บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว: บทที่ 41 - บทที่ 50

“คนที่ถูกตำหนิเพราะทำงานพลาด จะพยายามแก้ตัวด้วยการทำงานชิ้นใหม่ให้สำเร็จ”ชิงหลัวหน้าตึงขึ้น “เจาอี๋จะลงมืออีกหรือเพคะ”“แน่นอน” หลินเวยมองกลับไปยังตำหนักฉือหนิง “และครั้งต่อไป นางจะไม่ใช้เครื่องหอมอีก เพราะรู้แล้วว่าข้ามองออก”นางเดินต่อด้วยท่าทีสง่างาม“แต่ก่อนที่นางจะคิดแผนใหม่ พวกเราจะทำให้สนมคนอื่นเชื่อก่อนว่า เจาอี๋เก็บของต้องห้ามไว้ลับหลังพวกนาง”ชิงหลัวเริ่มเข้าใจ“พวกนางจะเริ่มระแวงกันเอง”“ถูกต้อง” หลินเวยยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “พันธมิตรที่ร่วมกันเพราะผลประโยชน์ ย่อมแตกได้ง่ายที่สุดเมื่อเริ่มสงสัยว่าอีกฝ่ายกำลังซ่อนอาวุธไว้ใช้เพียงลำพัง”นางหันไปมองทิศตำหนักเจาอี๋ ดวงตาคมกริบเปล่งประกายเย็นชาอีกฝ่ายมอบเครื่องหอมต้องห้ามให้นางในงานเลี้ยงนางจึงเพียงส่งมันกลับไปยังเจ้าของและของขวัญที่ย้อนคืนครั้งนี้ ไม่ได้ทำให้เจาอี๋เสียเพียงชื่อเสียง แต่ยังทำให้รอยร้าวแรกปรากฏขึ้นระหว่างนางกับไทเฮาอย่างชัดเจน.

“ใช่” หลินเวยใช้พู่กันลากเส้นอีกครั้ง “เป้าหมายไม่ใช่ตำแหน่งฮองเฮา แต่คือฮ่องเต้”คำตอบนั้นทำให้ชิงหลัวขนลุกไปทั้งตัว “พวกเขาต้องการควบคุมฝ่าบาทหรือเพคะ”หลินเวยยิ้มเย็น  “จักรพรรดิที่แข็งแกร่ง ไม่มีผู้ใดควบคุมได้ แต่จักรพรรดิที่ถูกล้อมด้วยคนของตนเองย่อมค่อย ๆ สูญเสียอำนาจโดยไม่รู้ตัว”นางหยิบหมากดำขึ้นมาหนึ่งเม็ด “สมมติว่ากุ้ยเฟยได้เป็นฮองเฮา”หมากดำถูกวางลงกลางกระดาน “ตำแหน่งสำคัญในวังหลังจะตกเป็นของตระกูลหลี่”จากนั้นนางหยิบหมากอีกเม็ด “เจาอี๋ดูแลสำนักเครื่องหอม” อีกเม็ดหนึ่ง“ซูเฟยดูแลพระคลังฝ่ายใน”  อีกเม็ด “เต๋อเฟยดูแลพิธีการ” และสุดท้าย “เหม่ยเหรินคอยรายงานข่าว”หลินเวยมองกระดานที่เต็มไปด้วยหมาก“เมื่อถึงวันนั้น ฮ่องเต้จะเสวยสิ่งใด ใช้ผู้ใด พบผู้ใด หรือลงพระนามในสิ่งใด ทุกอย่างจะผ่านคนของพวกเขาทั้งหมด”ชิงหลัวเม้มริมฝีปากแน่น “เช่นนั้นฝ่าบาทก็เหมือนถูกขังอยู่ในวังของตน

หญิงผู้นั้นรีบส่ายหน้า “ไม่เพคะ”“แล้วเกิดอะไรขึ้น”หลิวอิงร้องไห้ออกมา “ปิ่นหยกเป็นของซูเฟยเอง นางแอบซ่อนไว้ใต้หมอนหม่อมฉัน แล้วให้คนค้น”ชิงหลัวตกใจ “เหตุใดนางต้องทำเช่นนั้น”หลิวอิงก้มหน้าสะอื้น “เพราะหม่อมฉันเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น”หลินเวยจ้องนาง “เห็นอะไร”หลิวอิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเสียงเบา “คืนหนึ่ง...หม่อมฉันเห็นซูเฟยใช้แส้เฆี่ยนนางกำนัลคนหนึ่ง”“เหตุใด”“เพียงเพราะนางชงชาผิดรส” ห้องทั้งห้องเงียบลง หลิวอิงกล่าวต่อทั้งน้ำตา“ต่อหน้าฝ่าบาท ซูเฟยอ่อนโยนแต่ลับหลัง...นางไม่ต่างจากปีศาจ”ชิงหลัวกำหมัดแน่น “แล้วคนที่ถูกเฆี่ยน”หลิวอิงหลับตาลง“เสียชีวิตในอีกสามวัน”หวังอี้หน้าซีด “เหตุใดเรื่องนี้ไม่เคยถูกเปิดเผย”หลิวอิงหัวเราะทั้งน้ำตา “เพราะทุกคนกลัว ผู้ใดพูดผู้นั้นก็กลายเป็นคนขโมย คนโกหก หรือคนเสียสติ&rd

หลินเวยอ่านข้อความซ้ำอีกครั้ง แม้ยังไม่ใช่หลักฐานมัดตัวซูเฟยโดยตรง แต่เป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญ นางเก็บกระดาษกลับเข้าซองอย่างระมัดระวัง ก่อนมองเสี่ยวอัน“ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเจ้าปกป้องสิ่งนี้เพียงลำพังหรือ”เด็กหนุ่มพยักหน้า “กระหม่อมสัญญากับนายหญิง ว่าจะไม่ให้ผู้ใดเผามัน”หลินเวยยิ้มบาง “เจ้าทำได้ดี”นางหันไปหาหวังอี้ “พาเสี่ยวอันออกจากตำหนักร้างคืนนี้”หวังอี้ตกใจ “เดี๋ยวนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ”“ใช่...หากซูเฟยรู้ว่าเด็กคนนี้ยังมีชีวิต เขาจะไม่มีชีวิตอยู่ถึงพรุ่งนี้”เสี่ยวอันตกใจ “ฮองเฮา...”หลินเวยเดินเข้าไปวางมือบนไหล่เด็กหนุ่ม“จากวันนี้ เจ้าไม่ต้องอยู่คนเดียวอีก”น้ำตาของเสี่ยวอันไหลออกมาอีกครั้ง เขารีบโขกศีรษะลงกับพื้น“กระหม่อมขอถวายชีวิตรับใช้ฮองเฮา”หลินเวยมองตำหนักร้างแห่งนี้เป็นครั้งสุดท้าย นางเริ่มเข้าใจแล้วว่า ซูเฟยไม่ได้เพิ่งเริ่มฆ่าคน นางทำเช่นนี้มาหลายปี เพียงแต่ทุกครั้งความอ่อนโยนบนใบห

จดหมายจากตระกูลซูฝนที่ตกต่อเนื่องมาหลายวันเพิ่งหยุดลงในยามเช้า ท้องฟ้าเหนือพระราชวังต้าเยี่ยนกลับมาสดใสอีกครั้ง แต่สำหรับหลินเวย ความเงียบสงบในวันนี้กลับทำให้นางรู้สึกว่าพายุกำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆตั้งแต่เสี่ยวอันเข้ามาอยู่ในตำหนักคุนหนิง ข่าวลือเกี่ยวกับความโหดร้ายของฮองเฮาเริ่มเบาบางลง ขณะเดียวกัน ซูเฟยกลับเก็บตัวมากขึ้น แม้ยังคงแสดงท่าทีอ่อนโยนต่อหน้าฮ่องเต้ แต่คนของหวังอี้รายงานว่านางเรียกหลันเซียงเข้าพบแทบทุกคืนคนที่เริ่มหวาดกลัว...ย่อมเริ่มทำพลาด ภายในห้องทรงงาน หลินเวยกำลังจัดเรียงแผนผังความสัมพันธ์ของขุนนางและสนม ชื่อของซูเฟยถูกวงไว้ด้วยหมึกสีแดง ข้างกันมีชื่อของตระกูลซู พร้อมเครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่ ชิงหลัวรีบเดินเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น“ฮองเฮาเพคะ!”หลินเวยเงยหน้าขึ้น “เจ้าไม่ค่อยแสดงสีหน้าเช่นนี้ มีข่าวดีหรือ”ชิงหลัวคุกเข่าลง แล้วยื่นซองจดหมายผ้าไหมสีขาวให้“คนของเราดักพบคนส่งของจากจวนตระกูลซูเพคะ”หลินเวยรับซองนั้นมา ด้านนอกไม่มีชื่อผู้รับ มีเพีย