ANMELDENจื่อเหยียนเดินเข้ามาหาเหม่ยจูในห้องหนังสือที่นางทำขึ้นมาไว้ทำงานเรื่องการผลิตแป้งโดยเฉพาะ มันเป็นห้องที่ต้องเดินเข้ามาในห้องครัวก่อนแล้วเดินเข้ามาอีกชั้นหนึ่ง สรุปก็คือมันเป็นที่ห้องที่อยู่ในห้องครัวอีกทีหนึ่งนั่นเอง “ได้บอกไหมว่าข้าต้องไปพระราชวังทำไม” “นายท่านไม่ได้บอก แต่เห็นก่อนหน้ามีกงกงคนหนึ่งมาที่จวนเจ้าค่ะ” เหม่ยจูมองสภาพตอนนี้ของตนที่อยู่ในชุดเก่าขาดทั้งมือและตัวเลอะผงแป้งไปหมด “อย่างนั้นข้าขอไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน ฝากแม่นมไปบอกเสนาบดีหงที” เหม่ยจูเลือกที่จะไม่สนใจแววตาเชิงต่อว่าของจื่อเหยียน นางรู้ว่าแม่นมกำลังจะติเตียนเรื่องที่เหม่ยจูไม่เรียกว่าท่านพ่อเสียที เหม่ยจูใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วยามก็ออกมาจากเรือน ด้านหน้าจวนมีรถม้าคันหรูคันหนึ่งจอดอยู่ “เชิญคุณหนูเหม่ยจูขอรับ” เหม่ยจูเข้าวังมาคนเดียวเพราะกงกงเอ่ยว่าอย่างไรก็มีนางกำนัลรับใช้อยู่แล้วจึงไม่จำเป็นต้องนำบ่าวรับใช้ที่จวนไปอีก พอมาถึงที่วังก็มีนางกำนัลสองนางมารอเหม่ยจูจริงอย่างว่า และพาเหม่ยจูไปยังที่ที่หนึ่ง ซึ่งเท่าท
ยี่สิบแปด ในหออาหารขนาดกลางแห่งหนึ่ง ฟางซินในสภาพเยี่ยงสตรีทั่วไปมิได้แต่งตัวฉูดฉาดอย่างสาวนางโลม ตรงหน้านางนั้นมีชายหนุ่มรูปร่างผอมบางคุยจ้ออยู่ เขาก็คือหมอจูหรือเหม่ยจูนั่นเอง “มิคิดว่าคุณหนูอย่างเจ้าจำต้องมาหางานหาทำการค้าเยี่ยงนี้ด้วย” เมื่อครู่เหม่ยจูเพิ่งบอกสถานะที่แท้จริงแก่ฟางซินไป เพราะนางคิดว่าหากต้องฟางซินช่วยเหม่ยจูย่อมต้องแสดงความจริงใจของตัวเองไปก่อน “คุณหนูแต่เพียงในนามน่ะสิ ข้ากับตระกูลหงแทบจะไม่เกี่ยวข้องกันเลย หากข้ามิได้เกิดเรื่องครานั้นก็คงยังทำงานที่หอซือเซียนอยู่นั่นแหละ” ฟางซินพยักหน้าเข้าใจ นางมองใบหน้าที่ไร้สีถ่านเหมือนอย่างเคย เหม่ยจูปลอมตัวก็เพียงแต่ใส่ชุดเยี่ยงชาย และเกล้าผมเท่านั้น “ตามจริงข้าก็อยากช่วยหมอจูมากนะแต่กลัวว่าจะทำให้เจ้าเสียงานเสียมากกว่า เพราะตั้งแต่เกิดมาข้ากับน้องก็เคยทำแต่งานในหอซือเซียนเท่านั้น” เหม่ยจูส่ายหน้าพัลวัน นางไม่ได้ต้องการคนที่ทำงานเป็นเสียหน่อย เรื่องนั้นสามารถสอนกันได้ เพียงแต่เหม่ยจูต้องการคนที่จริงใจและซื่อสัตย์ต่อนางต่างหาก “เรื
ยี่สิบเจ็ด “ไร้ความสามารถสิ้นดี!” เหม่ยเฉินโยนหมอนและเครื่องหอมใส่บ่าวรับใช้ตรงหน้า นางคาดหวังว่าที่นางลงทุนติดสินบนบ่าวของตระกูลเซี่ยด้วยเงินก้อนโตให้นำน้ำที่นางใส่ยากำหนัดลงไปนั้นจะทำให้เหม่ยจูแสดงท่าทางน่าอับอายออกมาได้ แต่รอเท่าไรก็ไม่เห็นสิ่งที่นางรอคอยเลย จวบจนกลับมาถึงจวนก็ยังไม่แสดงอาการใดใด เหม่ยเฉินจึงอดกลั้นความอัดอั้นตันใจจนกลับมาห้อง และรีบต่อว่าบ่าวเพื่อระบายอารมณ์ทันที โต่งฮูหยินเข้ามาในห้องเห็นอารมณ์ของลูกสาวสุดที่รักตนก็รีบเข้ามาปลอบ “ครานี้ไม่สำเร็จคราหน้าก็ยังมี เจ้าอย่าได้อารมณ์เสียไป” “ท่านแม่คิดว่าการจะใส่ยาลงในน้ำนั้นง่ายนักหรือ ข้าหมดเงินไปตั้งมากแต่นางกลับจวนได้อย่างสบายใจ หึ” “บ่าวมั่นใจว่าซื้อมาไม่ผิดนะเจ้าคะ” “หุบปากแล้วไสหัวไปเสีย!”หากไม่เพราะซื้อมาผิดแล้วไยดื่มเข้าไปแล้วถึงไม่เป็นอะไรเล่า เหม่ยเฉินเห็นกับตาว่าเหม่ยจูดื่มน้ำแก้วนั้นไปจริง ๆ“ใจเย็น ๆ เฉินเอ๋อร์ แม้จะมีนางเหม่ยจูอยู่อย่างไรก็โดดเด่นกว่าอยู่ดี มิมีใครงดงามเกินลูกแม่แล้ว”เหม่ยเฉินผ่อนหายใจอย่างแรง“แม่ทัพหยา
เหม่ยจูอาศัยโอกาสที่หยางหลงขยับตัวกระทุ้งหัวเข่าเข้าที่จุดสงวนของเขาอย่างแรง ทำให้มือที่จับแน่นที่มือของเหม่ยจูคลายออก ร่างบอบบางถีบซ้ำที่เดิมพร้อมกระเด้งตัวออกห่าง ดีที่พอเวลาผ่านมาสักพักแล้วร่างกายเหม่ยจูกลับมามีแรงอีกครั้ง ร่างกายเหม่ยจูน่าจะสามารถกำจัดฤทธิ์ของสิ่งทีเหม่ยจูถูกวางยาไปก่อนหน้าได้แล้ว“ข้าไม่ได้ตั้งใจ ขะ ข้าจำเป็นต้อง ต้อง…”หยางหลงที่ใช้มือกุมเป้าเอ่ยบอกอย่างติดขัด เนื่องจากว่าเหม่ยจูนั้นเคยเป็นหมอมาก่อนย่อมรู้ว่าหยางหลงคงถูกพิษบางอย่าง ๆแน่นอน แต่นางไม่สามารถรู้ได้ว่าเป็นพิษชนิดใด“อย่างนั้นข้าสามารถช่วยท่านได้อย่างไรบ้าง มียาถอนพิษไหม”เหม่ยจูในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงเอ่ย นางหลบไปยืนชิดประตูและหันหน้าเข้าหาหยางหลงเพราะกลัวถูกลอบโจมตีอีก ด้วยความเคยชินของการเป็นหมอ เหม่ยจูไม่สามารถละทิ้งคนที่กำลังป่วยไปได้ นางจะพยายามช่วยเท่าที่ช่วยได้ก็แล้วกัน“มะไม่มี…หากจะช่วยข้าขอเพียงเจ้ายอมเป็นของข้า”“ไม่!!!” จะบ้าหรือ พูดออกมาได้เจ้าบุรุษหน้าตายผู้นี้“อย่างนั้น เจ้า ไป เถอะ “เหม่ยจูมองท่าทางของเขานิ่ง หากเหม่ยจูเดาไม่ผิดเขาคงกำลังอดทนกับอาการบาดเจ็บในกายอย่างยิ่งยวด ที่น่าแปลก
“หรือว่าฮูหยินจะถูกใจเจ้า” ถางจิงเอ่ยอย่างติดตลก เหม่ยจูหันมาตีแขนสหายเบา ๆทันที “พูดเป็นเล่นไป หากจะบอกว่าเซี่ยฮูหยินถูกใจคุณหนูกลุ่มนั้นยังพอเป็นไปได้มากกว่าเสียอีก” “เรียบร้อยเจ้าค่ะ” เหม่ยเฉินพยักหน้าให้บ่าวรับใช้ตระกูลเซี่ยที่นางให้เอาน้ำผลไม้ไปให้เหม่ยจู แน่นอนในน้ำผลไม้นั่นไม่ใช่น้ำธรรมดาอย่างแน่นอน แต่เหม่ยเฉินได้ใส่ยากำหนัดชนิดแรงที่นางให้บ่าวที่เรือนไปซื้อมา รับรองไม่เกินหนึ่งเค่อพี่หญิงใหญ่ของนางจักต้องไม่ได้สติ ต้องบ้าคลั่ง ทำเรื่องน่าอับอายอย่างแน่นอน แล้วทีนี้ไม่ว่าเหม่ยจูจะมีความดีความชอบที่ได้ช่วยฮ่องเต้ไว้อย่างไรก็ต้องไม่กล้าออกนอกเรือนเพราะความอับอาย ทีนี้ใครเล่าจะอยากแต่งกับสตรีบ้าคลั่งนางนี้ หึ เหม่ยเฉินอดไม่ได้ที่จะไม่มองไปทางเหม่ยจู ในใจนางนั้นคอยนับถอยหลังว่ายากำหนัดที่นางใส่ลงไปนั้นจะแสดงผลเมื่อใดแต่ไยผ่านมาก็เค่อกว่า ๆแล้วทำไมถึงยังคุยได้ปรกติอีกเล่า มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า“เหม่ยจูเจ้าเป็นอันใดหรือไม่ หน้าเจ้าดูแดง ๆนะ”ถางจิงเอ่ยขึ้นขณะที่มองสหายที่อยู่ดีดีก็หน้าแดงขึ้นและมีอาการแปลก ๆ“ไม่ข้าไม่ได้
ยี่สิบห้า “คุณหนูท่านใดต้องการอันใดเพิ่มแจ้งข้าได้เลยหนา” เป็นฮูหยินตระกูลเซี่ยนามเฉินซีที่ออกมาเอ่ยแก่คุณหนูทุกคน นางจัดโต๊ะที่มีอาหารอยู่หลายสิบตัวไว้รับรองทุกคนเรียบร้อยแล้ว ส่วนเหม่ยจูนั้นนั่งกับถางจิงและคุณหนูอีกสองท่าน ตรงบริเวณโต๊ะประธานงานวันนี้มีเก้าอี้อยู่สองตัว ตัวหนึ่งนั้นเป็นของเซี่ยฮูหยิน ส่วนอีกตัวหนึ่งก็ว่างมาตั้งแต่เริ่มงานแล้ว ระหว่างที่เหล่าคุณหนูที่นั่งทานอาหารพูดคุยกันนั้นเสียงทั้งหมดก็เงียบลง ความสนใจของสตรีทั้งหมดฉายลงบนตัวของผู้มาใหม่ทันที แม่ทัพหยางหลงนันเองที่เดินเข้ามา ใบหน้าที่แสนเรียบเฉยเอนไปทางดุดันทำเอาทุกคนไม่กล้าแม้จะขยับตัว ได้เซี่ยฮูหยินที่ทำลายความเงียบนั้นพร้อมแนะนำหยางหลงแทนเจ้าตัวที่ยืนนิ่งใบหน้าไม่สบอารมณ์ แล้วหลังจากนั้นเซี่ยฮูหยินก็เดินนำบุตรชายไปทำความรู้จักกับคุณหนูโต๊ะต่าง ๆ “เจ้าว่าก่อนหน้าท่านแม่ทัพได้ไปฆ่าใครตายมาหรือเปล่า ใบหน้าเข้าดูไม่สบอารมณ์เป็นไหน ๆ” เหม่ยจูหันมองเจ้าของคำพูด ถางจิงขมวดคิ้วมุ่นขณะที่เพิ่งละสายตากลับมาจากบุรุษร่างสูง “พี่







