《DON'T REGRET WHEN I'M GONE》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

CHLOE POV "KUYA MIKE, ATE TRESHA!" narinig kong sigaw ni Cheryl. Kakalabas lang namin ng arrival area nang bigla na lang niyang tinawag ang pangalan ng mga anak ng kaibigan kong si Trexie at Mark. "Cheryl!" sigaw naman ni Tresha. Patakbo silang sumalubong sa amin at nang makalapit sa isa't -isa, hindi ko mapigilan ang mapangiti nang makita ko kung paano yumakap si Cheryl sa mga kaibigan niyang sila Tresha at Mike "Chloe....finally." wika naman ni Trexie. Lumapit siya sa akin at siyempre, nagyakap din kaming dalawa. Na miss talaga namin ang isa't -isa lalo na at mahigit isang taon din kaming hindi nagkita. Noong nakaraang bakasyon ay hindi sila nakadalaw sa amin dahil sa pagiging busy ni Mike sa kumpanya nila. And blessings in disguise na din ang pag-uwi naming ito sa Pinas. At least, pwede na nilang i-consider ang pagkabakasyon sa iba pang bansa. "Kumusta ka na? Naku, mas lalong gumanda ang kaibigan ko ah? Francis, welcome back. Nasa banyo lang si MIke pero kakain muna tayo

CHLOE!" mahinang bulong ni Jerome na para bang sarili niya na lang ang kainakausap. Makikita na naman sa mga mata nito ang matinding lungkot. At naiintindihan iyun ng kahit na sinong nakakakilala sa kanya. Alam ng lahat ng hangang ngayun, hindi pa rin siya nakaka moved-on sa tuluyang paglisan ni Chloe. Kaagad namang tinapik ni Jacob ang kaibigan niya. Sa tuwing nababanggit ng kahit na sino ang pangalan ng dati nitong asawa, natutulala talaga ito palagi "Bro, kapangalan lang naman. Ano...payag ka na? Mag-invest ka na. Hindi ka naman mahilig magbasa ng mga romance novel pero for sure. gusto mong kumita ng malaki." nangiting pangungumbinsi ni Jacob sa kaibigan Sa panahon ngayun, napakahirap pa naman maghanap ng isang investor. Minsan, may nahahanap nga sila pero kay dami namang mga pabor na hinihingi. Unlike dito sa kaibigan niyang si Jerome na once na maglabas ng pera, profit lang ang hinahabol "Okay...how much?" tanong ni Jerome sa kaibigan. Kaagad namang gumuhit ang ngiti

Mabilis ang hakbang ni Jeric na naglakad palabas ng bahay. Hindi niya alam kung bakit pero nakita niya na talaga ang babaeng bisita ng Tita Trexie niya eh Hindi niya nga lang matandaan kung saan "Baka naman nakita ko na siya isang party or di kaya minsan na din namin siyang naging bisita?" mahinang bulong ni Jeric sa sarili niya Ipinagkibit balikat niya na lamang iyun at mabilis ang hakbang na naglakad na siya palabas ng bahay Nasa labas ang Daddy niya pati na din ang driver na si Manong Rommy. Bigla kasi siyang umalis ng bahay kanina dahil pinagalitan na naman siya ng lasing niyang si Mommy Elara Paano ba naman kasi, pinipilit siya nitong ibigay muna dito ang kanyang bank card dahil wala daw pera na ibinibigay ang ama niya. Eh, paano bibigyan kung palagi na lang nagpapatalo sa sugal? "Hi, Kuya." kasalukuyang mabilis ang hakbang ni Jeric nang bigla na lang may sumalubong sa kanya na isang batang babae. Ngiting ngiti ito sa kanya kaya hindi niya mapigilan ang huminto sa p

JEROME POV "Jerome... hindi... maawa ka sa akin! Huwag!" umiiyak na wika ni Elara habang pilit siyang kumakapit sa aking kamay. Ngunit wala na akong nararamdaman kundi galit at pagkadismaya. Mahigpit kong hinawakan ang mahaba niyang buhok at walang pag-aalinlangang hinila siya palabas ng bahay. Matagal ko nang sinusubukang intindihin at pagtiisan ang ugali niya, ngunit may hangganan ang lahat. At ngayong nadamay na maging ang sarili naming anak, wala na akong dahilan para manatili pa siya sa bahay na ito. "Jerome, pangako..." hikbi niya habang pilit na sumusunod sa paghila ko sa kanya. "Hindi ko na uulitin. Hindi ko na sasaktan ang anak natin. Huwag mo lang akong palayasin, pakiusap..." Napahinto ako sandali. Dahan-dahan akong lumingon sa kanya. Namumugto ang kanyang mga mata dahil sa pag-iyak, ngunit imbes na awa, mas lalo lamang sumikip ang dibdib ko sa galit. "Huwag kitang palayasin?" mariin kong tanong. "Sigurado ka ba sa sinasabi mo, Elara? Ilang beses mo nang ipi

CHLOE POV “CHLOE, ikaw ba ’yan? Teka… i-ikaw ba talaga ’yan?” muling tanong ng lalaking nasa harapan ko. Halos magkulay-papel ang mukha niya habang hindi makapaniwalang nakatitig sa akin. Pati ang cellphone na hawak niya ay hindi niya namalayang nabitawan na pala. Tumama iyon sa sahig, ngunit tila wala siyang pakialam. “Mr. Jacob Ortega?” tanong ko rin. Hindi siya agad sumagot. Nanatili lamang siyang nakatitig sa akin, para bang sinusubukan niyang alalahanin kung sino ako, o marahil, kung totoo ba talaga ang taong nasa harapan niya. “I'm Chloe Arroyo.” Sagot ko sabay lahad ng kamay ko sa harapan niya. Ngunit hindi pa rin siya kumilos At alam ko kung bakit. Naalala ko ang kuwento ni Trexie noong pumunta kami sa bahay nila. Para sa lahat ng taong nakakilala sa akin noon, matagal na akong patay. Kaya naman hindi na ako nagulat sa naging reaksiyon ni Jacob Ortega. “Chloe Ramirez? Ikaw si Chloe Ramirez, hindi ba? Huwag mong sabihin na hindi, dahil hindi ako maniniwala sa