalis.At habang nasa kalsada, hindi niya na din inalintana ang batas trapiko. Iisa lang kasi ang nais niya sa sandaling ito, iyun ay ang makarating kaagad ng hospital sa lalong madaling panahon.*************Halos pasadsad ang pagpreno ni Jerome ng sasakyan sa harap ng emergency entrance ng ospital.Sinita pa nga siya ng mga gwardiya pero hindi niya alintana iyun. Mabilis niyang binuhat si Elara at nagtatakbo na siya papasok sa hospital. "Emergency, help! Doctor! Help! Please!" halos mawalan ng boses na sigaw ni Jerome habang buhat-buhat niya si Chloe.Si Chloe naman ay wala pa ring malay tao. Mabilis na nagsitakbuhan ang mga nurse."Sir, ilapag n'yo po siya rito!" kaagad namang sumunod si Jerome. Agad

JEROME POVRAMDAM ko ang walang tigil na panginginig ng mga kamay ko habang mahigpit kong hawak ang makapal na folder ng mga medical records na iniabot sa akin ni Trexie.Parang anumang sandali ay bibigay ang mga daliri ko.Nasa loob pa rin ng emergency room si Chloe.Kasalukuyan siyang inaasikaso nina Trexie at ng isa pang doktor. Paminsan-minsan ay bumubukas ang pinto ng ER, kasabay ng paglabas-pasok ng mga nurse, ngunit ni anino niya ay hindi ko makita.Ako naman...nakatayo lang sa gitna ng malamig na pasilyo. Hindi malaman kung uupo ba, maglalakad, o sisilip sa loob.Para akong nawalan ng direksyon. parang may humugot sa lahat ng lakas ko.Huminga ako nang malalim, ngunit kahit anong pilit kong pakalmahin ang sarili, tila lalo lang bumibigat ang dibdib ko.Unti-unti kong ibinaba ang tingin sa hawak kong records.Nanlalabo ang paningin ko.Ngunit iisang pahina lang ang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko.Diagnosis: Pituitary Adenoma (Brain Tumor)At kapag naiisip ko ang kung ano a

JEROME POV Natigilan sina Mama at Papa. "Pinili ni Chloe na ilihim ang sakit niya." dagdag na wika ni Trexie, “Dahil ayaw niya pong pati kayo, mag-aalala sa kanya. Ilang beses ko siyang kinausap…lalo na noong nag-uumpisa pa ang sakit niya…pero, ayaw niya talaga eh! Ni ayaw niyang tumikim ng kahit na isang gamot.” Lumuluhang pagsasalaysay ni Trexie. Kaagad ko namang naikuyom ang kamao ko. “Bakit, ayaw niya? Bakit kailangan isekreto ang isang napaka delikadong bagay?” “Ayaw niya daw pong pati kayo, mag-aalala sa kalagayan niya. Ang sabi niya sa akin, wala naman na daw halaga ang buhay niya. Ang ama niya ay nasa kulungan pa rin…tapos ang lolo at lola niya, patay na. Si Jerome naman, may iba nang babaeng gusto.” wika ni Trexie kasabay ng biglang paglapit ni Papa sa akin. At hindi na ako umilag pa nang malakas niya akong sinapak. Tinamaan ako sa aking panga pero, hindi ako kumibo. Para lang akong tood na nakatayo habang si Mama at pilit niyang inaawat si Papa “Walang hiya ka!

CHLOE POV Sa muling pagmulat ng aking mga mata, isang maputing liwanag ang agad na sumalubong sa aking paningin. Ngunit imbes na luminaw ang lahat, tila mas lalo lamang itong lumabo. Para akong nakasilip sa mundong nababalot ng makapal na hamog. Ilang beses akong pumikit at muling dumilat, umaasang mawawala ang panlalabo ng paningin. Ngunit wala ring nagbago. May mga hugis akong nakikita. May mga ilaw. May kisame. Ngunit hindi ko maaninag nang maayos ang kahit ano. Napabuntong-hininga ako. Sinubukan kong igalaw ang aking katawan at bumangon kahit kaunti, ngunit tila may mabibigat na batong nakadagan sa bawat parte ng aking katawan. Nanghihina ako. Halos wala akong maramdamang lakas. Lalong nanuyo ang aking lalamunan. Pakiramdam ko ay ilang araw na akong hindi nakainom ng tubig. "Ehem..." Mahina lamang ang tunog na lumabas sa aking bibig, halos hindi marinig. Kasabay noon ay may mainit na kamay na marahang humawak sa aking palad. Kaagad na kumunot ang aking noo. "