Mag-log inเมื่อข่าวไปถึงหลินเวย นางไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือโกรธ มีเพียงแววตาที่เย็นลงทันทีเมื่อเห็นรอยช้ำบนใ
ทุกอย่างกำลังเรียงตัวเข้าที่ ไทเฮามีความแค้น มีเหตุผล มีความชอบธรรม และตอนนี้ยังมีเหตุให้กลัวว่าหลินเวยจะปิดปากพระนาง สำหรับกุ้ยจงเหยา สิ่งเหล่านี้มากพอแล้วที่จะทำให้เขาเลิกสงสัยในความร่วมมือที่กำลังก่อตัวเขามองข้อความจากตำหนักฉือหนิงอีกครั้ง ก่อนกล่าวอย่างมั่นใจ “พระนางเลือกแล้ว”กุ้ยเยว่หรงถาม “ท่านแน่ใจ?”“แน่”“เลือกใคร”กุ้ยจงเหยายิ้มบาง “เลือกฝ่ายที่ทำให้พระนางกลับมามีเสียงได้อีกครั้ง”และเพราะคำโกหกเพียงครั้งเดียวของหญิงชราที่เขาคิดว่ากำลังถูกต้อนจนมุม ในที่สุด กุ้ยจงเหยาก็เชื่อว่าไทเฮาอยู่ฝ่ายตนแล้วกุ้ยเยว่หรงสร้างคลื่นประชาชนข่าวเรื่องราชโองการจากรัชกาลก่อนหลุดออกจากวงขุนนางเร็วกว่าที่ราชสำนักคาดไว้ ช่วงแรกมีเพียงคนในโรงน้ำชาใหญ่ ๆ พูดถึงว่าอดีตฮ่องเต้อาจเคยคิดแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการ แต่เมื่อผ่านไปไม่กี่วัน เรื่องก็ถูกเล่าใหม่จนกลายเป็นคำถามที่แทงตรงเข้าหาหัวใจของราชสำนักหากไทเฮาเคยได้รับอำนาจโดยชอบธรรมจริง เหตุใดวันนี้พระนางจึงถูกกักอยู่ในตำหนักและจากคำถามนั้น เรื่องก็เริ่มเปลี่ยนอีกครั้ง“ได้ยินว่าราชโองการเขียนไว้ว่าไทเฮามีสิทธิ์ดูแลราชสำนักร่วมกับขุนนางอาวุโส”“ถ้าเป
กุ้ยเยว่หรงถาม “ท่านจะขอให้ไทเฮาพูดต่อสาธารณะหรือ”“ยัง”“ทำไม”“เพราะถ้าเร่งเกินไป พระองค์อาจถอย” กุ้ยจงเหยาหยิบพู่กัน “ให้คนส่งข้อความกลับไปว่า ถ้าฮองเฮาข่มขู่พระองค์จริง ตระกูลกุ้ยจะหาทางทำให้พระองค์มีโอกาสพูดต่อหน้าราชสำนักโดยไม่ถูกกดดัน”กุ้ยเยว่หรงมองเขา “ท่านกำลังเสนอการคุ้มครอง?”“ไม่ เสนอทางออก”“ต่างกันหรือ”“มาก คนที่ถูกขังไม่ชอบให้ใครบอกว่าจะคุ้มครองแต่จะสนใจคนที่บอกว่ามีทางให้เลือก” กุ้ยจงเหยาตอบข้อความนั้นถูกส่งกลับไปยังตำหนักฉือหนิง เมื่อไทเฮาได้ฟัง พระนางหัวเราะทันที“เขากัดเบ็ดแล้ว”นางกำนัลชราถาม “พระองค์จะทรงตอบอย่างไรเพคะ”“ยังไม่ตอบ”“ทำไม”“ปลาเพิ่งกัด จะรีบดึงเชือกทำไม ปล่อยให้เขาคิด” พระนางลุกขึ้นเดินไปหน้าต่าง“คิดอะไรเพคะ”“คิดว่าเรากำลังกลัว คิดว่าเราต้องการคนช่วย คิดว่าเราต้องการเวทีพูด แล้วเมื่อเขาเชื่อมากพอ…” ไทเฮายิ้ม “เขาจะเอาของที่ซ่อนอยู่มาเสนอเอง”นางกำนัลชรานิ่งไป ทันใดนั้นก็เข้าใจว่า พระนางไม่ได้ต้องการเพียงหลอกกุ้ยจงเหยาแต่ต้องการล่อให้เขาเปิดหลักฐานทั้งหมดที่ยังซ่อนไว้“พระองค์คิดว่าเขายังมีอะไร?”“แน่นอน” ไทเฮาตอบ “คนอย่างกุ้ยจงเหยาไม่มีวันเอาไ
คำโกหกของไทเฮาหลังจากหลินเวยออกจากตำหนักฉือหนิง ไทเฮายังคงนั่งอยู่ที่เดิมเป็นเวลานานนางกำนัลชราข้างกายไม่กล้าถามซ้ำเพราะรู้ว่าพระนางกำลังคิด และทุกครั้งที่ไทเฮาเงียบเช่นนี้ มักหมายความว่าพระนางไม่ได้คิดเพียงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นตรงหน้า แต่กำลังมองไปถึงสิ่งที่จะเกิดตามมาอีกหลายก้าวในที่สุด ไทเฮาจึงหยิบถ้วยชาขึ้นมา ชาเย็นไปแล้ว พระนางจิบเพียงเล็กน้อยก่อนถาม “มีใครรู้หรือไม่ว่าหลินเวยมาหาเรา”นางกำนัลชราตอบ “คนในตำหนักรู้เพคะ ส่วนด้านนอกน่าจะรู้เพียงว่าฮองเฮาได้รับคำเรียกจากพระองค์”“กุ้ยจงเหยาจะรู้ไหม”“มีความเป็นไปได้สูงเพคะ”ไทเฮายิ้มบาง “เขาต้องถาม”หญิงชรามองพระนาง “พระองค์จะทรงตอบอย่างไรเพคะ”“เจ้าคิดว่าเราควรตอบอย่างไร”“ตามความจริง?”ไทเฮาหัวเราะเบา ๆ “ความจริงอะไร”“ว่าฮองเฮามาตามคำเรียกของพระองค์ และพระองค์ทรงถามเรื่องฝ่าบาทกับอำนาจ”“แล้วหลังจากนั้น?”“ก็…” นางกำนัลชราหยุด เพราะทันใดนั้นก็มองเห็นปัญหาถ้ากุ้ยจงเหยารู้ว่าหลินเวยไม่ได้ขอร้อง ไม่ข่มขู่ ไม่พยายามซื้อใจ และยังยืนยันว่าหากความจริงทำร้ายตัวเองก็ให้ไทเฮาพูดออกมา เขาย่อมรู้ทันทีว่าความสัมพันธ์ระหว่างไทเฮากับฮองเฮาไ
“เจ้ากล้าพูดเพราะยังไม่ถึงวันนั้น”“ถูกต้อง” คำตอบทำให้ไทเฮาประหลาดใจ หลินเวยไม่ได้รีบอ้างว่าตนสูงส่ง“หม่อมฉันไม่รู้ว่าถ้าวันนั้นมาถึงจริงจะเจ็บเพียงใด อาจโกรธเขาด้วย อาจทะเลาะ อาจคิดว่าไม่ยุติธรรม แต่สุดท้ายหม่อมฉันยังไม่คิดใช้ชีวิตของเขา สุขภาพของเขา หรือบัลลังก์ของเขาเป็นราคาสำหรับอำนาจของตัวเอง”ไทเฮาเงียบลงหลินเวยมองพระนางแล้วถามสิ่งที่ไม่ควรถามที่สุด “พระองค์กำลังถามหม่อมฉัน หรือถามตัวเองเพคะ”สายตาไทเฮาเย็นลงทันที “เจ้ากล้ามาก”“ทราบเพคะ”“เจ้าคิดว่าเรากำลังเสียใจ?”“ไม่ทราบ”“เรายังเกลียดเจ้า”“ทราบเพคะ”“ถ้ามีโอกาสเห็นเจ้าตกจากตำแหน่ง เราอาจยังรู้สึกดี”“เรื่องนั้นก็พอเดาได้เพคะ”“แล้วเจ้ายังกล้าพูดกับเราเช่นนี้”“เพราะพระองค์ไม่ได้เรียกหม่อมฉันมาเพื่อฟังคำประจบ”ไทเฮามองนาง ไม่มีคำตอบหลินเวยจึงกล่าวต่อ “พระองค์ถามว่าหม่อมฉันจะเลือกอำนาจหรือเยี่ยนจิ่งเฉิน แต่หม่อมฉันคิดว่า ครั้งหนึ่งพระองค์อาจเคยตอบคำถามนี้ผิด”พระพักตร์ไทเฮาแข็งขึ้น “หลินเวย”“พระองค์รักเขาเพคะ”“อย่าทำเหมือนรู้จักเรา”“หม่อมฉันไม่ได้รู้จักพระองค์ทั้งหมดแต่ถ้าพระองค์ไม่รักเขา พระองค์คงฆ่าเขาไปแล้วในตอนที่
ไทเฮากลับถาม “เจ้ากับเขากำลังแสดงละคร?”“พระองค์เรียกหม่อมฉันมาเพื่อถามเรื่องชีวิตคู่หรือเพคะ”“เราอยากรู้ว่าลูกชายเราโง่แค่ไหน”“ถ้าเรื่องนี้ หม่อมฉันคงตอบไม่ได้ เพราะจะดูไม่เคารพสามี”ไทเฮาหลุดหัวเราะจริง ๆ เป็นครั้งแรกแต่เพียงชั่วครู่ พระพักตร์ก็กลับมาเคร่งขรึม“หลินเวย เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดเราเรียกเจ้ามา”“ไม่ทราบ”“ไม่เดา?”“เดาได้หลายอย่าง”“พูดมา”“พระองค์อาจอยากถามเรื่องราชโองการ อาจอยากถามว่าหม่อมฉันจะทำอย่างไรถ้าเอกสารเป็นของจริง อาจอยากรู้ว่าหม่อมฉันคิดอย่างไรกับอันกุ้ยเฟยหรืออาจอยากลองดูว่าหม่อมฉันจะขอให้พระองค์ช่วยหรือไม่”ไทเฮามองนาง “ข้อสุดท้ายใกล้ที่สุด”หลินเวยไม่แปลกใจ “แล้วพระองค์เห็นอะไรเพคะ”“เจ้าไม่ได้ขอ”“หม่อมฉันไม่มีสิทธิ์ขอให้พระองค์โกหก”“ถ้าเราเพียงพูดความจริงที่เป็นประโยชน์กับเจ้า?”“นั่นเป็นสิทธิ์ของพระองค์”“แล้วถ้าความจริงทำร้ายเจ้า?”หลินเวยตอบทันที “ก็พูดเพคะ”ไทเฮาขมวดคิ้ว “แม้มันทำให้เจ้าถูกปลด?”“ถ้าหม่อมฉันทำผิดจริงจนสมควรถูกปลด ก็ต้องปลด”“พูดง่าย”“ไม่ง่ายเพคะ หม่อมฉันชอบตำแหน่งของตัวเอง” หลินเวยตอบ คำตอบตรงไปตรงมาทำให้ไทเฮามองนางใหม่“ชอบ?”“
หลินเวยมองข้อความอยู่นาน คนทั้งราชสำนักกำลังต้องการคำตอบจากไทเฮา กุ้ยจงเหยาส่งหลักฐาน อันกุ้ยเฟยส่งความปรารถนาดี ขุนนางส่งคำถามแต่ไทเฮาไม่เปิดใจให้ใคร บัดนี้พระนางกลับเป็นฝ่ายเรียกคนที่เคยทำให้ตนสูญเสียอำนาจมากที่สุดเข้าไปหาหลินเวยพับกระดาษ “เตรียมชุดให้ข้า”ชิงหลัวหน้าเปลี่ยน “พระองค์จะเสด็จจริงหรือเพคะ”“แน่นอน”“แต่พระนางบอกให้ไปคนเดียว”“ข้าอ่านออก”“หม่อมฉันหมายถึงมันอันตราย”หลินเวยยิ้มบาง “ถ้าไทเฮาต้องการฆ่าข้าจริง พระนางไม่เลือกเวลาที่คนทั้งราชสำนักรู้ว่าพระนางเป็นคนเรียกข้าเข้าไปหาหรอก”“แล้วพระองค์คิดว่าพระนางต้องการอะไร”คราวนี้หลินเวยไม่ตอบเพราะนางเองก็อยากรู้เช่นกัน และในวันที่กุ้ยจงเหยา อันกุ้ยเฟย รวมถึงคนทั้งราชสำนักต่างพยายามเปิดปากไทเฮาแต่ไม่มีใครทำสำเร็จ คนที่พระนางเลือกให้เข้ามาฟังสิ่งที่อาจเปลี่ยนทั้งกระดานกลับมีเพียงคนเดียว ไทเฮาเรียกหลินเวยมาพบเพียงลำพังศัตรูสองรุ่นยามซื่อของวันถัดมา หลินเวยมาถึงตำหนักฉือหนิงตามคำเรียกของไทเฮา นางมาคนเดียวตามที่พระนางต้องการ ชิงหลัวถูกสั่งให้รออยู่ด้านนอกประตูชั้นแรก แม้จะไม่พอใจอย่างยิ่งก็ตาม ส่วนเฉินอวี้ไม่ได้ปรากฏตัวให้เห็น







