《DON'T REGRET WHEN I'M GONE》全部章節：第 71 章 - 第 80 章

PAGKATAPOS ng meeting, nagkasundo sila Chloe, Trexie at Jacob na sa isang coffee shop mag-usap. At padating nila sa nasabing coffee shop, umorder muna sila ng maiinom bago pumwesto sa pinaka sulok na bahagi para makapag-usap ng masinsinan. "So, ibig sabihin, buhay talaga si Chloe? Hindi siya totoong patay?" muling tanong ni Jacob "Tsk, paulit-ulit? Eh kung talagang wala na si Chloe, eh sino itong nasa harapan mo?" sarkastikong sagot ni Trexie sa lalaki Hindi naman mapigilan na mapangiwi ni Chloe. Ilang saglit lang, mabilis siyang tumayo para magpaalam na magbanyo na muna "Kayo na muna ang bahala diyan. Usap lang kayo, gagamit lang ako ng banyo." wika niya at hindi na hinintay pa ang maging sagot ng mga kaharap at tuluyan na siyang naglakad paalis Nang sila Trexie at Jacob na lang ang naiwan sa mesa, mas naging seryoso ang atmospera. Si Jacob ay biglang napaseryoso habang si Trexie naman ay halata ang pagkayamot sa mukha niya "So, siguro naman, tutupad ka sa sinabi mo kay C

JEROME POV "BRO, galing ako ng opisina mo at nalaman ko sa secretary mo na nandito ka daw." Alam kong kanina pa ako dito sa sementeryo pero wala pa akong balak na umuwi. Gusto ko pang makasama si Chloe. Gusto ko pang titigan ang pangalan niyang nakaukit sa lapida "Bro, matagal nang wala si Chloe. Alam mo, sa ginagawa mong iyan, baka hindi na masaya si Chloe eh." muli niyang wika Kaagad akong nag-angat ng tingin at tinitigan ang pangahas na tao sa harapan ko. Walang iba kundi ang kaibigan kong si Jacob Ortega. Hindi ko alam kung gaano ba kahalaga ang pakay niya at kung bakit sinundan niya pa ako dito sa sementeryo. "What do you want? Kung wala kang matinong sasabihin, umalis ka na." malamig kong tugon "Bro naman...napaka cold mo naman sa akin. Hindi mo ba alam na talagang sinundan kita dito dahil may maganda akong balita sa iyo" muli niyang wika '"Balita? Anong balita? "Si Miss Chloe...bro, pumayag na siya sa movie adaptation ng libro niya." nakangiting sagot niya sa

JERIC "Kapag daisy otso na ako, liligawan ko lahat ng mga magaganda nating classmates." tatawa-tawang wika ni Mac sa mga kaibigan Ako naman, (JERIC), tahimik lang na kumakain. Nandito kami ngayun sa canteen nang bigla na lang lumapit ang second cousin kong si Mike kasama ang kapatid nitong si Tresha at ang batang babae na kung hindi ako maaaring magkamali ay Cheryl ang pangalan "Kuya Jeric, pwede ba kami dito maupo? Wala nang chair at gutom na daw sila Cheryl at Tresha." ani ni Mike Halatang mabait na kapatid ito dahil kapag oras ng recess nila, palagi nitong kasama ang kapatid nitong si Tresha na kumakain. Ngayun nadagdagan na dahil kasama na nito ang batang minsan niyang nakita doon sa bahay nila. "Sure...pwede kayong maupo diyan. Ayos lang." kaagad ko din namang sagot. Wala sa sariling napatitig ako sa batang babae na kasama nila nang makita kong bigla na lang siyang ngumiti sa akin "Kuya Jeric..hello po." bati nito. Ang mga kaibigan kong sila Mac, Axel at Elbert ay n

"Mr. Jerome Montefalco!" tawag ni Mr. Principal sa kakarating lang na bagong bisita Parang hari na naglakad si Jerome papasok sa loob ng guidance office. Ang kaninang madaldal ng bunganga na Ina ng nakaaway ni Jeric ay biglang nanahimik Kilala si Jerome sa larangan ng business world at ang presensya palang nito ay nakaka-kaba at nakaka- intemidate na. "DAD!" mahinang tawag ni Jeric sa ama niya. "Parte ng buhay ang mapaaway pero kung kasalanan mo, hindi kita kakampihan.'" seryosong wika ni Jerome sabay tapik sa balikat ng anak Pigil ni Jeric ang maiyak nang marinig niya ang sinabing iyun ng kanyang ama. Sa totoo lang, kahit na hindi iyun sabihin sa kanya ng Daddy niya, ang presensya nito ay sapat na para maramdaman niya ang presensya nito. "Wala pong kasalanan si Kuya Jeric, Uncle Jerome. Kumakain po kami sa canteen tapos biglang dumating ang grupo ni Jax at binuhusan ng tubig ang ulo ni Kuya Jeric." pagsusumbong ni Mike Kaagad namang napatiim bagang si Jerome sa narini

CHLOE POV Nang muli kong imulat ang aking mga mata, doon ko nakita si Jerome. Dahan-dahan na naglalalakad siya palapit sa akin. Parang naka slow motion sa pelikula. Namumula ang kanyang mga mata at ang bawat hakbang niya ay tila nagpapabalik sa lahat ng bagay na pilit kong kinalimutan. Hanggang sa tuluyan siyang huminto sa harap ko. Saglit kaming nagkatinginan at bago pa ako makapagsalita, kaagad na nanlaki ang mga mata ko sa pagkabigla nang bigla na lang niya akong niyakap ng mahigpit. Yes, mahigpit na yakap. Na para bang sa sandaling ito, gusto niyang ipahiwatig sa akin na natatakot siyang muli akong mawala kapag binitawan niya ako. "Chloe… God, Chloe" nanginginig niyang bulong. "Ikaw ba talaga ’yan?" Napakurap ako nang ilang beses. Pilit kong pinipigilan ang mga luhang gustong kumawala sa aking mga mata. Hindi puwede. Hindi puwedeng maging emosyonal ako. Kinalimutan ko na siya. Hindi na siya bahagi ng buhay ko. Matagal ko nang sinabi sa sarili ko na tapos na ang la