บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว: บทที่ 31 - บทที่ 40

กุ้ยเฟยจ้องนาง “ดังนั้นเล่าเพคะ”“คุกเข่า”คำสั่งสั้น ๆ ทำให้ทุกคนในห้องกลั้นหายใจ กุ้ยเฟยนิ่งค้าง ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ“ฮองเฮาคิดว่าหม่อมฉันจะทำจริงหรือเพคะ”หลินเวยไม่ตอบคำถาม นางหันไปหาหลี่กงกงซึ่งยืนอยู่ด้านข้างห้องโถงในฐานะพยานจากกรมวัง“หลี่กงกง หากสนมฝ่าฝืนกฎวังต่อหน้าพยาน ต้องลงโทษอย่างไร”หลี่กงกงมีสีหน้าลำบากใจ แต่จำต้องตอบตามกฎ“หากไม่ยอมคุกเข่ารับการตักเตือน ต้องถูกตัดเบี้ยหวัดหนึ่งเดือน และกักบริเวณสิบวันพ่ะย่ะค่ะ”หลินเวยพยักหน้า“กุ้ยเฟย เจ้าจะเลือกคุกเข่าหนึ่งก้านธูป หรือถูกกักบริเวณสิบวันและตัดเบี้ยหวัด”ใบหน้าของกุ้ยเฟยเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ นางรู้ดีว่าหากเลือกถูกกักบริเวณ ก็เท่ากับยอมรับต่อหน้าทุกคนว่าตนจงใจฝ่าฝืนกฎ และฮองเฮาย่อมมีเหตุผลส่งเรื่องไปถึงฮ่องเต้ หากบิดาออกหน้า ก็จะกลายเป็นว่าตระกูลหลี่แทรกแซงวังหลังอย่างโจ่งแจ้ง แต่หากคุกเข่า นางจะเสียหน้าอย่างรุนแรง เจาอี๋เห็นท่าไม่ดีจึงรีบลุกขึ้น“ฮองเฮาเพคะ กุ้ยเฟยอา

เมื่อมาถึงประตูด้านนอก เขาพบว่าตำหนักซึ่งเคยเงียบเหงาและไร้ระเบียบเปลี่ยนไปมาก ขันทีเฝ้าประตูยืนตรงตามตำแหน่ง ทุกคนที่เข้าออกต้องลงชื่อในสมุด นางกำนัลถือของถูกตรวจทั้งก่อนเข้าและหลังออก แม้แต่กล่องยาของหมอหลวงยังต้องเปิดให้ผู้ดูแลตรวจสอบขันทีหน้าประตูเห็นฮ่องเต้ก็รีบคุกเข่าลง“ถวายบังคมฝ่าบาท”เยี่ยนจิ่งเฉินมองสมุดบนโต๊ะ“นี่คืออะไร”ขันทีตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย“เป็นสมุดบันทึกคนเข้าออกตำหนักพ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮาทรงสั่งให้ทุกคนลงชื่อ เวลา และจุดประสงค์เพื่อป้องกันคนแปลกหน้าลอบเข้ามา”ฮ่องเต้เปิดดูสองสามหน้า รายการทุกอย่างถูกเขียนเป็นระเบียบ ไม่มีการข้ามเวลา ไม่มีช่องว่างให้คนแทรกชื่อภายหลัง วิธีนี้เรียบง่าย แต่ใช้ได้ผลยิ่งกว่าการเพิ่มทหารเฝ้าประตูหลายเท่า เสียงชิงหลัวดังมาจากด้านใน“ผู้ใดอยู่หน้าตำหนัก”เมื่อเห็นขบวนฮ่องเต้ นางก็รีบคุกเข่า“ถวายบังคมฝ่าบาท หม่อมฉันไม่ทราบว่าพระองค์จะเสด็จมา จึงมิได้เตรียมการต้อนรับ ขอทรงลงโทษเพคะ”เยี่ยนจิ่งเฉินมอง

“ฮองเฮาเพคะ ฝ่าบาททรงเริ่มเป็นห่วงพระองค์แล้วหรือไม่”หลินเวยกลับไปนั่งหน้าโต๊ะ ทำเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น“เขาไม่ได้ห่วงข้า”“แต่พระองค์ทรงถามถึงอาการ ทั้งยังจะส่งหมอหลวงมา”หลินเวยหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง“เขาเพียงสงสัยว่าข้าเปลี่ยนไปเพราะเหตุใด”ชิงหลัวมองนายหญิงอย่างลังเล“แล้วหากวันหนึ่งฝ่าบาททรงเชื่อใจพระองค์จริง ๆ เล่าเพคะ” ปลายพู่กันของหลินเวยหยุดอยู่เหนือกระดาษ นางนึกถึงภาคิน ผู้ชายที่เคยพูดว่ารักและเป็นห่วงทุกวัน ก่อนจะร่วมมือกับน้องสาวผลักนางไปตายกลางถนนความอ่อนโยนของผู้ชายไม่ใช่สิ่งที่นางจะยอมเชื่อได้ง่ายอีกแล้ว“ความเชื่อใจของจักรพรรดิเปลี่ยนได้ตามสถานการณ์”นางกล่าวช้า ๆ“วันนี้เขาอาจสนใจ พรุ่งนี้อาจระแวง วันต่อมาอาจสั่งประหารข้าเพราะฎีกาเพียงไม่กี่ฉบับ”ชิงหลัวก้มหน้าลง“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”หลินเวยมองไปทางประตูที่ฮ่องเต้เพิ่งจากไป แววตานางนิ่งสงบ แต่ล

“น่าแปลกจริง ฮองเฮาเพิ่งทำให้ฝ่าบาทเสด็จตำหนักคุนหนิงบ่อยขึ้น ก็พบของเช่นนี้ในเครื่องหอมของพระองค์เสียแล้ว”เยี่ยนจิ่งเฉินหันมามองหลินเวย สีพระพักตร์เย็นลง“ฮองเฮา เจ้าจะอธิบายอย่างไร”หากเป็นเซี่ยอวี้หลันคนเดิม คงตกใจ รีบปฏิเสธ และยิ่งพูดยิ่งเปิดช่องให้คนอื่นกล่าวหา แต่หลินเวยกลับยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ ก่อนวางลง“ก่อนหม่อมฉันจะอธิบาย ขอถามเจาอี๋สักสองคำเพคะ”เจาอี๋ยิ้มอ่อน“ฮองเฮาเชิญถาม”“เหตุใดเจ้าจึงบอกว่าเครื่องหอมกระถางนี้เป็นของข้า ทั้งที่คนวางกระถางเป็นนางกำนัลของเจ้า”เจาอี๋ตอบทันที “เพราะนางกำนัลกล่าวว่าได้รับจากคนของตำหนักคุนหนิงเพคะ”“แล้วผู้ใดเป็นคนรับ”เจาอี๋ชะงักเล็กน้อย หลินเวยหันไปหานางกำนัลคนนั้น“ชื่ออะไร”นางกำนัลคุกเข่าลง “หม่อมฉันชื่อชุ่ยเอ๋อร์เพคะ”“ผู้ที่มอบเครื่องหอมให้เจ้าเป็นผู้ใด”ชุ่ยเอ๋อร์ตอบเสียงสั่น “เป็นนางกำนัลสวมชุดของตำหนักคุนหนิ

หลินเวยให้คนตรวจต่อหน้าพยานทุกกล่อง พร้อมประทับตราชั่วคราวไว้ที่ฝากล่องของตำหนักเจาอี๋เป็นกล่องไม้จันทน์สีเข้ม ผูกเชือกสีเขียวและมีป้ายชื่อชัดเจน ภายในเป็นเครื่องหอมดอกเหมยชนิดเดียวกับที่ใช้ในงานเลี้ยงหลินเวยหยิบกล่องนั้นขึ้นมาพิจารณา ก่อนหันไปหาชิงหลัว“นำกล่องสำรองมา”ชิงหลัวส่งกล่องอีกใบซึ่งมีรูปร่างและขนาดเหมือนกันทุกประการ เพียงแต่ภายในกล่องสำรองมีผงเรียกจิตที่ยึดมาจากงานเลี้ยงผสมอยู่กับเครื่องหอมบางส่วนหลินเวยไม่ได้สลับป้ายชื่ออย่างหยาบ ๆ นางให้ชิงหลัวเปิดเชือกผูกกล่องอย่างระมัดระวัง เก็บรอยปมเดิมไว้ครบถ้วน จากนั้นจึงเปลี่ยนเพียงถุงผ้าด้านใน ก่อนปิดกลับเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น“แต่หากมีคนตรวจพบภายหลัง จะไม่กล่าวว่าเราวางของหรือเพคะ”ชิงหลัวถามด้วยความกังวลหลินเวยพยักหน้า“เพราะเหตุนี้ต้องมีคนของเจาอี๋เป็นผู้ยืนยันว่ากล่องไม่เคยถูกเปิดหลังออกจากสำนักเครื่องหอม”ไม่นาน นางกำนัลจากตำหนักเจาอี๋ชื่อหลันเซียงก็มารับของ หลันเซียงเป็นคนเดียวกับที่หวังอี้เคยกล่าวว่าเป็นผู้ส่งค