جميع فصول : الفصل -الفصل 190

กำแพงน้ำแข็งถูกหลอมละลายลงด้วยอานุภาพของความรักและความจริงใจ ทั้งสองตระกองกอดกันร้องไห้เพื่อปลดปล่อยความเจ็บปวดทั้งหมดทิ้งไป ความเข้าใจที่กลับมาเชื่อมต่อกันอีกครั้ง ทำให้ช่องว่างที่เคยห่างเหินถูกเติมเต็มจนสนิทช่วงสายของวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยกลับมาสดใสและอบอวลไปด้วยความรักอีกครั้ง ใบเฟิร์นสามารถทานอาหารได้มากขึ้นโดยมีสามีสุดที่รักคอยเอาอกเอาใจป้อนข้าวป้อนน้ำไม่ห่าง จนกระทั่งคุณหมอสูตินารีแพทย์เจ้าของไข้ เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับพยาบาลและเครื่องอัลตราซาวนด์แบบเคลื่อนที่“สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่ วันนี้สีหน้าดูสดใสขึ้นเยอะเลยนะครับ” คุณหมอยิ้มทักทาย “วันนี้เราจะมาตรวจอัลตราซาวนด์ดูความสมบูรณ์ของทารกในครรภ์กันอีกครั้งนะครับ เพื่อเช็กว่าภาวะแท้งคุกคามสงบลงร้อยเปอร์เซ็นต์หรือยัง” แทนไทจับมือภรรยาไว้แน่นด้วยความตื่นเต้นระคนกังวล ในขณะที่คุณหมอเริ่มทาเจลเย็นๆ ลงบนหน้าท้องแบนราบของใบเฟิร์น แล้วใช้หัวตรวจถูวนไปมาเบาๆ ภาพจากคลื่นความถี่สูงปรากฏขึ้นบนหน้าจอมอนิเตอร์ขาวดำ“อืม... ยอดเยี่ยมมากครับ ร่องรอยเลือดออกที่ปากมดลูกสมานตัวดีแล้ว ภาวะแท้งคุกคามหายไปแล้วครับ ทารกเกาะตัวแน่นหนาปล

ณ ปอป่านบ้านสวนฟาร์ม...แดดยามสายทอดตัวลงมากระทบผืนดินกว้างใหญ่ ทว่าไม่อาจส่องสว่างเข้าไปถึงหัวใจที่หม่นหมองของ 'คุณประทีป' ได้เลย ชายวัยห้าสิบห้าผู้เป็นประมุขของบ้านยืนทอดสายตามองกรอบรูปไม้อันใหญ่ที่แขวนประดับ บนผนังห้องทำงาน มันเป็นภาพครอบครัวเมื่อครังยังพร้อมหน้าพร้อมตา... สุพรรษา ภรรยาผู้เป็นที่รักอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยวัยสองขวบ แก้มยุ้ยส่งยิมกว้างมาให้กล้องเวลานั้นประทีปยังหนุ่มแน่น สุขภาพแข็งแรง ไม่ได้เหนื่อยหอบง่ายดายเพียงแค่เดินขึ้นบันไดอย่างในทุกวันนี้ ตอนนั้นเขากับภรรยาเพิ่งหอบหิ้วความฝันกลับมาจากอเมริกา สุพรรษาได้รับมรดกเป็นที่ดินผืนงาม จำนวนยี่สิบเจ็ดไร่ในอ่างขางจากบิดามารดา ทั้งสองจึงร่วมแรงร่วมใจกันเนรมิตผืนดินว่างเปล่าให้กลายเป็น“บ้านสวนฟาร์ม” อันร่มรื่นแต่ตอนนี้ ทุกอย่างกำลังจะละลายหายไปราวกับสายหมอกก๊อก!... ก๊อก!... ก๊อก! เสียงเคาะประตูดึงร่างที่จมดิ่งอยู่กับอดีตให้สะดุ้งตื่นจากภวังค์ ประทีปยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ ไล่ความ ตึงเครียด ก่อนจะหันไปทางประตู"นายท่านคะ... นายท่าน" เสียงของป้าจำเนียน แม่บ้านเก่าแก่ดังลอดเข้ามา"มีอะไรหรือจำเนียน?""หัวหน้าคนงานมาขอพบค่ะ" ประที

"ถ้าเป็นอย่างนั้น หนี้ยี่สิบล้านบาทนี้ให้ทยอยใช้คืนมา โดยปราศจากดอกเบี้ยและไม่มีกำหนดเวลา... มีเมื่อไหร่ก็ค่อยจ่าย" ไมเคิลยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ"นายเสียเปรียบเต็มประตูเลยนะไมเคิล"ประทีปมองเพื่อนด้วยความซาบซึ้งใจ เขารู้ดีว่าไมเคิลพยายามหาข้ออ้างสารพัดเพื่อจะช่วยพยุงฟาร์มนี้ไว้ โดยไม่ให้เขารู้สึกเหมือนโดนดูถูกหรือติดหนี้บุญคุณจนอึดอัดใจ"เอาน่า ดีกว่าปล่อยให้ไอ้เลโอมันเอาเงินไปเปย์สาวๆ ที่ไม่ได้เรื่อง"ไมเคิลหัวเราะร่วน"สรุปตามนี้นะ! ส่วนวันนี้นายหมดสิทธิ์เถียง ฉันจะพานายไปหาหมอที่โรงพยาบาลในตัวเมืองเชียงใหม่ หน้าตานายซีดเหมือนกระดาษแล้วรู้ตัวไหม"ผลการตรวจที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในตัวเมืองเชียงใหม่ออกมาไม่สู้ดีนักคุณหมอเจ้าของไข้อ่านฟิล์มเอกซเรย์และผลตรวจคลื่นหัวใจด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะแนะนำให้ประทีปเข้ารับการผ่าตัดซ่อมแซมลิ้นหัวใจที่รั่วโดยด่วนที่สุด"ผ่าเถอะเพื่อน เรื่องค่าใช้จ่ายนายไม่ต้องห่วงฉันจัดการเอง" ไมเคิลยืนยันหนักแน่นขณะพยุงเพื่อนรักมานั่งพักที่โซฟาหน้าห้องตรวจ"และนายก็ควรจะโทรเรียกหนูปอป่านกลับมาได้แล้ว ช่วงนี้แกสอบเสร็จแล้วนี่""ฉัน... ฉันไม่อยากให้ลูกต้องทิ้งอ

"บอดี้การ์ด?" ปอป่านทวนคำ เลิกคิ้วมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังยกกระเป๋าเดินทางใบหนักอึ้งของเธอโยนใส่ท้ายรถอย่างง่ายดายราวกับมันเป็นแค่ปุยนุ่น คนบ้าอะไรหน้าตาหล่อเหลาเกินกว่าจะเป็นแค่บอดี้การ์ด แถมท่าทางเย่อหยิ่งจองหองนั่นอีก ไม่เห็นจะดูเหมือนลูกจ้างสักนิด"ยินดีที่ได้รู้จักครับ... คุณหนู" เลโอหันกลับมา ปรายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเหยียดยิ้ม ที่มุมปากนิด ๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกคันยุบยิบที่ริมฝีปากอย่างบอกไม่ถูก"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ... หวังว่าคุณจะเก่งสมคำคุยของคุณลุงนะคะ"ปอป่านเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ก่อนจะหมุนตัวก้าวขึ้น ไปนั่งประจำที่เบาะหลังคู่กับคุณอุ้ย เลโอมองตามหลังร่างบางไปแล้วส่ายหน้าเบา ๆ พลางนึกในใจ.. 'ตัวเท่าหมากระเป๋าทำเป็นพยศ... น่าสนุกดีนี่'ตลอดเส้นทางจากสนามบินมุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังกลางเมืองเชียงใหม่ ภายในรถค่อนข้างเงียบ ปอป่านนั่งฟังคุณอุ้ยเล่าถึงอาการของบิดาอย่างตั้งใจ ทว่าหลายครั้งที่เธอเผลอเงยหน้าขึ้นมองกระจกมองหลัง และพบว่านัยน์ตาสีน้ำตาลคมกริบของคนขับรถหน้าฝรั่งกำลังลอบมองเธออยู่เช่นกันทันทีที่สายตาประสานกันผ่

แสงแดดยามเช้าทาบทับลงมาบนดอยอ่างขาง ขับไล่ความหนาวเย็นและหยาดน้ำค้างบนยอดหญ้าให้ระเหยไปพร้อมกับสายหมอกบาง ๆ ปอป่านเดินลงบันไดมาที่ห้องอาหารด้วยชุดทะมัดทะแมง กางเกงยีนส์เข้ารูปกับเสื้อเชิ้ตลายสกอตพับแขนและรองเท้าผ้าใบ พร้อมลุยงานเต็มที่ ทว่าใบหน้าหวานกลับต้องง้ำงอลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใครนั่งร่วมโต๊ะอาหารเช้าอยู่กับบิดาของเธอ"อรุณสวัสดิ์ครับ... คุณหนู" เลโอเอ่ยทักทาย รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงดูยียวนกวนประสาทเหมือนเมื่อคืนไม่มีผิด"คุณพ่อจะให้สิทธิพิเศษกับบอดี้การ์ดเกินกว่าคนอื่นไปหรือเปล่าคะ ถึงได้เรียกมาร่วมโต๊ะอาหารแบบนี้" ปอป่านแกล้งทำเป็นไม่สนใจคำทักทายของเขา แต่หันไปกระเง้ากระงอดกับผู้เป็นพ่อแทน พลางลากเก้าอี้นั่งลงฝั่งตรงข้ามชายหนุ่ม ประทีปหัวเราะเบา ๆ"ไม่หรอกลูก พอดีพ่อมีเรื่องงานจะคุยกับ เลโอเขานิดหน่อยน่ะ ทานโจ๊กสิลูกป้าจำเนียนเพิ่งทำมาเสร็จร้อน ๆ เลย"หญิงสาวไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงอะไรอีก เธอตักเครื่องปรุงใส่ชามโจ๊กของตัวเองเงียบ ๆ แต่หูก็คอยเงี่ยฟังบทสนทนาระหว่างบิดากับหนุ่มหน้าฝรั่งตรงหน้า"เป็นไงบ้างเลโอ เมื่อคืนหลับสบายดีไหมเรือนพักตู้คอนเทนเนอร์กันหนาวได้ดีหรือเปล่า""สบาย