LOGINCALEB:
MABILIS akong nagmaneho ng Ferrari ko pauwi ng condo. It's already 11 o'clock in the evening. The moment I stepped inside my penthouse in BGC, silence welcomed me. No guards. No servants. No family. Just me. Dahil sa profession namin ng daddy, walang katulong o guard ang nakapaligid sa amin. Tanging ang mga kasamahan lang namin sa organization ang nakakasalamuha namin. Dahil bawal kaming makipaglapit sa sinoman. Maaari kasing gamitin iyon ng mga kalaban against us. The city lights beyond the floor-to-ceiling windows illuminated the dark interior of the apartment. Millions of people were living their lives outside, unaware that one of the world's deadliest assassins had just walked through the door. Sa paningin ng mga tao, para lang kaming ordinaryo katulad nila. Wala silang kaalam-alam. . . kung gaano kami kadelekadong nilalang. I loosened my tie and tossed my coat onto the couch. My body felt heavy. Not from physical injuries. But from exhaustion. For two straight nights, I hadn't slept properly. Idagdag pang nasa hospital pa rin ang daddy. Ang daming tumatakbo sa isipan ko. Our last mission. My father's condition. The impossible task waiting for me. Napahilot ako sa sentido na pumikit at ini-relax na muna ang sarili. Damn. Sumasakit na ang ulo ko sa dami ng isipin. Nang medyo makapagpahinga na ako, I headed toward the bathroom. Sanay naman akong mag-isa. Dahil kahit si daddy ay hindi ko kasama sa condo. Magkaiba kami ng tirahan. Para din iyon sa kapakanan naming dalawa. Hindi na namin hahayaang maulit ang nakaraan kaya nagpasya kami na hindi tutuloy sa iisang bubong. A few minutes later, I sank into the warm bathtub. The heat immediately relaxed my tense muscles. I leaned my head back against the marble surface and closed my eyes. Huminga akong malalim na napangiti. For the first time all day, I allowed myself to breathe. But the peace didn't last. My mind drifted back to the same problem. Queen M. The mysterious Mafia Queen. The woman feared by every major crime syndicate in the world. The woman I had agreed to kill. Napailing ako na naiisip na naman ang huling mission ko. "How the hell am I supposed to find someone who doesn't even exist on paper?" I murmured. No real name. No photograph. No fingerprints. No known relatives. Nothing. She was a ghost. A legend. A shadow hiding behind an empire. Napahilot ako sa batok ko. The mission was practically suicide. Yet I had accepted it without hesitation. Because it was my only chance. The only chance for my father and me to finally walk away from the blood-soaked world we had lived in for years. Malungkot ang naging kwento ng pamilya namin. Kaya siguro naging ice hearted na kami ng daddy. My father was all I had left. My mother was gone. My younger sister was gone. Both of them had been murdered over a decade ago. I could still remember that night. One of my father's enemies had attacked our home while he was away on a mission. Ang sigawan namin sa bahay, pagpapasaklolo, ang iyakan namin ng nakababatang kapatid ko habang magkayakap kami. Kung paano namin nakitang pinagsasaksak ang mommy. Magkahawak kamay kaming tumakbo ng kapatid ko palabas ng villa. Pero hinabol nila kami. At bago pa kami makatalon sa bangin, nakuha nila ang kapatid ko kaya ako lang ang nakatakas. Nang magising ako, nasa hospital na ako. May benda sa ulo at katabi ang daddy na mugto ang mga mata. Nalaman ko sa kanya. . . na dalawang buwan na pala akong comatose at wala na si mommy at kapatid ko. That night changed me forever. That night was the reason I joined the organization. The reason I trained until my hands bled. The reason I learned how to kill without hesitation. And ten years later. . . I became one of it's leaders. Not because of my father name. Not because of favoritism. But because I earned it. Dugo at pawis ang pinuhunan ko para maabot ang ranggo ko ngayon. Speed. Intelligence. Combat ability. Strategy. I excelled in every field. Eventually, I became the commander of Omega Vesper. The organization's final weapon. The unit sent when failure was not an option. Ang simpleng binata noon. . . kabilang na sa mga top assassin ng bansa. I opened my eyes and stared at the ceiling. If money was the issue, my father and I could have retired years ago. The missions alone had earned us billions. We could buy islands. Private jets. Luxury mansions. Anything we wanted. Yet we lived quietly. Low-profile. Invisible. Because wealth meant nothing if people discovered who we really were. The world's most dangerous assassins didn't survive by attracting attention. A long sigh escaped my lips. Everything I had done. Every person I had killed. Every sacrifice I had made. It had all been for one goal. Our freedom. Gusto ko na lamang makalaya sa mga panahong ito. Magpahinga sa lahat at walang nakapatong na mabigat na responsibilidad sa balikat ko. Mamuhay ng normal katulad ng mga ordinaryong tao. Libutin ang mundo. . . at bumuo ng pamilya. Ito na lamang ang pagkakataong meron ako. A chance to finally pursue the woman who had occupied my heart for years. A woman I had never forgotten. Madison Madrigal. Isa sa mga heredera ng pamilya Madrigal. Ang pamilyang kabilang sa top richest family in the country. My first love. The girl who unknowingly carried my heart ever since I was young. Ang nag-iisang nagmamay-ari ng puso ko noon pa man. Kaya naman ni minsan. . . hindi ako nakipag-fling sa iba. Dahil para sa akin ay nakatali na ang puso ko. . . kay Madison. A small smile appeared on my lips as memories resurfaced. I was fourteen when I first met her. She was only eight. Palabas na ako ng school ko nang makita siyang dinukot ng mga armadong lalake. I still remembered hearing her cries that day. The fear in her voice. The terror in her eyes. Dinala nila ito malapit lang sa secret hideout ng daddy. Walang pag-aalinlangan na tinulungan ko si Madison. But there were too many of them. So I contacted my father. And within minutes. . . the entire area became a battlefield. The kidnappers never stood a chance. Wala silang kalaban-laban kay daddy kahit mag-isa lang itong sumugod. That was how we saved Madison. Unfortunately, escaping the syndicate wasn't the end of our problems. A storm struck while we were transporting her home. The yacht suffered severe damage. And the three of us ended up stranded on a small island for several days. Those days remained some of the most peaceful moments of my life. Kahit seryoso kami at tahimik ni daddy sa mga panahong iyon. . . Madison was the exact opposite. She talked nonstop. Asked endless questions. And somehow managed to smile even in difficult situations. She followed me everywhere. She helped catch fish. Collected fruits. Gathered firewood. And despite being a rich little princess. . . she never once complained. Not even when sleeping on the sand. Not even when eating roasted fish every day. Instead, she treated the entire experience like an adventure. Like we were characters in one of her favorite fairy tales. Kahit hindi niya kami kilala ng daddy, ang giliw pa rin niya sa amin. Minsan, nahuhuli ko ang daddy na napapangiti sa kakulitan ni Madison. Kahit siya lang ang madalas na nagsasalita sa aming tatlo, wala itong kapaguran. Ang ingay at napakamasayahing bata. Tumatawa ito, napapahagikhik at nangungulit sa amin ng daddy. "Caleb! Look! I caught one!" sigaw nito na ipinagmamalaki ang nahuli niyang isda. Lihim akong napangiti. Wala kaming ibang makakain kaya kailangan naming mangisda at kumuha ng iba pang pwedeng makain sa gubat. "Caleb! Is this fruit edible?" tanong ulit nito habang kumukuha ng mga wild berries at ako naman ay kumukuha ng mga buko. "Caleb! When I grow up, I'll become brave like you!" muling sigaw pa nito kahit hindi ko siya sinasagot. A genuine smile spread across my face. She had been adorable. Stubborn. Fearless. Bright enough to make people forget their worries. Lumipas ang tatlong araw na pamamalagi namin sa isla dumating din ang team ng daddy to rescue us. Inihatid namin si Madison sa kanyang pamilya dahil alam naman nito kung saan siya nakatira at kung sino ang mga magulang niya. Her father had offered us a large reward. But we refused. My father never accepted money for saving innocent people. As we prepared to leave, Madison suddenly grabbed my hand. Naluluha ito na nakatingala sa akin. "Will I ever see you again?" I still remembered the promise that changed everything. "When you grow up, I'll come find you." Saad ko na hinaplos siya sa ulo. Her eyes immediately lit up. "Really?" I nodded. "Yeah." "Then what happens after that?" she asked. "Then I'll marry you." Madison had immediately turned toward her father. "Daddy! Did you hear that?" Her father had laughed. "I heard it, sweetheart." Then he looked at me and said. . . "If my daughter agrees when that day comes, you have my blessing, hijo." The little girl had nodded with a bright smile on her lips. "I agree!" ***** Napahilot ako sa sentido na mapait na napangiti. Years had passed since then. She was no longer the little girl from the island. Kabilang na siya ngayon sa mga kilalang heredera at hinahangaan ng lahat. Beautiful. Successful. Untouchable. And I. . . I was an assassin. A man covered in blood. A man who didn't deserve someone like her. Which was why I needed to finish this mission. Because if I survived. . . If I finally earned my freedom. I would keep my promise. Sa oras na mapagtagumpayan ko ang huling mission ko. . . hindi na ako isang assassin. Isa na akong ordinaryong tao. Kapag dumating ang araw na iyon, hindi na ako magsasayang ng sandali. I would find Madison Madrigal and fulfill my promise to her. Sana lang. . . sana lang ay magtagumpay akong mapatay. . . si Queen M.MADISON: I woke up in the middle of the night. Nahihimbing na si Caleb sa tabi ko. Nakayapos sa baywang ko ang braso nito, habang ang isa ay naging unan ko. We're still both naked. Tanging ang makapal na kumot lang ang nakabalot sa aming katawang magkayakap. Hindi ko alam pero–bigla akong binundol ng kakaibang kaba sa kalagitnaan ng gabi. Maingat kong inalis ang braso nitong nakayapos sa akin. Madilim na dito sa loob ng silid, pero nakabukas ang mga ilaw sa labas ng villa. I carefully got out of the bed. Inabot ko ang panty at strapless night dress ko sa paanan ng kama at isinuot ito. Naigala ko ang paningin at pinakiramdaman ang paligid. Hindi ko alam kung bakit may kakaibang nagpaparamdam sa akin ngayon. But whatever that was, I must prepare myself. Magaan bawat paghakbang kong nilapitan ang bedside table at ingat na ingat na binuksan ang closet. I picked up my sniper rifle there. Dahan-dahan ko iyong ikinasa at naglakad patungo sa may bintana. Caleb was still lying on the bed.
MADISON: NANGINGITI ako habang dahan-dahan kaming naglalakad ni Caleb dito sa pampang. I slept the whole day because my body is so weak and still sore. Paano ba naman, hindi ako tinatantanan ni Caleb kagabi. Ang mokong, nahumaling nang bumembang! Mabuti na lang at hinayaan niya akong makapagpahinga sa buong maghapon, kaya heto at nakabawi-bawi kahit paano ang katawan ko. It's already 5 o'clock in the afternoon. Hindi na masakit sa balat ang sikat ng araw, at kay gandang pagmasdan ng sunset sa dagat. Kahel na kahel ang kulay ng kapaligiran at kay gandang pagmasdan ng kulay kahel na kalangitan. Ang sarap din sa balat ng malamig na simoy ng hangin, idagdag pang tahimik dito at kay ganda ng tanawin. Kahit ang pinong buhangin ay kay sarap tapakan at hindi ito masakit sa paa kundi–nakaka-relax pa nga. Sinasabayan naman ni Caleb ang dahan-dahan kong paghakbang. Medyo mahapdi pa kasi ang kepyas kong namamaga na sa kakabembang nito sa akin. Hawak-hawak nito ang kamay ko habang nakasandal p
MADISON:NANGINGITI ako habang nakasandal kay Caleb. Nakaupo kami sa gilid ng bathtub, habang yakap-yakap ako nito. After our wild sex earlier, my body collapsed. Naubos ang naipon kong lakas sa isang round lang! Namamaos na rin ang boses ko dahil sa kakahiyaw kanina nang binabayo niya ako! The lavender bubble bath that he mixed in the water smelled good. Its smell reigns inside the bathroom, helping to relax our body and mind while we soak in the warm water here in the bathtub. Pareho kaming tahimik, pero tila nagkakaunawaan ang aming puso at katawan. Ang sarap namnamin ng bawat minutong lumilipas, habang nakakulong ako sa bisig ng lalakeng pinakamamahal ko. Ngayon, buo na ang tiwala ko sa kanya. Panatag na ulit ang puso at isipan ko na kasama siya. Siguro dahil matagal na siyang nakaukit sa puso ko, kaya nagawa ko pa ring magtiwala at piliin ito, sa kabila ng mga nalaman ko sa kanyang katauhan. Sa ngayon, walang ibang mahalaga sa akin kundi–ang makasama ko siya. And there's only o
MADISON:PASADO alasyete na ng gabi nang muli akong magising. Natulog kasi ulit ako kanina, matapos ang dalawang beses na pag-angkin muli ni Caleb sa akin. Ang lalakeng ‘yon–napakahilig. Ang taas ng stamina sa katawan. Pakiramdam ko ay ang luwag-luwag na ng akin na ilang beses na niyang binayo. Hindi pa naman siya regular size kundi–XXL!“Honey, the tub is ready. Maligo na ba tayo?” tanong nito, na bagong labas ng banyo.Pinaningkitan ko ito. Pasipol-sipol naman ito na may pilyong ngising naglalaro sa mga labi, habang naglalakad palapit sa akin dito sa kama.“Caleb ha? Mahapdi na.” Pagbabanta ko.He softly chuckled and shook his head. He sat at the edge of the bed. Nakapaskil pa rin ang mapaglarong ngisi sa mga labi niya, at ibang-iba ang kinang sa mga mata nito.“What? Wala naman akong ginagawa a.” Painosenteng saad nito.“Hwag ako, Caleb. Alam na alam ko na namang may pinaplano ka. Ikaw–napakaharot mo ha? Parang hindi ka naman inosente e. Ako ba talaga ang una mo?” nagdududa kong pa
MADISON:NANGUNOTNOO ako na mahinang napaungol nang maramdaman ang basang facetowel na dumadampi sa mukha ko. I tried to stop him, but my body was too weak. I can't even raise my hand. “Sandali lang, honey. Punasan lang ulit kita para bumaba na ang lagnat mo,” dinig kong wika ni Caleb na may halong lambing at pag-aalala.Ramdam ko ngang mas lumala ang karamdaman ko ngayon, kumpara kaninang umaga. Ngayon, halos hindi na ako makagalaw, maski ang idilat ang mga mata ko ay sobrang hirap gawin. He gently wiped me from my face, down to my neck, chest and arms. Tumatayo ang mga balahibo ko sa katawan dahil sa malamig na tubig, pero nakatulong nga iyon para maibsan ang panghihina ko. “What time is it?” I asked weakly. Kahit ang boses ko ay namamaos.“It's already 2 o'clock in the afternoon, honey. Kaya mo bang bumangon? Kumain ka na muna. I cooked porridge for you,” sagot nito.After wiping me, he fixed my blanket. Wala pa akong suot, kaya ang sarap mabalot sa makapal at malambot niyang kum
MADISON: NAPAUNGOL ako nang maramdaman ang sobrang pangangalay ng buong katawan ko. Sobrang bigat ng katawan ko, na halos hindi ako makagalaw. Masakit ang ulo ko lalo na sa pribadong parte ng katawan ko. I smiled when I felt myself locked in Caleb's arms, as he hugged me tightly. His arms wrapped around me. Para tuloy akong pusa na nakasiksik sa kanya. I don't remember what time we slept last night. Pero natatandaan ko pa ang mga namagitan sa aming dalawa ni Caleb kagabi. Gano'n din ang pag-ungot nito ng isa pang round na pinayagan ko. Bago pa man ako tuluyang nakaidlip, naramdaman ko itong muling umulos sa ibabaw ko. “Gosh, I'm not a virgin anymore. Totoo ngang may namagitan sa amin ni Caleb kagabi,” usal ko sa isipan na naaalala kung paano ako inangkin ni Caleb. A sweet smile appeared on my lips as I remembered what happened between me and Caleb last night. Kung paano kami napapaungol. The way he thrust inside me. His flushed and sweating face, while his jaw tightened and his ey







