Share

ห้า คุณหนูทำเป็นหรือเจ้าคะ

last update publish date: 2026-08-06 08:07:50

ห้า

วันต่อมาเหม่ยจูตื่นสายกว่าทุกวัน นางตื่นประมาณยามอู่ ตื่นมาพร้อมกับอาการมึนหัวแทบแตก โดยเหม่ยจูรู้สึกตัวตอนยามอิ๋นพบว่าตัวเองเอนนอนอยู่ที่ห้องแต่งตัวของเหล่านางโลม จากคำบอกกล่าวของบ่าวผู้ที่เป็นคนนำนางออกมาจากห้องนั้นเอ่ยว่า ตอนพวกเขาไปเก็บห้องเจอเหม่ยจูนอนอยู่บนพื้นไม่ได้สติ และที่นางตื่นขึ้นมาเพราะมีบ่าวคนหนึ่งมีน้ำใจเช็ดลูบด้วยผ้าเปียกน้ำให้ตามหน้าและตัว เพราะกลัวว่าแม่นมจะเป็นห่วงเหม่ยจูจึงฝืนลากสังขารตัวเองกลับจวนมาจนได้ โดยที่แม่นมหลับไปแล้ว

นางรู้สึกแค้นเคียงพ่อบุรุษขวัญใจสตรีหอซือเซียนมากที่ใช้อำนาจบังคับนางให้ดื่มสุราแทนแล้วยังปล่อยนางทิ้งไว้ในห้องอีก แต่ความโกรธเคืองทั้งหมดก็หายไปเมื่อพบว่าที่อกของตนมีก้อนเงินก้อนหนึ่งหลบอยู่!

หนึ่งตำลึงทอง!! นางรวยแล้ว

ความน้อยเนื้อต่ำใจ ความแค้นทั้งหมดปลิวหายเป็นปลิดทิ้ง เหม่ยจูคิดว่าเงินก้อนนี้คงเป็นบุรุษผู้นั้นให้นางเป็นของตอบแทนที่นางทำงานให้อย่างแน่นอน

เอาล่ะจากที่ร่างกายอ่อนเพลียตอนนี้กลับรู้สึกกระฉับกระเฉงขึ้นมาทันใด เหม่ยจูรีบล้างหน้าล้างตาและออกมาทานข้าวกับแม่นมจื่อเหยียน ซึ่งพอออกมาเจอหน้าสตรีวัยกลางคนที่กำลังตักน้ำแกงใส่ชามมาวางตรงโต๊ะกลางเรือน นางก็ถูกทักทันที

“เสี่ยวจูของบ่าวใบหน้าแช่มชื่นเช่นนี้มีเรื่องดีอะไรที่ยังไม่บอกบ่าวหรือเปล่าเจ้าคะ”

เหม่ยจูส่งยิ้มไปให้ นางไม่ถือสากับคำเรียกตัวเองของจื่อเหยียนที่กลับไปแทนตัวเองว่าบ่าวอีกแล้ว เพราะเริ่มรู้สึกชิน เหม่ยจูเดินไปนั่งเก้าอี้ประจำพร้อมตักน้ำแกงขึ้นซด

“ฝีมือแม่นมของข้าอร่อยเช่นเคย”

เหม่ยจูเบี่ยงเบนไม่ตอบ ซึ่งเจ้าของคำถามก็เข้าใจดีจึงไม่ซักไซ้ต่อ เพราะการที่คุณหนูยิ้มย่อมดีกว่าทำหน้าอมทุกข์อยู่แล้ว

“แม่นมข้าว่าจะทำแป้งผลัดหน้าขาย ท่านว่าดีไหม”

เหม่ยจูนึกถึงยามที่นางไปช่วยเหล่านางโลมในหอซือเซียนแต่งหน้าแต่งตัวแล้วจึงนึกอยากทำขึ้นมา เหม่ยจูคิดว่าสินค้าที่จะขายได้ดีคือสินค้าที่ตอบโจทย์กลุ่มลูกค้า ต้องสามารถแก้ปัญหาพวกเขาได้

...ใช่แล้ว กลุ่มลูกค้าแรกของนางคือเหล่านางโลมในหอนั่นเอง!

เนื่องจากสิ่งที่สำคัญสำหรับเหล่านางโลมคือความงาม ฉะนั้นก่อนทำงานพวกนางจะต้องประโคมผิวด้วยแป้งเพื่อปิดบังปัญหาต่าง ๆบนใบหน้า ไม่ว่าจะเป็นรอยสิว จุดด่างดำ สีผิวไม่สม่ำเสมอ หรือรูขุมขนและความไม่เรียบเนียนต่าง ๆ ซึ่งปัจจุบันพวกนางจึงต้องผลัดแป้งให้หนา ยิ่งหนายิ่งดี ผิวจะได้เรียบเนียนดูงดงาม จะว่างามไหมก็งามอยู่แต่หากเปรียบเทียบเหล่านางโลมกับสตรีข้างนอกแล้วจะสามารถแยกความงามออกได้อย่างชัดเจน

หากคนพูดถึงนางคณิกาจะต้องนึกถึงสตรีที่แต่งหน้าหนา ๆจัดจ้าน ซึ่งแม้เหม่ยจูไม่ใช่บุรุษย่อมดูออกว่าหากให้เลือกระหว่างงามอย่างธรรมชาติหรือความงามที่ถูกแต่งแต้ม ย่อมต้องเลือกอย่างแรกอยู่แล้ว

ชาติก่อนนางเคยเป็นหมอในองค์กรเอกชนควบคู่กับทำงานวิจัยไปด้วยทำให้พอมีความรู้เรื่องการผลิตของอยู่บ้าง ส่วนจะใช้สมุนไพรใดในยุคนี้มาทำนั้นหาหนังสือสักเล่มมาศึกษาก็ได้แล้ว

“หือ คุณหนูทำเป็นหรือเจ้าคะ”

จื่อเหยียนไม่หยุดมือเช็ดถูพื้นขณะเอ่ยถาม นางไม่คิดว่าที่เหม่ยจูพูดนั้นนางจะทำจริงอยู่แล้วจึงไม่ได้สนใจอะไร แต่แล้ววันต่อมาเห็นข้าวของมากมายที่เหม่ยจูซื้อมาก็ตกใจ และยิ่งตกใจขึ้นไปอีกเมื่อคุณหนูลงมือทำอย่างจริงจัง ตื่นเช้ามาก็หมกมุ่นอยู่กับข้าวของที่ซื้อมา ตกเย็นก็ออกไปทำงานอย่างนี้ซ้ำกันจนกระทั่งวันนี้ เหม่ยจูวิ่งหน้าตั้งออกมาหานาง

“แม่นมข้าทำเสร็จแล้ว หลังจากนี้เราจะรวยแล้วนะ”

เหม่ยจูชูตลับแป้งในมือพร้อมเปิดให้จื่อเหยียนดู ฝ่ายแม่นมนั้นได้แต่ยิ้มจืดเจื่อนทำเป็นดีใจกับคุณหนูนาง ขอเพียงคุณหนูของนางมีความสุข ไม่ว่าเจ้าแป้งตรงหน้าจะขายออกหรือไม่นั้น จื่อเหยียนเห็นว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร

เหม่ยจูรีบออกจากจวนเพื่อนำแป้งหนึ่งตลับไปที่หอซือเซียนก่อนเวลา นางเข้ามาในหอปุ๊บก็ตามหาตัวแม่นางฟางซินทันที

“เจ้ามาหาข้ามีธุระอะไรกับข้าหรือ”

ฟางซินเป็นดาวเด่นของหอจึงมีห้องพักส่วนตัวแยกจากคนอื่น แต่เป็นเพียงห้องเล็ก ๆเท่านั้น

“ข้าได้ทำแป้งผลัดหน้าขึ้นมาใหม่ จึงอยากลองนำมาให้เจ้าลองใช้ดู”

พูดพลางยื่นตลับในอกเสื้อให้ ฟางซินมองของในมือชั่วครู่แล้วจึงรับมา

“มิรู้ว่าหมอจูทำแป้งเป็นด้วย”

เหม่ยจูเห็นสีหน้ากังวลของฟางซินจึงรีบเอ่ย

“ข้าได้ทดสอบกับผิวของข้าแล้วรับรองหน้าอย่างเจ้าไม่แพ้แน่ หากไม่แน่ใจก่อนใช้ให้ลองทาแป้งที่สันกรามก่อนทิ้งไว้สักชั่วยามหากไม่แพ้ก็ใช้ที่หน้าได้เลย”

ก่อนหน้านี้เหม่ยจูได้ขอแป้งที่ฟางซินใจกลับไปวิเคราะห์ดูแล้ว หากนางไม่แพ้แป้งตลับนั้นก็ยากที่จะแพ้แป้งของนางที่ทำมาใหม่

“แล้วก็ตลับนี้ข้าให้เจ้าไปใช้ก่อนไม่คิดเงิน และเจ้าแป้งตลับนี้มีเนื้อละเอียดทำให้ผิวเนียนขึ้น และรูขุมขนก็จะดูเล็กลงด้วย หากใช้แล้วเป็นอย่างไรอย่าลืมมาบอกข้านะ เจ้าใช้วันนี้เลยนะ”

ด้วยความที่เหม่ยจูเคยช่วยฟางซินไว้ ซึ่งหลังจากที่ฟางซินจัดการเรื่องตั้งครรภ์จนเสร็จเรียบร้อยแล้วนางก็กลับมาทำงานที่หอซือเซียนตามปรกติ และเหม่ยจูก็กลายเป็นคนสนิทของฟางซินไปโดยปริยาย โดยเบื้องหลังคำว่าคนสนิทก็คือผู้มีพระคุณเหนือหัวนั่นเอง

และเหม่ยจูก็จะใช้ประโยชน์ข้อนี้ในการให้ฟางซินใช้แป้งของนางก่อน แน่นอนในฐานะดาวเด่นของหอหากแม่นางฟางซินใช้แล้วชอบ เกิดการบอกต่อ แป้งผลัดของนางย่อมขายดีเป็นเทน้ำเทท่าอย่างแน่นอน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ)   ยี่สิบหก เพียงท่านออกกำลังหนัก ๆ 2

    เหม่ยจูอาศัยโอกาสที่หยางหลงขยับตัวกระทุ้งหัวเข่าเข้าที่จุดสงวนของเขาอย่างแรง ทำให้มือที่จับแน่นที่มือของเหม่ยจูคลายออก ร่างบอบบางถีบซ้ำที่เดิมพร้อมกระเด้งตัวออกห่าง ดีที่พอเวลาผ่านมาสักพักแล้วร่างกายเหม่ยจูกลับมามีแรงอีกครั้ง ร่างกายเหม่ยจูน่าจะสามารถกำจัดฤทธิ์ของสิ่งทีเหม่ยจูถูกวางยาไปก่อนหน้าได้แล้ว“ข้าไม่ได้ตั้งใจ ขะ ข้าจำเป็นต้อง ต้อง…”หยางหลงที่ใช้มือกุมเป้าเอ่ยบอกอย่างติดขัด เนื่องจากว่าเหม่ยจูนั้นเคยเป็นหมอมาก่อนย่อมรู้ว่าหยางหลงคงถูกพิษบางอย่าง ๆแน่นอน แต่นางไม่สามารถรู้ได้ว่าเป็นพิษชนิดใด“อย่างนั้นข้าสามารถช่วยท่านได้อย่างไรบ้าง มียาถอนพิษไหม”เหม่ยจูในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงเอ่ย นางหลบไปยืนชิดประตูและหันหน้าเข้าหาหยางหลงเพราะกลัวถูกลอบโจมตีอีก ด้วยความเคยชินของการเป็นหมอ เหม่ยจูไม่สามารถละทิ้งคนที่กำลังป่วยไปได้ นางจะพยายามช่วยเท่าที่ช่วยได้ก็แล้วกัน“มะไม่มี…หากจะช่วยข้าขอเพียงเจ้ายอมเป็นของข้า”“ไม่!!!” จะบ้าหรือ พูดออกมาได้เจ้าบุรุษหน้าตายผู้นี้“อย่างนั้น เจ้า ไป เถอะ “เหม่ยจูมองท่าทางของเขานิ่ง หากเหม่ยจูเดาไม่ผิดเขาคงกำลังอดทนกับอาการบาดเจ็บในกายอย่างยิ่งยวด ที่น่าแปลก

  • ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ)   ยี่สิบหก ท่านต้องการให้ข้าไปตามคนมาช่วยหรือไม่ 1

    “หรือว่าฮูหยินจะถูกใจเจ้า” ถางจิงเอ่ยอย่างติดตลก เหม่ยจูหันมาตีแขนสหายเบา ๆทันที “พูดเป็นเล่นไป หากจะบอกว่าเซี่ยฮูหยินถูกใจคุณหนูกลุ่มนั้นยังพอเป็นไปได้มากกว่าเสียอีก” “เรียบร้อยเจ้าค่ะ” เหม่ยเฉินพยักหน้าให้บ่าวรับใช้ตระกูลเซี่ยที่นางให้เอาน้ำผลไม้ไปให้เหม่ยจู แน่นอนในน้ำผลไม้นั่นไม่ใช่น้ำธรรมดาอย่างแน่นอน แต่เหม่ยเฉินได้ใส่ยากำหนัดชนิดแรงที่นางให้บ่าวที่เรือนไปซื้อมา รับรองไม่เกินหนึ่งเค่อพี่หญิงใหญ่ของนางจักต้องไม่ได้สติ ต้องบ้าคลั่ง ทำเรื่องน่าอับอายอย่างแน่นอน แล้วทีนี้ไม่ว่าเหม่ยจูจะมีความดีความชอบที่ได้ช่วยฮ่องเต้ไว้อย่างไรก็ต้องไม่กล้าออกนอกเรือนเพราะความอับอาย ทีนี้ใครเล่าจะอยากแต่งกับสตรีบ้าคลั่งนางนี้ หึ เหม่ยเฉินอดไม่ได้ที่จะไม่มองไปทางเหม่ยจู ในใจนางนั้นคอยนับถอยหลังว่ายากำหนัดที่นางใส่ลงไปนั้นจะแสดงผลเมื่อใดแต่ไยผ่านมาก็เค่อกว่า ๆแล้วทำไมถึงยังคุยได้ปรกติอีกเล่า มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า“เหม่ยจูเจ้าเป็นอันใดหรือไม่ หน้าเจ้าดูแดง ๆนะ”ถางจิงเอ่ยขึ้นขณะที่มองสหายที่อยู่ดีดีก็หน้าแดงขึ้นและมีอาการแปลก ๆ“ไม่ข้าไม่ได้

  • ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ)   ยี่สิบห้า ฮูหยินมีอะไรจะคุยกับข้าหรือ

    ยี่สิบห้า “คุณหนูท่านใดต้องการอันใดเพิ่มแจ้งข้าได้เลยหนา” เป็นฮูหยินตระกูลเซี่ยนามเฉินซีที่ออกมาเอ่ยแก่คุณหนูทุกคน นางจัดโต๊ะที่มีอาหารอยู่หลายสิบตัวไว้รับรองทุกคนเรียบร้อยแล้ว ส่วนเหม่ยจูนั้นนั่งกับถางจิงและคุณหนูอีกสองท่าน ตรงบริเวณโต๊ะประธานงานวันนี้มีเก้าอี้อยู่สองตัว ตัวหนึ่งนั้นเป็นของเซี่ยฮูหยิน ส่วนอีกตัวหนึ่งก็ว่างมาตั้งแต่เริ่มงานแล้ว ระหว่างที่เหล่าคุณหนูที่นั่งทานอาหารพูดคุยกันนั้นเสียงทั้งหมดก็เงียบลง ความสนใจของสตรีทั้งหมดฉายลงบนตัวของผู้มาใหม่ทันที แม่ทัพหยางหลงนันเองที่เดินเข้ามา ใบหน้าที่แสนเรียบเฉยเอนไปทางดุดันทำเอาทุกคนไม่กล้าแม้จะขยับตัว ได้เซี่ยฮูหยินที่ทำลายความเงียบนั้นพร้อมแนะนำหยางหลงแทนเจ้าตัวที่ยืนนิ่งใบหน้าไม่สบอารมณ์ แล้วหลังจากนั้นเซี่ยฮูหยินก็เดินนำบุตรชายไปทำความรู้จักกับคุณหนูโต๊ะต่าง ๆ “เจ้าว่าก่อนหน้าท่านแม่ทัพได้ไปฆ่าใครตายมาหรือเปล่า ใบหน้าเข้าดูไม่สบอารมณ์เป็นไหน ๆ” เหม่ยจูหันมองเจ้าของคำพูด ถางจิงขมวดคิ้วมุ่นขณะที่เพิ่งละสายตากลับมาจากบุรุษร่างสูง “พี่

  • ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ)   ยี่สิบสี่ เจ้าก็งามเช่นกัน 2

    ไม่ได้งดงามโดดเด่นแบบเมื่อมองผ่าน ๆแล้วสะดุดตา แต่เป็นความงามที่พอได้มองแล้วจำเป็นต้องมองซ้ำด้วยความสบายตามากกว่า พอแต่งตัวเสร็จ เหม่ยจูก็เดินขึ้นรถม้า ขนาดนางใช้เวลาปรับการแต่งกายสักพักหนึ่งนะยังเดินมาถึงก่อนเหม่ยเฉินเสียอีก เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อเหม่ยเฉินก็เดินออกมา และตามมาด้วยโต่งฮูหยินและเหม่ยซื่อเช่นเคย พอร่ำลากันเรียบร้อยแล้วเหม่ยเฉินจึงขึ้นรถม้าคันที่เหม่ยจูอยู่ และทันทีที่ได้เห็นเหม่ยจูก็ชะงักงัน“ข้างามจนน้องรองต้องตกใจขนาดนั้นเชียวหรือ”เหม่ยเฉินหุบปากที่เผลออ้าออกเมื่อครู่ นางไม่พูดอันใด เดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามเหม่ยจูแต่ดูจากสีหน้าแล้วคงไม่พอใจพอตัวจนกระทั้งรถม้ามาจอดที่หน้าจวนตระกูลเซี่ยเหม่ยเฉินก็ไม่ได้พูดอะไรกับนาง ซึ่งก็เป็นการดีอย่างมากเชียวล่ะ พอเข้าไปในส่วนที่จัดงานพวกนางก็เดินแยกกันไป เหม่ยเฉินเดินเข้าไปหาสหายคนหนึ่งซึ่งเหม่ยจูก็พอจำได้ว่าเคยเห็นคุยกันที่งานเลี้ยงทูตที่พระราชวัง ส่วนเหม่ยจูนั้นด้วยนางมางานแบบนี้คราแรกจึงไม่มีสหายแต่อย่างใด จึงเดินแยกไปทางศาลาหลังหนึ่งที่ไม่มีคนอยู่แทนเท่าที่เหม่ยจูมองรอบบริเวณจัดงานก็เห็นว่ามีแต่สตรีวัยประมาณเหม่ยจูทั้งนั้น

  • ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ)   ยี่สิบสี่ ใช้ปิ่นหยกอันนี้ก็แล้วกัน 1

    ยี่สิบสี่ “คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินใหญ่ให้เอาชุดสำหรับใส่ในงานเลี้ยงของตระกูลเซี่ยมาให้เจ้าค่ะ” เหมยอีเดินถือชุดและหีบเล็กหนึ่งหีบเข้ามาหาเหม่ยจูที่นั่งเขียนอะไรยุกยิกอยู่ในห้องอ่านหนังสือ จื่อเหยียนที่นั่งปักผ้าอยู่ไม่ไกลเป็นคนเดินมารับชุดจากมือเหมยอีไป “ตามจริงพรุ่งนี้คุณหนูต้องไปงานเลี้ยงชมดอกไม้ที่จวนตระกูลเซี่ยจำเป็นต้องนอนเร็วหน่อยนะเจ้าคะ” เหมือนเสียงของจื่อเหยียนลอยเข้าหูข้างหนึ่งของเหม่ยจูและลอยออกอีกข้าง เพราะมือเรียวเล็กของเหม่ยจูก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ด้วยเพราะจื่อเหยียนยังจ้องเขม็งไปที่เหม่ยจูไม่หยุดทำให้นางรับรู้ได้ถึงรังสีบางอย่างจึงเงยหน้าขึ้น “ข้าทำถึงยามห้ายก็นอนแล้ว พรุ่งนี้ไม่จำเป็นต้องไปแต่เช้ามิใช่หรือ ท่านกับเหมยอีไปนอนเลย เดี๋ยวข้าทำเสร็จแล้วจะดับตะเกียงเอง”เหม่ยจูแย้มยิ้มแกมออดอ้อนส่งไปให้แม่นมของตนที่ทำหน้าบึ้งอยู่ “เอ้อ แล้วส่วนชุดก็นำไปวางไว้ตรงนั้นได้เลย อย่างไรพรุ่งนี้ก็ใส่แล้วมิต้องเก็บให้เสียเวลาหรอก”จื่อเหยียนถอนหายใจแต่ก็ยอมทำตามที่บอก พอเหม่ยจูเห็นว่าทุกคนออกไปหมดแล้วนางจึงรวบรวมส

  • ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ)   ยี่สิบสาม ข้าเบื่อ ๆจึงเข้ามาดูเสียหน่อย 2

    เท่าที่เหม่ยจูเปิดหีบทั้งหมดที่ฮองเฮาให้นางมานั้น ส่วนใหญ่เป็นของเกี่ยวกับความสวยความงาม มีทั้งผ้าหลายลายการันตีโดยจื่อเหยียนว่าต้องเป็นผ้าที่มีราคาสูงหรือไม่ก็เป็นของบรรณาการของอาณาจักรอื่นที่จัดแบ่งมาจากสตรีชั้นสูงในวัง เท่านั้นไม่พอยังเครื่องประดับอีกหนึ่งหีบ แต่สิ่งที่เหม่ยจูชอบที่สุดก็คือหีบใส่สมุนไพรหลายชนิดซึ่งหากเดาไม่ผิดอาจแบ่งมาจากของบรรณาการที่เมื่อคืนนั้นอาณาจักรหลานเทียนเฉิงส่งมาให้นั่นเอง “เดี๋ยวให้แบ่งคนสักสองคนเวียนกันทำหน้าที่เฝ้าที่หน้าห้องเก็บของไว้ หากมีสิ่งใดหายหรือใครเข้ามายุ่งคนเฝ้าจะต้องเป็นฝ่ายรับผิดชอบ” เหม่ยจูสั่งเหมยจิงเสียงจริงจัง พอมองไปที่จื่อเหยียนเห็นนางทำเหมือนอยากพูดอะไรจึงเอ่ยสำทับอีกรอบ “ท่านมิต้องกังวลไปพวกเขาได้ของจากข้าไปตั้งมากแล้ว ข้าเพียงแบ่งมาเท่านี้พวกเขาไม่อกแตกตายหรอก” “คุณหนูไยพูดห่างเหินเพียงนั้นล่ะเจ้าคะ นั่นท่านพ่อของคุณหนูนะเจ้าคะ” จื่อเหยียนเอ่ยเสียงเบา ด้วยใจหนึ่งก็ไม่อยากขัดใจคุณหนูตนแต่อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากให้เหม่ยจูกลายเป็นคนอกตัญญู “เฮ้อ ไว้ข้าอยา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status