جميع فصول : الفصل -الفصل 200

ระยะทางจากสำนักงานไปยังโรงครัวและโรงอาหารไม่ได้ไกลกันมากนัก ปอป่านเลือกที่จะเดินเท้าไปตามทางเดินที่ปูด้วยแผ่นหินทราย โดยมีบอดี้การ์ดร่างยักษ์อย่างเลโอเดินขนาบข้างไม่ห่าง ส่วนกาญจนา พนักงานบัญชีสาวที่ถูกสั่งให้ออกมาด้วยนั้น จำต้องกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามเจ้านายคนใหม่มาติด ๆ ด้วยใบหน้าซีดเผือดสายลมเย็น ๆ ของดอยอ่างขางพัดมาปะทะใบหน้า ทว่าเมื่อเข้าใกล้บริเวณโรงครัว กลิ่นควันไฟและกลิ่นอาหารที่โชยมากลับไม่ได้ชวนให้รู้สึกเจริญอาหารเท่าใดนัก โรงอาหารของฟาร์มเป็นเพียงอาคารเปิดโล่งหลังคามุงหญ้าคา มีโต๊ะและม้านั่งไม้ตัวยาวเรียงรายอยู่หลายตัว ถัดเข้าไปด้านในคือส่วนของโรงครัวที่มีเตาฟืนและเตาแก๊สขนาดใหญ่ตั้งอยู่"นั่นใครน่ะ มาทำอะไรกันตรงนี้?" เสียงแหบพร่าแต่ฟังดูใจดีของหญิงสูงวัยดังขึ้น ปอป่านเดินตรงเข้าไปหาหญิงวัยกลางคนสามคนที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมถาดอาหาร"สวัสดีค่ะป้า ๆ ... ป่านเองค่ะ ปอป่าน"'ป้าสมจิตร' แม่ครัวหัวป่าก์ประจำฟาร์มเพ่งตามองหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความดีใจ รีบวางทัพพีในมือแล้วเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนลวก ๆ"ตายแล้ว! คุณหนูปอป่านจริงๆ ด้วย ป้าจำแทบไม่ได้เลยค่ะ โตเป็นสาว

ตอนที่ 7: การซื้อใจชาวไร่บรรยากาศในโรงอาหารที่เคยจอแจพลันเงียบกริบลงเมื่อหญิงสาวร่างเล็กก้าวออกมายืนอยู่เบื้องหน้าแถวคนงานที่กำลังรอรับอาหาร สายตานับห้าสิบกว่าคู่จ้องมองมาที่เธอด้วยความสงสัย เจือความไม่เป็นมิตร บางคนมีสีหน้าเหนื่อยล้า บ่งบอกถึงการตรากตรำทำงานหนักมาทั้งช่วงเช้า"เอาล่ะทุกคน... ฉันขอเวลาสักเดี๋ยวนะคะ ฉันมีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้ทุกคนทราบ" ปอป่านเปล่งเสียงดังฟังชัด ทว่ากลับไม่มีใครให้ความสนใจเท่าที่ควร เสียงบ่นพึมพำดังสวนขึ้นมาแทบจะทันที"โอ๊ย จะมาพูดอะไรตอนนี้คนกำลังหิว!""นั่นสิ หิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว คุยทีหลังไม่ได้หรือไง!"เสียงฮึดฮัดดังระงมขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะจากกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ยืนอยู่หัวแถว ซึ่งปอป่านจำได้แม่นยำว่าคนพวกนี้คือลูกน้องคนสนิทที่เดินตามหลังนายศักดาเมื่อเช้า ป้าสมจิตรเห็นท่าไม่ดี จึงรีบคว้าทัพพีเหล็กเคาะลงบนถาดสังกะสีเสียงดังลั่น!เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!"เอ้า! เงียบ! ฟังกันหน่อยสิโว้ย!" ป้าสมจิตรตวาดลั่นโรงอาหาร "นี่คุณหนูปอป่าน เจ้าของไร่ตัวจริง ท่านมีเรื่องสำคัญจะพูดด้วย ใครไม่ฟังก็หูหนวกไปเลย!""พวกเราไม่ฟังเว้ยป้า! พวกเราจะกินข้าว มาทางไหนก็เชิญคุ

เข็มนาฬิกาบนผนังออฟฟิศบอกเวลาบ่ายโมงสี่สิบห้านาทีปอป่านนั่งประจำที่อยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ซึ่งเคยเป็นของบิดา กองแฟ้มเอกสารที่เหลือรอดจาก 'ไฟไหม้ปริศนา' ถูกวางเรียงรายอยู่ตรงหน้า หญิงสาวเปิดพลิกดูทีละหน้าด้วยความตั้งใจ โดยมีเลโอที่ลากเก้าอี้มานั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ชายหนุ่มไม่ได้ทำเพียงแค่นั่งเฝ้ารักษาความปลอดภัย แต่สายตาคมกริบของเขายังกวาดมองตัวเลขในบัญชีเหล่านั้นเงียบ ๆ อย่างจับผิดส่วนกาญจนานั้นนั่งเหงื่อตกอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง พิมพ์งานสลับกับลอบมองเจ้านายสาวด้วยความหวาดระแวง"ก๊อก... ก๊อก..."เสียงเคาะประตูดังขึ้นพอดีกับเวลาบ่ายสองโมงตรงเป๊ะ ป้าสมจิตร นางนวล และนางคำมี สามแม่ครัวแห่งบ้านสวนฟาร์มชะโงกหน้าเข้ามาในออฟฟิศด้วยท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะปกติแล้วพวกเธอแทบจะไม่เคยเหยียบเข้ามาในห้องแอร์เย็นฉ่ำแห่งนี้เลย"เชิญค่ะป้าจิตร เข้ามานั่งตรงนี้เลยค่ะ" ปอป่านเงยหน้าจากแฟ้มเอกสาร คลี่ยิ้มกว้างต้อนรับ พร้อมกับผายมือไปยัง ชุดโซฟารับแขกมุมห้อง ท่าทีดุดันเกรี้ยวกราดเมื่อตอนเช้าหายไปจนหมดสิ้นเหลือเพียงความอ่อนน้อมและเป็นกันเอง เลโอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเดินไปเลื่อนเก้าอี้ให้แม่ครัววั

ตลอดช่วงบ่าย ปอป่านนั่งจมกองแฟ้มเอกสาร อยู่ในออฟฟิศจนพระอาทิตย์คล้อยต่ำ บรรยากาศบนดอยอ่างขางเริ่มถูกปกคลุมด้วยความมืดและอุณหภูมิที่ลดฮวบลง หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น ปลายนิ้วเรียวไล่ไปตามตัวเลขบนกระดาษสเตตเมนต์ที่กาญจนาปริ้นมาให้ด้วยความหงุดหงิด"ให้ตายสิ!" ปอป่านโยนปากกาลงบนโต๊ะ ทิ้งแผ่นหลังพิงเก้าอี้อย่างอ่อนล้า"ตัวเลขในบัญชีมันลงตัวเป๊ะเกินไป เป๊ะจนเหมือนจงใจแต่งบัญชีขึ้นมาใหม่ทั้งหมด ค่าปุ๋ย ค่ายาฆ่าแมลง ถูกสั่งซื้อในราคาที่แพงกว่าท้องตลาดเกือบสองเท่า แถมยอดขายผักส่งออกก็ลดลงครึ่งหนึ่งโดยอ้างว่าผักไม่ได้มาตรฐาน... แต่หลักฐานบิลตัวจริงดันอ้างว่าถูกไฟไหม้ไปหมดแล้ว!"เลโอที่นั่งเงียบ ๆ อยู่ที่โซฟามุมห้องวางหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษในมือลง เขาลุกขึ้นเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่กำลังนั่งนวดขมับตัวเองอยู่"คนโกงที่ฉลาด มักจะทำลายหลักฐานที่สาวถึงตัวได้เสมอครับคุณหนู" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเหนือศีรษะ"แล้วฉันจะทำยังไงดีล่ะเลโอ" ปอป่านเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาของเธอฉายความกังวลอย่างปิดไม่มิด"ถ้าไม่มีบิลตัวจริง หรือหลักฐานที่แน่นหนาพอ ฉันก็เอาผิดอาญาสองอาหลานนั่น ไม่ได้ ทำได้แค่ไล่ออก... ซึ่งคนพวกนั้น

ปอป่านรับซองเอกสารมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นสำเนาบิลเงินสดที่มีลายเซ็นประทับตราร้านค้าชัดเจน ทั้งบิลค่าปุ๋ย ค่ายา และบิลรับซื้อผักจากเถ้าแก่ในตลาด"เยี่ยมมากเลโอ! นายทำได้ยังไงเนี่ย""ก็แค่ใช้... 'ศิลปะการเจรจา' นิดหน่อยครับ พวกเถ้าแก่ร้านค้าเขาก็ไม่อยากมีปัญหากับนายทุนใหญ่อย่างเราหรอก พอผมเอาชื่อฟาร์มไปอ้างพร้อมกับบอกว่าจะเปลี่ยนคู่ค้าใหม่ถ้าไม่ให้ความร่วมมือ พวกเขาก็รีบถ่ายเอกสารมาให้แทบไม่ทัน" ยังไม่ทันที่ปอป่านจะได้เอ่ยชมความฉลาดของบอดี้การ์ดหนุ่ม เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น สายเรียกเข้าแสดงชื่อ 'คุณกาญจนา'"ฮัลโหล มีอะไรคะคุณกาญจนา""คะ... คุณหนูคะ รีบมาที่ลานโหลดผักท้ายไร่ด่วนเลยค่ะ! ตอนนี้ 'เสี่ยกวง' ที่มารับซื้อผักกาดขาวล็อตใหญ่กำลังโวยวายใหญ่เลยค่ะ บอกว่าผักเราไม่ได้มาตรฐาน จะขอกดราคาลงครึ่งหนึ่ง นายศักดากำลังช่วยเจรจาอยู่ค่ะ!" น้ำเสียงของพนักงานบัญชีสาวดูตื่นตระหนกจนเกินพอดี ปอป่านกระตุกยิ้มมุมปาก หันไปสบตากับเลโอ"ละครฉากใหญ่กำลังจะเริ่มแล้ว ไปกันเถอะเลโอ เราไปดูผลงานการแสดงของนายศักดากันหน่อย" ที่ลานโหลดผักท้ายไร่ รถบรรทุกสิบล้อจอดเทียบรอ