All Chapters of HOMBRES CALIENTES 5: JACOB - NEVER BEEN, NEVER HAD: Chapter 11 - Chapter 20

Binuksan ni Jacob ang pinto ng opisina nito. Dahil unang beses niya roon, she was expecting to see the weirdest part of him— at hindi naman siya nagkamali. Unang bumungad kay Anyah ang malaking family portrait ng mga ito na nakasabit sa kulay dilaw na dingding. Kilala na naman niya ang pamilya nito, pero hindi pa rin niya maiwasang mapangiti. Kitang-kita sa malaking larawan ang iba-ibang personalidad ng mga ito kagaya na lamang ni Enrico na napakaseryoso. Si Jacob, hindi nawawala ang pilyong ngiti sa mga labi. Si Alejandro naman, pinaghalong reaksyon ng dalawa. Habang ang mga nakababata nitong mga kapatid ay pawang mga nakangiti, pati na ang mga magulang ng mga ito. Sandali niyang iginala ang mga mata sa paligid. Maaliwalas ang buong silid dahil ang kalahati ng dingding niyon na nakaharap sa kanluran ay purong bubog, mula sa ceiling hanggang sa sahig. At kung hindi siya nagkakamali, tinted iyon na may automatic na pantakip kapag maaraw

Jacob was really inspired to work with Montenegro’s. They will build a two-storey Victorian-style mansion on the highest part of the land, one big pavilion, two smaller ones, villas and tent-like cottages made of bamboo. Maglalagay rin sila ng dalawang infinity pool at mayroon ding man-made hot spring. Some of the trees weren’t cut down, iyon ay sa kagustuhan na rin niya at ng mga Montenegro. And to make it really private, villas were set to be far from each other. Para na rin mabigyan ng privacy ang mga magiging guests doon. From time to time, naroon si Anyah para mag-supervise. Pero madalas, pakiramdam niya, minamanmanan siya nito. Halata kasi sa babae na walang tiwala sa kaniya. “How do I suppose to know that you’ve measured it right? Hindi ba dapat pang one bed lang itong mga villas na ito?” kunot-noong tanong nito. Naroon na naman ito para mag-inspection na akala mo b

“Tama pa ba itong napasukan natin? Bakit para yatang wala naman talagang dumadaan dito?” takang tanong ni Jacob habang binabagtas nila ang isang masukal na kagubatan. Hindi niya alam kung anong lugar iyon. Basta kung ano lang sabihin sa kaniya ni Anyah, kapag sinabi nitong lumiko— lumiliko nga siya. “Wala ngang dumadaan dito, but you are on the right track. Saulado ko ang lugar na ito kahit pa nakapikit ako,” sagot nito. Napataas ang isang kilay niya. “What do you mean saulado mo na? Do you usually come here?” “Uh-huh . . . Minsan, ako lang mag-isa. Minsan naman, kasama ang buong family namin.” “Meaning, parte na ito ng Hacienda Montenegro.” “Yes.” Sinabayan pa nito iyon ng pagtango. 

“Hey! Ang daya mo! Hindi naman kasali ang ganito. White nga, ’di ba? Hindi naman ’to white. Brown ’to na may kaunting white,” ani Anyah sa kaniya habang nagpaparamihan sila ng shells na pinulot nila sa tabing-dagat. Katatapos lang ng pagawa sa ipinatatayong resort ng mga ito kaya’t naisipan muna nilang tumambay sa may dalampasigan— hanggang sa hamunin nga siya ni Anyah. Ang mananalo, siya raw taya sa lunch nila bukas. Wala kasi itong pasok dahil summer break na. “Hindi naman, ah. Majority pa rin ang white, oh. Tingnan mo kayang mabuti,” sabi niya na ang buong atensyon ay nasa binibilang nilang mga kabibe. “Hindi kaya! Brown ’yan,” giit nito. “Hmmp! Ang daya mo. Porke’t kakaunti ang panguha mo ayaw mong lumaban nang patas.” “I am fair, okay? Ikaw itong malabo ang katwiran. Kasi, kung ano ang rules natin, iyon lang dapat.”

Jacob found himself sitting at one of the highchairs in front of the barcounter, inside Zhione’s club. Nakadalawang bote na siya ng whiskey pero hindi pa rin siya tinatalaban ng sumpa ng alak. Nadarama pa rin niya ang pag-antak ng sugat sa kaniyang dibdib— and it was k**ling him! “F**k! Lyn, wala bang mas hard na drink dito sa bar niyo?” pasupladong wika niya sa babaeng bartender. Kilala na siya ng mga tauhan ni Zhione dahil regular siyang pumupunta roon at madalas, kasama pa niya ang mga loko-lokong kaibigan. “Gin, sir, meron kami. Ano ho ba’ng gusto ninyo? Bilog o kwatro kantos?” sarkastikong tanong nito. Dahil nga sanay na rin ang mga tauhan doon ni Zhione sa kaniya kaya madalas ay kabiruan na niya ang mga ito. “Vodka na lang o rum.” “Bakit, sir? Ayaw niyo ng gin? Tiyak na kahit na ano pa ang gusto ninyong makalimutan— makakalimutan niyo talaga dahil sa alak na ’yon.” Tumaas a