บททั้งหมดของ เกมรักเดิมพันหัวใจ: บทที่ 71 - บทที่ 80

“กำลังจะเข้า”“ก็เข้าไปสิ”มายด์หันมาค้อน“รู้แล้วน่า”พูดจบเธอก็สูดลมหายใจเข้า แล้วเดินไปได้เพียงสองก้าว ก่อนจะหยุดอีกครั้งเมื่อเห็นเภสัชกรผู้ชายยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไทม์มองท่าทางนั้นแล้วหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย“ไหนตอนอยู่ข้างบน ใครบอกว่าเดี๋ยวฉันไปซื้อเอง”“เออ เราเอง”“แล้ว?”“ก็...”มายด์เม้มริมฝีปาก ก่อนหันมามองเขา“แกเข้าไปซื้อให้หน่อยสิ”ไทม์เลิกคิ้ว“อ้าว”“อะไรเล่า”“ชอบทำเป็นเก่ง”“ใครทำเป็นเก่ง”“ก็เมื่อกี้ยังพูดเหมือนง่ายจะตาย พอมาถึงจริงยืนอยู่หน้าร้านตั้งนานไม่ยอมเข้า”“ไทม์!”ไทม์หัวเราะเบา ๆ ก่อนเดินเข้าไปในร้านมายด์มองตามแผ่นหลังของเขาแล้วทำหน้าหงุดหงิด“กวนจริง”ถึงจะบ่น แต่สุดท้ายเธอก็ยืนรออยู่ด้านนอกอย่างว่าง่ายไม่นานไทม์ก็เดินกลับออกมาพร้อมถุงยาในมือ“ได้แล้ว”เขายื่นถุงให้มายด์รับมา ก่อนมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง“ไทม์”“อะไร”“แกคงเสียใจมากสินะ”คิ้วของไทม์ขมวดเข้าหากันทันที“เสียใจเรื่องอะไร”มายด์มองถุงยาในมือ ก่อนตอบเหมือนเป็นเรื่องที่รู้อยู่แล้ว“ก็เรื่องไอวี่ไง”“ทำไมนะ”“ก็แกชอบไอวี่”ไทม์นิ่งไปสายตาที่มองมายด์เหมือนกำลังพยายามทำความเข้าใจว่าเธอคิดแบบนั้นไ

“ขอบใจ”คำตอบสั้น ๆ พร้อมท่าทีที่ไม่ได้ให้ความสนใจเธอมากนัก ทำให้ข้าวฟ่างมองเขาอย่างแปลกใจ“วันนั้นหายไปเลยนะคะ”ฮันเตอร์ชะงักไปเล็กน้อย“อือ โทษที”มีเพียงเท่านั้น ไม่มีคำอธิบายว่าเขาหายไปไหน หรือทำไมถึงไม่กลับขึ้นมาอีกข้าวฟ่างมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขยับเข้าไปใกล้ แล้วโน้มตัวกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เบาลง“จบเกมแล้ว ถ้าพี่ไม่ได้ไปไหน...ไปห้องข้าวฟ่างกันดีไหมคะ”ฮันเตอร์หันกลับมามองเธอสายตาคมสบกับดวงตาของข้าวฟ่างนิ่งอยู่สองสามวินาที แต่กลับไม่มีท่าทีตอบรับอย่างที่เธอคาดเอาไว้“ขอพี่เล่นต่อก่อนนะ”พูดจบเขาก็เดินผ่านเธอกลับไปที่โต๊ะสนุกเกอร์ข้าวฟ่างยืนมองตามอย่างงง ๆ“อะไรของเขา...”เธอพึมพำเบา ๆ ก่อนเดินกลับไปหาเพื่อนทางด้านฮันเตอร์ เขาก้มลงวางมือบนโต๊ะ เล็งลูกตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนออกแรงแทงปึก!ลูกสีแดงกระแทกขอบหลุมแล้วเด้งออกมาคนที่ยืนเล่นอยู่ด้วยเงยหน้ามองทันที“เป็นอะไรวะ วันนี้มึงพลาดบ่อยฉิบหาย”ฮันเตอร์ยืดตัวขึ้น“เปล่า”“เปล่าอะไร หน้ามึงหงุดหงิดตั้งแต่มาถึงแล้ว”“บอกว่าไม่มีอะไร”ฮันเตอร์ตอบตัดบท ก่อนหยิบแก้วขึ้นมาดื่มแต่ความจริงเขารู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองตั้

จนกระทั่งค่ำวันนั้น กลุ่มของไทม์นัดกันมาฉลองวันเกิดที่ผับใกล้มหาวิทยาลัย ทันทีที่เดินเข้ามาด้านใน มายด์ก็ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นกลุ่มของฮันเตอร์นั่งอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะที่พวกเธอจองเอาไว้ มิรินเองก็เห็นเหมือนกัน ทั้งสองหันมามองไอวี่แทบจะพร้อมกัน “อัย” มายด์ขยับเข้าไปใกล้ “เปลี่ยนร้านไหม” “นั่นสิ ไปที่อื่นก็ได้” ไอวี่มองตามสายตาเพื่อน ก่อนจะเห็นฮันเตอร์นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนของเขา สายตาของเธอหยุดอยู่ตรงนั้นเพียงครู่เดียว ก่อนหันกลับมา “ไม่ต้องหรอก เราโอเค” “แน่นะ” “อืม วันนี้วันเกิดไทม์นะ จะเปลี่ยนร้านเพราะเรื่องของเราทำไม” ไทม์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเธอเหมือนจะถามให้แน่ใจอีกคน ไอวี่ยิ้มบาง ๆ “ไปเถอะ เราหิวแล้ว” เมื่อเจ้าตัวยืนยัน ทุกคนจึงไม่ได้พูดอะไรอีก ไม่นานโต๊ะของพวกเขาก็เต็มไปด้วยอาหาร เครื่องดื่ม และเสียงหัวเราะ คืนนี้ไอวี่ดูต่างจากทุกวัน ชุดที่เธอเลือกใส่เข้ารูปพอดีตัว ดูสวยและเซ็กซี่กว่าปกติ ใบหน้าถูกแต่งอย่างประณีตจนยิ่งขับให้เธอดูโดดเด่นตั้งแต่เดินเข้ามา และแน่นอนว่าไม่ใช่แค่เพื่อนของเธอที่สังเกตเห็น ฮันเตอร์เห็นตั้งแต่วินาทีแรก แต่เขาไม่ได้เดินเข้าไปหา เพียง

“งั้นก็ลองดูสิ”ไอวี่เชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้“ทำไมอัยต้องลอง ในเมื่อถ้าอัยอยากไปกับใคร มันก็เป็นเรื่องของอัย”กรามของฮันเตอร์ขบเข้าหากัน ก่อนยกมุมปากอย่างเย้ยหยัน“ได้”เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้“แต่ตอนนอนอยู่กับมัน ก็อย่าเผลอคิดถึงพี่ขึ้นมาก็แล้วกัน”“มั่นใจเกินไปหรือเปล่าคะ”“ก็พี่เป็นคนแรกของอัย”ฮันเตอร์สบตาเธอนิ่ง ก่อนลดเสียงลง“พี่รู้ว่าอัยชอบแบบไหน รู้ด้วยซ้ำว่าต้องทำยังไงให้อัยใจอ่อน”ไอวี่จ้องเขากลับอย่างโมโห“แค่เคยนอนด้วยกันครั้งเดียว อย่าคิดว่ารู้จักอัยดีนักเลยค่ะ”ฮันเตอร์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“งั้นให้พี่พิสูจน์อีกสักครั้งไหมล่ะ ว่าอัยลืมสัมผัสของพี่ได้จริงหรือยัง”“หลงตัวเอง!”“หรือกลัวว่าพี่จะพูดถูก?”ไอวี่ผลักอกเขาออกด้วยความโมโหฮันเตอร์มองเธอนิ่ง แววตาที่เต็มไปด้วยความหึงหวงเข้มขึ้น ก่อนจะก้มลงจูบเธอทันทีไอวี่ตกใจ พยายามเบือนหน้าหนี มือทั้งสองดันอกเขาออกเต็มแรง“อื้อ...พี่ฮันเตอร์ ปล่อยนะ!”เธอส่ายหน้าหลบจูบ พยายามผละออกจากเขา“ไม่เอา...ปล่อยอัย”เธอยังคงพยายามผลักเขาออก ทั้งที่ในใจยังเจ็บกับทุกคำที่เขาพูดในเช้าวันนั้น ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธที่ตอนนี้เขายังกล้าทำเหมือนตัวเอ

ไอวี่หันขวับมองเขาทันที“พี่ฮันเตอร์!”แต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจเขามองชายตรงหน้าด้วยสายตานิ่ง ๆ ก่อนยกมุมปากขึ้นอย่างกวน ๆ“มีอะไรอีกไหม จะกลับแล้ว”ชายคนนั้นชะงัก ก่อนหันไปมองกลุ่มเพื่อนของตัวเองไม่นานเพื่อนอีกสามสี่คนก็พากันเดินเข้ามาฮันเตอร์ไม่ได้ขยับหนีแม้แต่น้อย เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าไม่แสดงความกังวล ราวกับจำนวนคนตรงหน้าไม่ได้ทำให้รู้สึกอะไรเลยแต่เมื่อหนึ่งในกลุ่มนั้นเดินเข้ามาใกล้และเห็นหน้าฮันเตอร์ชัด ๆ เขาก็ชะงักทันที“พี่ฮันเตอร์?”ฮันเตอร์เหลือบมอง“รู้จักกูด้วย?”“ครับพี่...ผมอยู่วิศวะปีสอง”อีกฝ่ายตอบ ก่อนรีบหันไปดึงแขนเพื่อนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วกระซิบเสียงเบา“พอเหอะมึง อย่าไปมีเรื่องกับพี่เขา”“ทำไมวะ”“ฮันเตอร์ วิศวะปีสี่ นักกีฬามหา’ลัย...มึงไม่รู้จักจริงดิ”อีกฝ่ายนิ่งไปชื่อของฮันเตอร์เป็นที่รู้จักอยู่ไม่น้อยในมหาวิทยาลัย ทั้งจากกลุ่มนักกีฬา รุ่นพี่วิศวะ และเพื่อนฝูงที่มีอยู่แทบทุกคณะ ที่สำคัญ ใคร ๆ ก็รู้ว่าเขาไม่ใช่คนชอบหาเรื่องใครก่อน แต่ถ้ามีคนเข้ามาหาเรื่อง เขาก็ไม่เคยเป็นฝ่ายถอยเหมือนกัน“กลับเหอะ” รุ่นน้องคนนั้นบอกเพื่อนอีกครั้ง ก่อนหันมาทางฮันเตอร์ “ขอโท