All Chapters of DON'T REGRET WHEN I'M GONE: Chapter 51 - Chapter 60

CHLOE POV "TALAGA? Sinagot mo na si Doctor Francis Arroyo?" tuwang tuwa na bigkas ni Trexie sa akin. HIndi ko naman mapigilan ang matawa. "Anong sinasagot? Hoy, hindi ganooon iyun. Ang sabi ko sa kanya, payag na kaming magka-anak sa pamamagitan ng surrogacy. Gusto niya nang baby, gusto ko din ng baby kaya nagkasundo kami sa iisang bagay." natatawa kong sagot sa kanya "Ahmm, kahit na. Pareho lang iyun. Chloe, alam kong darating din ang araw na mamahalin mo si Doctor Francis. Napakabait niya tapos simula noong may sakit ka, hindi na talaga siya umalis sa tabi mo." nakangiti niyang wika sa akin Hindi ko naman mapigilan ang mapabuntong hininga. Alam ko naman kung gaano kabait si Doctor Francis pero hindi din talaga natuturuan ang puso eh. Hindi ko siya kayang mahalin Dahil hangang ngayun, aaminin ko man or hindi, si Jerome pa rin ang mahal ko. Pero, siyempre, hindi na ako umaasa na maging kami pa. Lalo na at may anak na silang dalawa ni Elara plus kasal pa sila Ewan ko nga kun

TEN YEARS LATER "ELARA, talo ka na naman. Paano ba iyan, akin na ang kotse mo?" nakangising wika kay Elara ng lalaking kaharap niya sa lamesa Kasalukuyan silang naglalaro ng casino at wala pang tatlong oras, naitalo na niya ang dala niyang pera. Pati ang mga alahas na suot niya ay naubos na din At ang pinakahuling alas niya...ang kotse niya, naipusta niya na din Pero, sadyang kulilat at malas siya ngayun. Dahil, hindi man lang siya nakatikim ng kahit isang panalo "Haysst, bullshit! Ang sama ng panahon ngayun. Ang sama ng timing." naiinis niyang wika sabay lapag ng susi ng kotse niya sa mesa. Kaagad namang napangisi ang lalaking nasa harapan niya. At ilang minuto pa, inilapag na sa harapan niya ang Deed of Sale ng nasabing sasakyan Wala nang nagawa pa si Elara kundi ang pirmahan iyun. Wala na siyang magagawa. Uuwi siya ng bahay na nakasakay na lang ng taxi "Elara, paano ngayun iyan? Kapag malaman ni Jerome na talo ka na naman sa casino, tiyak na malalagot ka niyan." wik

"MAUPO ka ulit..kumain ka. ubusin mo ang pagkain mo." seryosong wika ni Elara sa anak niya Pero, umiling lang si Jeric. Pakatapos noon, muli niyang inihakbang ang mga paa niya paalis Wala nang nagawa pa si Elara kundi sundan na lang ng tingin ang anak niya habang nangingilid ang luha sa kanyang mga mata "Nag-umpisa sa isang malaking pagkakamali ang pagsasama namin. Ang akala ko, kapag tuluyan nang mawala si Chloe, magiging akin ka na, Jerome. Pero nagkamali ako...dahil hangang ngayun, karibal ko pa rin pala ang babaeng iyun sa puso mo. Karibal ko pa rin pala ang babaeng matagal nang patay!" umiiyak na wika ni Elara "Ang hirap! Ano ang laban ko sa isang taong matagal nang hindi nag-eexist dito sa mundo? Jerome, ano ang pwede kong gawin para makita kong muli ang dating ikaw!" muli niyang sambit habang ramdam niya ang matinding paninikip ng dibdib dahil sa matinding sakit. Ang kaninang matapang niyang anyo ay napalitan ng lungkot. Para siyang isang batang inagawan ng laruan. Sa

JEROME POV "JEROME------" hating gabi at narinig ko ang isang malambing na tinig na iyun. Kaagad akong nagmulat ng aking mga mata kung saan kaagad na sumalubong sa paningin ko ang nakangiting mukha ng aking asawa. " Si Chloe....." "Mahal ko? Chloe?" mahina kong sambit. Dali-dali akong bumangon at mahigit siyang niyakap "Chloe...God...totoo ba ito? Nagbalik ka para sa akin? Chloe?" hindi ko na mapigilan at muling bumaha ang luha mula sa aking mga mata Sa loob ng labing tatlong taon na lumipas, mas nagiging mababaw ang luha ko sa tuwing siya ang naiisip ko. At habang nararamdaman ko ngayun ang mainit niyang katawan, hindi maipaliwanag na tuwa ang bumabalot sa puso ko "Chloe....bumalik ka na sa akin. Please...nagsisisi na ako. Huwag mo na akong iwan, Mahal ko." muli kong sambit Ngunit, walang kahit na ano mang tugon akong naririnig mula sa kanya. Kaya naman, dahan-dahan akong kumalas sa pagkakayakap sa kanya at tinitigan siya sa mukha Para lang magulat dahil sa sandaling

CHLOE POV "Are you sure na ayos ka lang? Sinabi ko naman sa iyo na kung ayaw mo, pwede namang dumito na muna kayo ni Cheryl. Dadalaw-dalawin ko na lang kayo palagi." mahinahon na wika ni Francis sa akin Kasalukuyan akong abala sa paglalagay ng mga gamit namin sa malaking balikbayan box. Nitong mga nakaraang araw, talagang pinag-isipan ko ang lahat ng mga desisyon ko. And yes...finally, decided na ako. Sasama ako kay Francis na babalik ng Pilipinas. "OO naman...nakapagdesisyon na ako. Tsaka, gusto din ni Cheryl na sa Pilipinas na maglalagi. Nandoon ang Kuya Mike niya at Ate Tresha niya." nakangiti kong sagot sa kanya. Ang mga pangalan na binangit ko ay mga anak ng kaibigan kong si Trexie at asawa niyang si Mark. "Okay...kung ano ang gusto mo, iyun naman ang masusunod eh. Thankful pa rin ako dahil kahit papaano, iniisip mo pa rin ang kung ano ang makakabuti sa akin at sa anak natin." nakangiti niyang wika "OO naman, Francis, may kulang ang pagsasama natin bilang mag-asawa p