ANMELDENCALEB:
MABILIS akong nagmaneho ng Ferrari ko pauwi ng condo. It's already 11 o'clock in the evening. The moment I stepped inside my penthouse in BGC, silence welcomed me. No guards. No servants. No family. Just me. Dahil sa profession namin ng daddy, walang katulong o guard ang nakapaligid sa amin. Tanging ang mga kasamahan lang namin sa organization ang nakakasalamuha namin. Dahil bawal kaming makipaglapit sa sinoman. Maaari kasing gamitin iyon ng mga kalaban against us. The city lights beyond the floor-to-ceiling windows illuminated the dark interior of the apartment. Millions of people were living their lives outside, unaware that one of the world's deadliest assassins had just walked through the door. Sa paningin ng mga tao, para lang kaming ordinaryo katulad nila. Wala silang kaalam-alam. . . kung gaano kami kadelekadong nilalang. I loosened my tie and tossed my coat onto the couch. My body felt heavy. Not from physical injuries. But from exhaustion. For two straight nights, I hadn't slept properly. Idagdag pang nasa hospital pa rin ang daddy. Ang daming tumatakbo sa isipan ko. Our last mission. My father's condition. The impossible task waiting for me. Napahilot ako sa sentido na pumikit at ini-relax na muna ang sarili. Damn. Sumasakit na ang ulo ko sa dami ng isipin. Nang medyo makapagpahinga na ako, I headed toward the bathroom. Sanay naman akong mag-isa. Dahil kahit si daddy ay hindi ko kasama sa condo. Magkaiba kami ng tirahan. Para din iyon sa kapakanan naming dalawa. Hindi na namin hahayaang maulit ang nakaraan kaya nagpasya kami na hindi tutuloy sa iisang bubong. A few minutes later, I sank into the warm bathtub. The heat immediately relaxed my tense muscles. I leaned my head back against the marble surface and closed my eyes. Huminga akong malalim na napangiti. For the first time all day, I allowed myself to breathe. But the peace didn't last. My mind drifted back to the same problem. Queen M. The mysterious Mafia Queen. The woman feared by every major crime syndicate in the world. The woman I had agreed to kill. Napailing ako na naiisip na naman ang huling mission ko. "How the hell am I supposed to find someone who doesn't even exist on paper?" I murmured. No real name. No photograph. No fingerprints. No known relatives. Nothing. She was a ghost. A legend. A shadow hiding behind an empire. Napahilot ako sa batok ko. The mission was practically suicide. Yet I had accepted it without hesitation. Because it was my only chance. The only chance for my father and me to finally walk away from the blood-soaked world we had lived in for years. Malungkot ang naging kwento ng pamilya namin. Kaya siguro naging ice hearted na kami ng daddy. My father was all I had left. My mother was gone. My younger sister was gone. Both of them had been murdered over a decade ago. I could still remember that night. One of my father's enemies had attacked our home while he was away on a mission. Ang sigawan namin sa bahay, pagpapasaklolo, ang iyakan namin ng nakababatang kapatid ko habang magkayakap kami. Kung paano namin nakitang pinagsasaksak ang mommy. Magkahawak kamay kaming tumakbo ng kapatid ko palabas ng villa. Pero hinabol nila kami. At bago pa kami makatalon sa bangin, nakuha nila ang kapatid ko kaya ako lang ang nakatakas. Nang magising ako, nasa hospital na ako. May benda sa ulo at katabi ang daddy na mugto ang mga mata. Nalaman ko sa kanya. . . na dalawang buwan na pala akong comatose at wala na si mommy at kapatid ko. That night changed me forever. That night was the reason I joined the organization. The reason I trained until my hands bled. The reason I learned how to kill without hesitation. And ten years later. . . I became one of it's leaders. Not because of my father name. Not because of favoritism. But because I earned it. Dugo at pawis ang pinuhunan ko para maabot ang ranggo ko ngayon. Speed. Intelligence. Combat ability. Strategy. I excelled in every field. Eventually, I became the commander of Omega Vesper. The organization's final weapon. The unit sent when failure was not an option. Ang simpleng binata noon. . . kabilang na sa mga top assassin ng bansa. I opened my eyes and stared at the ceiling. If money was the issue, my father and I could have retired years ago. The missions alone had earned us billions. We could buy islands. Private jets. Luxury mansions. Anything we wanted. Yet we lived quietly. Low-profile. Invisible. Because wealth meant nothing if people discovered who we really were. The world's most dangerous assassins didn't survive by attracting attention. A long sigh escaped my lips. Everything I had done. Every person I had killed. Every sacrifice I had made. It had all been for one goal. Our freedom. Gusto ko na lamang makalaya sa mga panahong ito. Magpahinga sa lahat at walang nakapatong na mabigat na responsibilidad sa balikat ko. Mamuhay ng normal katulad ng mga ordinaryong tao. Libutin ang mundo. . . at bumuo ng pamilya. Ito na lamang ang pagkakataong meron ako. A chance to finally pursue the woman who had occupied my heart for years. A woman I had never forgotten. Madison Madrigal. Isa sa mga heredera ng pamilya Madrigal. Ang pamilyang kabilang sa top richest family in the country. My first love. The girl who unknowingly carried my heart ever since I was young. Ang nag-iisang nagmamay-ari ng puso ko noon pa man. Kaya naman ni minsan. . . hindi ako nakipag-fling sa iba. Dahil para sa akin ay nakatali na ang puso ko. . . kay Madison. A small smile appeared on my lips as memories resurfaced. I was fourteen when I first met her. She was only eight. Palabas na ako ng school ko nang makita siyang dinukot ng mga armadong lalake. I still remembered hearing her cries that day. The fear in her voice. The terror in her eyes. Dinala nila ito malapit lang sa secret hideout ng daddy. Walang pag-aalinlangan na tinulungan ko si Madison. But there were too many of them. So I contacted my father. And within minutes. . . the entire area became a battlefield. The kidnappers never stood a chance. Wala silang kalaban-laban kay daddy kahit mag-isa lang itong sumugod. That was how we saved Madison. Unfortunately, escaping the syndicate wasn't the end of our problems. A storm struck while we were transporting her home. The yacht suffered severe damage. And the three of us ended up stranded on a small island for several days. Those days remained some of the most peaceful moments of my life. Kahit seryoso kami at tahimik ni daddy sa mga panahong iyon. . . Madison was the exact opposite. She talked nonstop. Asked endless questions. And somehow managed to smile even in difficult situations. She followed me everywhere. She helped catch fish. Collected fruits. Gathered firewood. And despite being a rich little princess. . . she never once complained. Not even when sleeping on the sand. Not even when eating roasted fish every day. Instead, she treated the entire experience like an adventure. Like we were characters in one of her favorite fairy tales. Kahit hindi niya kami kilala ng daddy, ang giliw pa rin niya sa amin. Minsan, nahuhuli ko ang daddy na napapangiti sa kakulitan ni Madison. Kahit siya lang ang madalas na nagsasalita sa aming tatlo, wala itong kapaguran. Ang ingay at napakamasayahing bata. Tumatawa ito, napapahagikhik at nangungulit sa amin ng daddy. "Caleb! Look! I caught one!" sigaw nito na ipinagmamalaki ang nahuli niyang isda. Lihim akong napangiti. Wala kaming ibang makakain kaya kailangan naming mangisda at kumuha ng iba pang pwedeng makain sa gubat. "Caleb! Is this fruit edible?" tanong ulit nito habang kumukuha ng mga wild berries at ako naman ay kumukuha ng mga buko. "Caleb! When I grow up, I'll become brave like you!" muling sigaw pa nito kahit hindi ko siya sinasagot. A genuine smile spread across my face. She had been adorable. Stubborn. Fearless. Bright enough to make people forget their worries. Lumipas ang tatlong araw na pamamalagi namin sa isla dumating din ang team ng daddy to rescue us. Inihatid namin si Madison sa kanyang pamilya dahil alam naman nito kung saan siya nakatira at kung sino ang mga magulang niya. Her father had offered us a large reward. But we refused. My father never accepted money for saving innocent people. As we prepared to leave, Madison suddenly grabbed my hand. Naluluha ito na nakatingala sa akin. "Will I ever see you again?" I still remembered the promise that changed everything. "When you grow up, I'll come find you." Saad ko na hinaplos siya sa ulo. Her eyes immediately lit up. "Really?" I nodded. "Yeah." "Then what happens after that?" she asked. "Then I'll marry you." Madison had immediately turned toward her father. "Daddy! Did you hear that?" Her father had laughed. "I heard it, sweetheart." Then he looked at me and said. . . "If my daughter agrees when that day comes, you have my blessing, hijo." The little girl had nodded with a bright smile on her lips. "I agree!" ***** Napahilot ako sa sentido na mapait na napangiti. Years had passed since then. She was no longer the little girl from the island. Kabilang na siya ngayon sa mga kilalang heredera at hinahangaan ng lahat. Beautiful. Successful. Untouchable. And I. . . I was an assassin. A man covered in blood. A man who didn't deserve someone like her. Which was why I needed to finish this mission. Because if I survived. . . If I finally earned my freedom. I would keep my promise. Sa oras na mapagtagumpayan ko ang huling mission ko. . . hindi na ako isang assassin. Isa na akong ordinaryong tao. Kapag dumating ang araw na iyon, hindi na ako magsasayang ng sandali. I would find Madison Madrigal and fulfill my promise to her. Sana lang. . . sana lang ay magtagumpay akong mapatay. . . si Queen M.MADISON: We spent several peaceful minutes sipping coffee before I excitedly pulled him toward the arcade. Naiiling naman ito na sinusunod ako dahil alam niyang wala siyang panama sa akin. Nagniningning ang mga mata ko na namili ng gagamitin namin. Minsan lang kasi kami gumala sa mga mall dahil na rin sa sitwasyon namin. Hindi kami pwedeng basta-basta pagala-gala sa publiko. “So, what do you want to play?” Caleb asked me. Itinuro ko ang gusto ko. “Let's do racing first, Caleb. Kapag matalo mo ako, iyong sunod nating gagawin ay ikaw ang masusunod.” Sagot ko ditong tumango. “Game.” I practically ran while Caleb calmly followed behind me. Napapalingon din ang mga tao sa amin at hindi ko maiwasang mairapan ang mga babaeng lantarang nagpapa-cute kay Caleb. "Easy, para kang bata, pinagtitinginan tayo. Don't you know how normal people walk?” bulong nito na ikinahagikhik ko. "Well, I'm not normal like them, Caleb." "Sabagay, it's obvious." Pagsang-ayon nito. I gasped dramatically
MADISON: AFTER we ate breakfast, Caleb and I went out according to my plan. Hindi naman na nagtanong pa ang daddy nang magpaalam ako sa kanila kanina na lalabas ako kasama si Caleb. Bukod sa may tiwala siya kay Caleb, alam ng daddy na kaya kong protektahan ang sarili ko kung sakaling magkaaberya. I couldn't stop smiling as Caleb drove us toward Madrigal Mall. Tahimik ito habang nagmamaneho na naka-focus ang paningin sa daan. Hindi ko alam pero–dati ko pa napapansin na may kakaiba kay Caleb at sa aura niya. Madalas siyang tahimik, malalim ang iniisip pero alerto pa rin sa paligid niya–na hindi normal, right? Normal people are not like that. Kapag malalim ang iniisip, madalas ay hindi nito napapansin ang paligid niya. Pero si Caleb? No. Kahit malalim ang iniisip nito at malayo ang tanaw ng mga mata, kahit konting kaluskos lang ay maririnig at maririnig niya. Ramdam ko na may kakaiba sa kanya, para siyang may tinatago sa personalidad niya. I don't know. O baka masyado ko lang b
CALEB: NAPAPIKIT ako na hindi namalayang unti-unting tinutugon ang halik nito! I caught her by the waist before she could hit the floor. Napabitaw ako dito at parang nabuhusan ng tubig na ma-realized ang nagawa ko! Damn! I kissed her! No–we kissed! She looked up at me and grinned, completely unfazed. Bakas ang kalasingan sa mapupungay niyang mga mata na tumitig sa akin at napapapikit-pikit na. “You kissed me,” nakangisi at lasing niyang turan. Napatikhim ako na nag-init ang mukha sa sinaad niya! “Ahem! Pasensiya na. Ikaw kasi e, hindi nga kasi ako bakla,” mahinang sagot ko na napaiwas sa mga titig niyang may halong tudyo pa rin. "Kahit na. You still kissed me. Does this mean–tayo na? You kissed me na e.” Wika niya pa na nangingisi. "Stop it, Madie. You're drunk." Tugon ko at saka maingat itong kinarga. Kaagad naman siyang yumapos sa batok ko at nagsumiksik sa dibdib ko. Lihim akong napangiti nang singhutin pa talaga ako nito saka mahinang napahagikhik. “Hindi a. I'm not dru
CALEB:MAGHAPON akong nanatili sa hospital para samahan ang ama ko. Wala kasing ibang nakabantay sa kanya kaya ang hirap sa akin na iwanan itong mag-isa. The doctors said his condition was finally stable, but he still hadn't regained consciousness. Watching him lie motionless on that hospital bed made my chest tighten.He was all I had left. And I was all he had. Sa mga gan'tong pagkakataon, kaming dalawa lang ang magkasangga. Kami ang hindi mag-iiwanan hanggang huling hininga namin.I took a deep breath before standing. Pasado alas-otso na pala ng gabi. Hindi ko namalayan ang paglipas ng mga oras. Before leaving, I adjusted his blanket and looked at him one last time."Daddy, aalis na po ako. Magpalakas ka ha? I'll be back tomorrow."Muli akong napabuntong hininga ng malalim bago tuluyang lumabas ng silid nito at inihabilin siya sa mga nurse sa nurse station. Paglabas ko ng elevator, tumuloy na ako sa kinaroroonan ng kotse na gamit ko. “Oh fvck! I'm dead!” Napatampal ako sa ulo na
MADISON: PANAY ang sulyap ko sa wristwatch ko at bawat minutong lumilipas, naiinis ako lalo. Damn. Bakit ko ba siya iniisip? Bakit hindi ako mapalagay na wala pa ito? Isang araw ko pa lang siyang nakakasama pero–heto at nagugulo na niya ang isipan ko. Napabuga ako ng hangin. For the tenth time in the last five minutes, I glanced at my watch again. Napanguso ako. It's already 7:08 PM. Wala pa ring Caleb ang bumabalik ng mansion. Bwisit ‘yon a. Malinaw naman ang sinabi niya kaninang umaga na ilang oras lang siya sa hospital. Kaya hindi na ako sumama sa kanya. I sighed and checked my phone. Still, no message, no missed calls, wala. As in wala manlang paramdam ang tukmol sa buong maghapon. Naiinis akong binuksan ang cellphone ko at akmang tatawagan ito nang may maalala ako. Damn. I didn't even have his number. Napapikit ako na mahinang napamura at ibinaba ulit sa mesa ang cellphone ko. Naiinis na ako na maghapong hindi nagpaparamdam si Caleb. He's my personal bodyguard pero heto at
CALEB: LIHIM akong napangiti na napaniwala ko si Madison. Damn. Muntik na akong mahuli kanina. Hindi ko pa kasi nasasabi sa kanya na ako nga ang batang nagligtas sa kanya noon, pero alam naman ito ni Tito Delta. Paglabas namin ng silid, nakaalalay ako dito. Tahimik lang naman ito. Nakasuot ng headphone at nakatutok sa cellphone niya. The moment Madison and I stepped out of the hotel, I moved instinctively beside her. Hinawakan siya sa kamay at inalalayan. Madison didn't seem to notice. Or perhaps she simply trusted me enough not to question it. Pagbukas ng elevator, sabay na kaming lumabas. Pasimple kong pinapakiramdaman ang paligid. Sumulpot naman ang bagong sportcar sa harapan namin at bumaba ang driver no'n na yumuko sa amin ni Madison. Several Rolls-Royce SUVs also arrived moments later. The Madrigals' security convoy. Pinagbuksan ko ito ng pintuan at inalalayan makasakay, bago umikot sa driver side at sumakay na rin. The moment Madison entered the passenger seat, the convo







